14/06/2026
Nostalgie...🥹🍀🙏
Alweer 8 jaar geleden, de grote verhuizing.
Een tijd waarin onmogelijkheden mogelijk werden.
Een tijd die trouwe volgers misschien nog weten, maar de meesten van jullie niet kennen.
Een tijd waar dromen visualiseren en vervolgens aan vasthouden letterlijk vele levens redde én nog steeds mogelijk maakt...
Het bizarre verhaal voor wie het niet kennen.
In zo'n drie maanden tijd moest ik samen met de dieren hals over kop verhuizen.
De boerderij was verkocht.
Een helse tijd ontstond.
Veel te weinig geld om een nieuwe locatie te kopen, het gebrek aan een geschikte locatie, de tijdsdruk, het bewustzijn van de verantwoordelijkheid over de dieren.
Letterlijk had ik hun toekomst in mijn handen.
Voor de meeste van hen was ik het eindstation.
Het aantal dieren is inmiddels gestegen, maar
toentertijd toch al zo'n 50 senioren en patiënten...
Een helse periode brak aan, waarin dromen verwezenlijken bijna onmogelijk leek.
Maar, de dieren rekende op mij, gewoonweg geen keuzemenu.
Mijn team van toen stond mij bij, elke mogelijkheid werd bekeken én aangepakt.
De media speelde een belangrijke rol om een nieuwe locatie te realiseren.
Alle kranten benaderen, social media én tv, waarin Hart van Nederland een rol speelde en zelfs een tv-programma (makelaars met een missie).
De dagen voelbaar te kort, de klok tikte door.
De stress liep enorm op.
De hoop verdween bijna...
Vasthouden aan een droom voor de dieren én door was de enige hoop.
Mijn omgeving voelde de drukte, de dieren ook.
Mijn allessie, laboratorium-katje Robijntje, was terminaal verklaard in de periode vlak daarvoor, maar voelbaar wilde ze me bijstaan.
Een onbeschrijfelijke rol heeft ook zij gespeeld in het verwezenlijken van nieuwe kansen...
En zo werd last minute het onmogelijke mogelijk.
Een hutje op de hei was voor mij al een optie, maar in mijn dromen zag ik een veilig warm thuis voor de dieren.
Een thuis, waar ze konden genieten en hun bucketlist konden naleven.
Precies op het moment dat we uiteindelijk geld hadden, kwam er één locatie te koop...
En ja, dit was nog mooier dan in mijn stoutste dromen.
Zoveel mogelijkheden voor de dieren... het was onbeschrijfelijk.
Hals over kop werden voorbereidingen uitgevoerd.
Meest noodzakelijke
verbouwingen op nieuwe locatie, het inpakken van alle spullen op oude locatie, het netjes achterlaten van de oude locatie, mijn hemel, het was onmogelijk veel.
Vrachtwagens vol werden op en neer gebracht, terwijl alles werd klaar gestoomd.
En uiteindelijk die laatste dag, de laatste vrachtwagen.
Als een Ark van Noach vertrokken we.
De schapen en paard Vik kwamen later, maar zo'n 45 senioren en patiënten gingen letterlijk hun laatste reis maken.
Onderweg kwam dat zo ontzettend binnen bij mij.
Ontlading, maar ook, de realisatie dat ik letterlijk het laatste uur in ging om het stuur recht te houden...
En zo begon er een nieuw tijdperk op de mooist bedenkbare locatie.
De vreugde van de dieren zo voelbaar.
Maxie-king, die dezelfde dromen had gehad en zelfs de weg naar stal al wist (nee Sake, kwam niet door het hooi🤭).
Mijn grote vriend Malley, die direct doorhad dat deze locatie nog fijner was.
Robijntje, die als een ware koningin het huis ging keuren.
Haar einddoel was bereikt.
Twee maanden later overleed ze.
Niet te beschrijven hoe dankbaar ik haar ben.
Ze hield me vasthouden aan mijn dromen.
Zij gaf me de onvoorwaardelijke kracht om vol te houden.
Maar ook, de mensen om mij heen hielpen zo enorm.
De mensen, die het financieel mogelijk maakte.
Een ieder, die een steentje bijdroeg.
Een tijdperk waarin we letterlijk samen sterk waren voor de dieren.
Ik ben jullie voor altijd dankbaar...🙏❤️
Velen van de bewoners zijn er inmiddels niet meer.
Liefste engeltje Donna bijvoorbeeld, Maxie-king, prinsesje Cinderella.
Allemaal hebben ze een plekje in mijn hart.
En zonder uitzondering hebben ze zo genoten van hun laatste levensfase.
Een paar dieren zijn er godzijdank nog steeds. Regelneef Red bijvoorbeeld, die mij zorgelijk piepend begeleid bij het plaatsen van de dieren in hun nieuwe verblijven. 🥹
Inmiddels zoveel nieuwe bewoners, die hun bucketlist uitvoeren.
En hopelijk volgen er nog lange tijd vele bewoners, die ik hun laatste levensfase mag geven.
En nog altijd met dezelfde gedachte...
Vasthouden aan je dromen.
Nooit opgeven, hoe diep het levensdal soms mag zijn...
Vasthouden aan elkaar en dromen verwezenlijken...
Dank jullie wel voor iedereen die stichting Hanna nog altijd steunt en een steentje bijdraagt. 🙏❤️
