16/05/2025
Ik ontmoette recent een nieuwe kennis. Ze kwam bij mij thuis langs en ik zag wat zij zag: een gezellig huis, rommelig door het leven met man, hond en twee pubermeiden, mijn bonuskinderen. De heerlijke tuin vol wilde bloemen, vogels en bijen. De blije hond Jetje die haar aandacht opeiste. Allemaal dingen die zij ook wil, maar die door een ongeluk, weinig geluk in de liefde en overige pech niet voor haar zijn weg gelegd. Ik schaamde me bijna voor alles wat ik heb. Voor mijn geluk.
Ik was altijd degene die verlangend keek, naar gezinnetjes, samen op pad. Moeders met hun kindjes of met hun pubermeiden in de stad. Ik heb zelf zo vaak gevoeld wat nu door mijn kennis heen ging: gemis en verlangen naar wat er niet is en er nooit zal zijn. Een aantal jaar terug vond en voelde ik dat ik pech had dat mijn kinderwens onvervuld bleef, door hoe mijn leven was gelopen.
Nu ik 46 ben, komt de vraag of ik kinderen wil niet meer ter sprake als ik nieuwe mensen ontmoet en leer kennen. Dat ik geen kinderen heb is voor de mensen die ik nu ontmoet een gegeven. Gek is dat. Iets wat zo groot was en is in mijn leven, lijkt er niet meer toe te doen. Dubbel ook, want het is ook voor mezelf veel meer een gegeven. Het kind dat er niet is, mijn meisje, zit met veel liefde in mijn hart. En is op die manier deel van mij en van mijn leven.
Ik kan het nu ondanks het gemis, of juist dankzij dat kind ik mijn hart, voelen: Ik bof echt.
Het kostte me veel tijd, ruimte en energie voor alles wat ik niet wilde voelen, maar wel gevoeld moest worden, om hier te komen.
Natuurlijk wil ik niets liever dan dat dat ook voor jou zo is, of ooit zal zijn. Ook, of vooral, als jij je dat nu op geen enkele manier voor kunt stellen. Je bent niet alleen. X Malief ❤️