14/08/2026
INTERNATIONALISME EN VOLKSDIPLOMATIE VOOR HET LEVEN
(Aantekeningen van Guillermo Macías, gepubliceerd door Isabel Galeote Marhuenda)
Het is opmerkelijk dat, gezien wat er in Ceuta is gebeurd, niemand het over Marokko heeft, nietwaar?
Welnu, Guillermo Macías legt het ons uit met de voor hem kenmerkende helderheid:
Waarom gedraagt Spanje zich zo terughoudend tegenover Marokko? Er zijn verschillende antwoorden op deze vraag, die we in principe kunnen onderverdelen in twee categorieën: externe en interne oorzaken.
De externe oorzaken zijn welbekend: Marokko is en blijft de trouwste bondgenoot van het Westen sinds het in 1956 onafhankelijk werd van Frankrijk en Spanje. Het was het enige pro-westerse land in Noord-Afrika tijdens de Koude Oorlog, en het verraadde alle Arabische landen tijdens de oorlogen tegen de zionistische entiteit, met name in een nogal komische spionagezaak vóór de Zesdaagse Oorlog. Later, tijdens de Jom Kipoeroorlog, stuurde Marokko een klein contingent naar Egypte en een ander naar Syrië, terwijl de koning zijn eigen soldaten verraadde door allerlei informatie door te spelen aan de vijanden van de Arabieren.
Marokko heeft ook de emigratie van duizenden Marokkaanse joden naar de zionistische entiteit gefaciliteerd, hoewel velen terugkeerden naar Marokko of emigreerden naar Europa of de Verenigde Staten nadat ze te lijden hadden gehad onder het endemische racisme van de zionisten van Europese afkomst tegen hun geloofsgenoten van Arabische en Afrikaanse afkomst.
De Marokkaanse diplomatie heeft de gunst van de Verenigde Staten, Frankrijk en de zionistische entiteit weten te winnen, maar dit heeft het eigen volk geen enkel voordeel opgeleverd. Marokko vertoont nog steeds bedroevende cijfers op het gebied van economische en menselijke ontwikkeling. In de praktijk is het Alawitische despotisme een sub-Saharaans land ten noorden van de Sahara; voornamelijk omdat de vorsten en hun machtskring een uitbuitende elite vormen die tot de laatste cent plundert zonder zich ook maar enigszins te bekommeren om het volk dat zij met ijzeren hand regeren.
Hier moet even iets worden verduidelijkt; in Spanje bestaat de neiging om de Alawitische despotie tot in het absurde te overschatten: Marokko is in feite onze nachtwaker tegen de Afrikaanse immigratie; het leger is op papier groot, maar blijft niet in staat om de gehele Westelijke Sahara te controleren en is, net als het leger van Franco, meer gericht op binnenlandse repressie en bewaking dan op enig ander militair of koloniaal avontuur.
Marokko is namelijk uiterst kwetsbaar in een conflict met Spanje, of dat nu conventioneel of asymmetrisch is. Spanje kan de kwetsbare Marokkaanse economie binnen enkele dagen vernietigen (en ik overdrijf niet). Een economische blokkade zou al volstaan om de in het noorden gelegen maquila’s te dwingen te sluiten wegens een gebrek aan grondstoffen en onderdelen; het zou volstaan om de geldovermakingen van Marokkaanse emigranten die in Spanje werken tegen te houden om nog een g*t in de economie van het land te slaan; het zou volstaan om te verbieden dat goederen en personen die naar of vanuit Marokko reizen via het schiereiland reizen om nog een economische ramp te veroorzaken.
En natuurlijk zou het volstaan om de Guardia Civil of de marine meer autonomie te geven om de hasjhandel in de Straat van Gibraltar in te dammen, om de Alawitische drugsstaat flink te schaden (hoewel ik vrees dat binnen tien dagen alle blowers van Europa de Marokkaanse grens zouden bestormen).
Maar Spanje zal dat niet doen; en niet alleen onder deze regering, maar ook onder een hypothetische Spaanse rechtse regering.
We zeiden dat er externe oorzaken zijn, maar ook interne, en die gaan we bespreken omdat het iets is wat we hier maar moeilijk kunnen begrijpen. En nee, het gaat niet om de vermeende invloed die Marokko heeft op onze politici en ondernemers, maar juist om het tegenovergestelde: de invloed die onze ondernemers hebben in Marokko.
Het komt allemaal door pech. Marokko heeft, net als de Iberische landen, pech gehad in de loterij van grondstoffen en energie. In Marokko zijn er geen koolwaterstoffen, geen grondstoffen van strategisch belang en, omdat er niets is, is er zelfs niet genoeg water om een geïndustrialiseerde landbouw in stand te houden, hoewel daar dankzij … Spanje verandering in begint te komen.
Marokko heeft slechts één belangrijke hulpbron: een overvloed aan jonge en vooral zeer goedkope arbeidskrachten. Een deel daarvan wordt via legale of illegale emigratie geëxporteerd en het andere deel blijft in het land om te werken in de maquilas die de laatste tijd in dat land worden opgezet. Maar waar komen die maquilas vandaan, uit Spanje? Tot verbazing van iedereen blijkt dat Spanje al geruime tijd geleden de andere handelspartners van het Alawitische despotisme heeft verdrongen en dat we ons in de loop van de tijd steeds meer onderscheiden.
In totaal zijn er meer dan 350 Spaanse bedrijven actief in Marokko, die profiteren van de lakse Marokkaanse fiscale en belastingwetgeving, maar vooral en in het bijzonder van de goedkope arbeidskrachten; de textielsector (met Inditex aan het hoofd) is veruit de sector die de Marokkaanse werknemers (met name de vrouwelijke werknemers) het meest en het best uitbuit; maar ook bedrijven die actief zijn in het toerisme, de energiesector, de visserij en de landbouw zijn goed vertegenwoordigd (en ja, het is mogelijk dat de voedselprijzen in Spanje niet nog verder zijn gestegen dankzij de Marokkaanse import).
En dat is wat deze en toekomstige regeringen boven alles beschermen, inclusief de nationale soevereiniteit van de overblijfselen van het imperium. Onze bedrijven en onze ondernemers, die geen moer geven om het eigendom van die overblijfselen, zolang ze de Marokkanen maar kunnen blijven uitbuiten. En het zijn juist diezelfde ondernemers die in Spanje de Alawitische despoot het meest beschermen; ze hebben enorm veel te verliezen als de bevolking van dat onfortuinlijke land in opstand zou komen tegen haar onderdrukkers.
(In de Inditex-fabriek in Tanger werken voornamelijk vrouwen.)
