15/07/2026
James – Mijn ervaring met Fokus en het herstel van vertrouwen
Mijn naam is James. Ik woon in een Fokuswoning ergens in Nederland en ben één van de cliënten die nauwelijks EVA-handelingen of verpleegzorg nodig heeft, maar uitsluitend ADL-assistentie. In de loop der jaren heb ik Fokus zien veranderen: van een organisatie die zich voornamelijk richtte op ADL-assistentie naar een organisatie die steeds meer zorgtaken op zich nam. Ook de organisatiestructuur veranderde regelmatig: van projectmanagers, naar zelfsturende teams en uiteindelijk naar teamleiders.
In 2023 kreeg ieder Fokusproject een eigen teamleider. Die functie moest de verbindende schakel worden tussen cliënt en ADL-assistent. In de praktijk was echter niet altijd duidelijk wat de rol en verantwoordelijkheid van een teamleider precies inhield. Daardoor kwamen problemen soms onbedoeld bij de cliënt terecht, terwijl juist de organisatie daarin een belangrijke verantwoordelijkheid heeft.
De rol van ZZP'ers
Omdat ik uitsluitend ADL-assistentie nodig heb, werd ik jarenlang geholpen door veel verschillende ZZP'ers. Ik kan gerust zeggen dat ik in de loop der jaren "half ZZP-Nederland" aan mijn bed heb gehad. Helaas verliep dat niet altijd zoals je als cliënt mag verwachten.
Begin dit jaar ging het mis. Tijdens een ADL-handeling kreeg een nieuwe mannelijke ZZP'er last van zijn rug en riep een collega erbij. Toen de ervaren ADL-assistent vroeg wat er gebeurd was, vertelde ik dat hij rugklachten had gekregen tijdens de transfer. Dat was het moment waarop de ZZP'er zich plotseling tegen mij keerde. Hij begon mij uit te schelden en weigerde vervolgens mijn woning te verlaten.
Ik ben 61 jaar, rolstoelgebonden en lag op dat moment op bed. Ik voelde mij volledig weerloos en onveilig in mijn eigen woning.
De melding en het verlies van vertrouwen
Via mijn teamleider heb ik een Melding Ongewenst Gedrag gedaan. Ik verwachtte dat mijn melding zorgvuldig onderzocht zou worden. Tot mijn grote verbazing gebeurde het tegenovergestelde.
De rollen leken volledig omgedraaid te worden. Plotseling werd gesteld dat ík de ZZP'er zou hebben bedreigd en uitgescholden. Dat voelde voor mij als een enorme klap. Niet alleen verloor ik het vertrouwen in de afhandeling van mijn melding, ook het vertrouwen in mijn teamleider was volledig verdwenen.
Voor mij was de deur eigenlijk dicht. Ik wilde haar niet meer in mijn woning ontvangen.
Het kantelpunt
Via Stichting Red mijn Zorg werd een bemiddelingsgesprek georganiseerd. Eerlijk gezegd ging ik dat gesprek zonder verwachtingen in. Ik dacht niet dat er nog iets te herstellen viel.
Toch gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen.
Mijn teamleider toonde oprechte spijt. Ze erkende dat zaken anders hadden gemoeten en gaf eerlijk aan dat zij wilde leren en veranderen, maar dat zij dat niet alleen kon.
Dat was voor mij het moment waarop ik besloot haar een tweede kans te geven.
Na ruim dertig jaar ervaring als Fokus-cliënt heb ik veel kennis opgebouwd over de dagelijkse praktijk binnen Fokus. Ik besloot die ervaring niet langer alleen voor mezelf te gebruiken, maar juist in te zetten om samen verder te komen.
De afgelopen maanden hebben wij meerdere gesprekken gevoerd. Ik geef haar advies, denk met haar mee en spreek mijn waardering uit wanneer dingen goed gaan. Andersom ervaar ik dat zij openstaat voor feedback, luistert en daadwerkelijk veranderingen doorvoert.
Wanneer ik zie waar wij samen vandaan kwamen en waar wij nu staan, kan ik alleen maar concluderen dat dit een bijzonder proces is geweest.
De kracht van samenwerking
Wat deze ervaring voor mij bijzonder maakt, is niet alleen dat het vertrouwen tussen mij en mijn teamleider is hersteld, maar vooral hóe dat is gebeurd.
Stichting Red mijn Zorg heeft hierin een belangrijke rol gespeeld. Niet door partij te kiezen of de schuldvraag centraal te stellen, maar door ruimte te creëren voor een open gesprek waarin wederzijds begrip centraal stond. Het gezamenlijke belang was vanaf het begin duidelijk: ervoor zorgen dat ik als cliënt weer met vertrouwen ondersteuning kon ontvangen.
Juist doordat iedereen bereid was over zijn eigen schaduw heen te stappen, ontstond er ruimte om opnieuw met elkaar samen te werken.
Wat dit verhaal laat zien
Mijn ervaring laat zien dat samenwerking mogelijk is wanneer alle betrokkenen bereid zijn hetzelfde doel voor ogen te houden: de best mogelijke ondersteuning voor de cliënt.
De inzet van Stichting Red mijn Zorg, mijn bereidheid om opnieuw het gesprek aan te gaan en de open houding van mijn teamleider hebben laten zien dat herstel mogelijk is. Niet door tegenover elkaar te blijven staan, maar door naast elkaar te gaan staan.
Ik hoop dat dit verhaal laat zien dat conflicten niet altijd hoeven te eindigen in verwijdering of wantrouwen. Met de juiste instelling, eerlijkheid, zelfreflectie en professionele begeleiding kunnen moeilijke situaties juist uitgroeien tot een duurzame samenwerking.
Dat is niet alleen in het belang van de cliënt, maar ook van de medewerkers, de organisatie en uiteindelijk de kwaliteit van de zorg.
Alleen samen kun je het alleen.
Voor mij vat die ene zin alles samen.
James
