19/12/2025
Ik ga beginnen met het vervolg van mijn Saoedi-Arabië verhaal. Vinden jullie zeker niet erg.
Een goede morgen dan maar weer. Heerlijk geslapen. Lekker fris wassen buiten onder de kraan. Daarna naar binnen waar Coby bezig was om voor ons lekkere eitjes voor ons te bakken. Als ik het zo bekijk dan heb ik heel wat eitjes naar binnen gewerkt deze reis. Tja, hoe moet ik het noemen.
Zal het maar op z’n Frans schrijven?« Pour recharger mes batteries quand je rentre à la maison après un mois. » En nu niet direct zeggen als dit later gelezen wordt dat het niet goed vertaald was. Ik heb het geprobeerd om het goed te doen. We zijn om 10.00 uur gaan rijden richting de Jordaans – Saoedi-Arabië grens. Bij de splitsing Al Mafraq kun je rechtdoor naar Saoedi-Arabië richting Al Mudawwarah, maar wij kozen voor links af richting H4 Turayf grens. Bij de Jordanese grens was het redelijk druk. Maar de grenswachten riepen ons al naar voren en we mochten direct binnen rijden naar de expediteur. Ik vroeg me af wat dat voor een reden had. Maar voor de MO chauffeur is dat geen probleem. Die weten dat al bij voorbaat. Al snel kwam ik daar achter.
Een van de heren kwam naar me toe. Of ik niets te lezen had? Jawel, ik had nog enkele western boekjes die ik al een paar keer gelezen had. In het Nederlands. Maar nee dat was niet de bedoeling. Ander materiaal waar veel plaatjes en foto’s instonden. Hij bedoelde niet de droge lectuur die ik hem voorhield zoals de Panorama, R***e en de Lach. Maar ik kon hem een plezier doen met enkele leuke boekjes die in dit land verboden waren. Het was hun te doen om bijvoorbeeld de: Chick, Candy, Rosie enz. Okay, maar eerst de documenten van ons in orde maken. Nou, dat was binnen een mum van tijd gebeurd.
Nadat hij met ons naar de diverse bureaus was gegaan om de papierkraam van de nodige stempels te voorzien konden we terug naar de vrachtwagen en deze grenswacht of douaneman kwam al snel mee om het kijk/ leesvoer in ontvangst te nemen. In ieder geval konden wij naar de uitgang rijden maar ik was wel nieuwsgierig wat hij met die boekjes deed. De ontvanger of lezer van de boekjes die vluchtte al snel een of ander hok in om te hobbyen, waarschijnlijk een sportschool. Alhoewel ik dat betwijfel. Ik dacht dat hij ging Paal-joggen of een andere vrijetijds handeling uit ging oefenen. Het is toch wel handig als je een buurman hebt die zo’n kiosk heeft waar je oude exemplaren voor 1 gulden kunt kopen. En kunt gebruiken voor een razendsnelle grensovergang. Tijd was winst.
Wij waren erdoor en Jan en ik konden naar de volgende grens. Saoedi-Arabië is een land waar sterke drank verboden is. Voordat we konden binnen rijden moest er eerst gecontroleerd worden. D.w.z. de cabine en buiten in mijn kisten. En dan verleen je medewerking anders halen die ratjes de hele cabine omver. Dus dan heb je nog ergens wat droge lectuur liggen. Daarna is de controle al snel afgelopen. Diegene die controleren zijn Pakistani’s, of van een andere nationaliteit. Een Saoedi zul je niet gauw zien controleren. Die zijn heel erg snel moe. Wat wel gecontroleerd wordt door zo’n Saoedi of gastarbeider, zijn de verstralers die op je vrachtwagen gemonteerd zitten. Dat schijnt niet te mogen. Dus hebben ze daar een ettertje rondlopen die een hamertje heeft met een heel lange steel. En dan kon het wel eens zijn dat je gerinkel hoort en je verstralers aan gort zijn geslagen. Nu zal ik je vertellen dat ik dat eens gezien heb dat dit stond te gebeuren bij een Engelsman. Zijn naam was BIG John van P.I.E. Ik wees John erop dat er iemand zijn verstralers wilde slopen. John liep naar dat manneke die met de rug naar hem toestond. Hij had niets in de gaten en op het moment dat hij met zijn hamertje de eerste lamp aan gort wilde slaan, tilde John hem op en plakte hem tegen de grill van zijn vrachtwagen. En hij fluisterde ook nog iets tegen hem. Het arme manneke was daarna zeer onder de indruk van John zijn optreden. En sommige Midden-Oosten chauffeurs die voor de eerste keer van het Midden-Oosten terug kwamen, hadden wel eens een of twee palmtakken aan de grill hangen als een soort van: KIJK, ik ben in het Midden-Oosten geweest, maar John had er een ratje aan de grill geplakt. Nou was John ook echt een grote brede kerel. Maar ook een echte goede vent zoals de meeste Engelsen die op het Midden-Oosten reden. In ieder geval is dat manneke wel van de grill afgekomen en snel vertrokken. We hebben hem dan ook niet meer terug gezien.
Maar goed, Jan en ik stonden binnen het douane terrein en we konden onze documenten wegbrengen. Daarna terug naar de vrachtwagen om koffie te zetten en iets eten. Met andere collega’s praten en uitrusten. Het was behoorlijk heet en dan is iedere beweging die je maakt er al een teveel. Om 16.00 uur kregen we te horen dat onze papierkraam gedaan was en we konden vertrekken. Ondertussen hadden we George alweer bij ons staan en die vertelde dat hij ook met een half uurtje zou kunnen vertrekken.
Maar eerst moesten we nog de trailer tegen de ramp zetten voor controle op de goederen en of er geen whisky verstopt was tussen de lading. Hoezo? Wie doet dat nou? Wij toch zeker niet. Pakistani werden ingezet om dit werkje te doen. Een Saoedi zal zijn handen niet vuil maken. Maar die Pakistani's doen hun werk wel. Het zijn eigenlijk alleen maar slaven van die olieboeren. Dus als chauffeur werk je netjes mee. Nu is dat gemakkelijk met transformatoren. Daar kun je tussendoor kruipen. En dat werd dan ook gedaan door zo’n Pakistani. Alles werd in orde bevonden en ik kon het zeil weer sluiten. Jan had allemaal hetzelfde doorstaan en George was ook al gereed om te vertrekken. We zijn gaan rijden richting Turayf.
Dat ligt 175 kilometer verder de woestijn in. De weg is goed. Asfalt nou ja zeer speciale asfalt met een extra laag teer erop. Maar af en toe zijn er ook verraderlijke randen aan de zijkant van de weg. Kom je hierover heen dat heb je een probleem. Het zachte woestijnzand zorgde er dan voor dat je weleens zou kunnen kantelen. We zijn bij Turayf aangekomen en hebben daar getankt.
De tank onder mijn trailer tank ik op de terugweg wel vol. Ik had 475 liter diesel getankt voor 25 Saoedi Rial. Een Rial is Fl. 0,62. Een korte telsom. 25 SR is Fl. 15,50. Een liter kost 15,50 SR : 475 = 3,2 Nederlandse cent. Dat is nog eens leuk tanken. Je kunt gerust zeggen; Gooi maar vol die tank. Dat deden we dus ook. We hebben nog drinkwater gekocht. Is in Saoedi stukken duurder dan diesel. Jan George en ik zijn door gereden naar Ar’Ar.
Het was alweer donker en we besloten onze nacht in de woestijn door te brengen. Eerst eten. Dus de ritselkisten open gemaakt en we hebben een heerlijk maaltje gemaakt. Soep, gebakken aardappeltjes, ingeblikt vlees van de echte slager en een toetje na uit de koelkast. Het is alweer bijna 23.00 uur en tijd om te gaan slapen. Dus dat doen we. Op tijd eruit morgenvroeg, want we willen al een heel eind door de woestijn gereden hebben voordat het bloedheet is. Maar eerst slapen. Als dat kan natuurlijk. Want ze hebben hier namelijk ook verschrikkelijk grote muggen en die beesten gaan tekeer als een “STUKA’. En ze zu**en je helemaal leeg die krengen. Ook maar een anti muggen lint laten branden. En goed in de slaapzak blijven. Als dat kan in die hitte. Hoewel het 's nachts kan het behoorlijk afkoelen in de woestijn. Tot zelfs gladheid op de wegen in de vroege morgen door de vorst.
Welterusten.
Dinsdag 23-5.
Zo dan, we hebben de nacht doorstaan. Inderdaad waren er weer muggen over die alle bestrijding- middelen hadden doorstaan. Die beesten komen binnen met een gasmasker op als ze denken dat je ze probeert te vergassen.
Maar ik heb mazzel gehad. Om 05.00 uur ben ik de dag begonnen en na een zeer snel kattenwasje zijn we vertrokken. Verder langs de Trans Arabian Pipeline. Deze pijpleiding is ruim 1200 kilometer lang.
Het ontbijt zouden we later nemen. Eerst kilometers maken i.v.m. de hitte die deze dag zou komen. Ik heb gelukkig airco in mijn cabine. Maar daar moet je toch me oppassen.
Ruim voordat je gaat stoppen moet je de temperatuur aan passen aan de buiten temperatuur. Die buiten temperatuur is ongeveer tussen de 40 en 48 graden Celsius. Soms nog wel heter. Doe je dat niet en je stapt uit, dan krijg je lichaam even heel wat te verwerken. Is niet zo gezond voor je lijf.
En je kunt ook behoorlijk verkouden worden.
Maar goed, we zijn met ons drietjes om 09.00 uur gestopt in de woestijn om ons ontbijt te nuttigen. Na dit uitgebreid ontbijt zijn we om 10.00 uur weer verder gereden. Veel is er niet te zien langs deze weg. Soms zijn er nomaden stammen met een behoorlijk aantal kamelen. En de leiders van deze karavanen gaan natuurlijk net de weg oversteken als wij eraan komen. Dus dat werd even wachten voor ons.
De TAPLINE historie.
De bouw van de Trans-Arabische pijpleiding begon in 1947 en werd voornamelijk beheerd door het Amerikaanse bedrijf Bechtel . Consolidated Steel uit Los Angeles kreeg in maart 1947 (datum van het persbericht) de opdracht om 980 mijl aan 30 en 31-inch pijp te leveren in secties van 31 voet lang en de National Tube Company uit Pittsburgh (een dochteronderneming van US Steel ) voor nog eens 70 mijl. Dit was het tweede pijpcontract voor Consolidated, dat toen nog bezig was met het eerste 214 mijl lange 30-inch gedeelte van hun fabriek van de Texas-Californië pijpleiding. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de Tapline zou eindigen in Haifa , dat toen in het Britse mandaatgebied Palestina viel, maar vanwege de oprichting van de staat Israël werd een alternatieve route door Syrië ( Golanhoogten ) en Libanon gekozen met een exportterminal in Sidon. De 12-inch Haifa-tak en de bijna voltooide 16-inch luslijn van de Kirkuk-Haifa-oliepijpleiding moesten in april 1948 vanwege het regionale conflict worden gesloten en zijn nooit meer geopend.
De Syrische regering verzette zich aanvankelijk tegen het plan. Vier dagen na een militaire staatsgreep die de democratie omverwierp, werd de overeenkomst bekrachtigd. De leider van de staatsgreep, Husni al-Za'im, werd 136 dagen later afgezet en vermoord, maar het project was niet te stoppen.
Je moet trouwens heel goed oppassen want het wil nog wel eens gebeuren dat er 's avonds wilde ezels maar ook kamelen op de weg liggen. Je rijdt je eigen finaal te barsten op zo’n beest. En als ze niet meer kunnen lopen dan liggen ze naast of op de weg en dan sterven ze daar. Het is oppassen geblazen als je in de verte een beest ziet liggen. Door de hoge temperatuur wil het nog wel eens voor komen dat het dode beest zo gaat opzwellen en dat dit beest uit elkaar klapt. Nou ik vertel je dat wil je niet van dichtbij meemaken. De stank alleen al maakt het dat je zeer snel door rijdt. Wat een puinhoop is dat zeg.
We zijn gereden tot bij de “De Spiegels”. De meeste Midden Oosten chauffeurs weten wat ik daar mee bedoel. Het is een Arabisch restaurant dat volgens mij tussen Ash Shuba en Al Qaysumah ligt. Het is een gebouw dat uit golfplaten bestaat en bijna iedere vrije ruimte aan de wanden zijn voorzien van spiegels. Grote en kleine spiegels. Je voelt je er nooit alleen want er is vast wel ergens iemand die op je lijkt als je om je heen kijkt. Wat is dat een puinhoop daar binnen. Je hebt daar een soort stretchers bij elkaar gehouden met touw of iets dergelijks waar je op kunt zitten of liggen. Ondertussen kun je het menu bestellen dat behoorlijk gevarieerd is. (niet echt dus)
En dat bestaat uit kip – rijst. Een andere variatie is bijvoorbeeld rijst – kip of kip – rijst – kip. Vul het zelf maar in. En ze hebben thee en frisdranken. Die frisdranken komen uit een koelkast die weer draaiende gehouden wordt door enkele stroom aggregaten die buiten het etablissement staan te ronken. En waar laten we dan de botten en restanten van de kip? Die mieteren we vrolijk ergens in het zand. Daar hebben ze een opruimingsploeg voor. Er zijn voldoende zwerfhonden die dit karwei klaren. Als het kippetje is weggewerkt is het voor de inheemsen tijd voor aan de waterpijp te lurken en de nodige rust. Blijven die doodrijders tenminste even van de weg af. Voor ons is het tijd om hier gaan te tanken voordat we vertrekken. De tankstations hier zijn niet zo uitgebreid als bij ons in Nederland.
Eerst de onderlinge afstanden in de woestijn en daarnaast het assortiment wat ze hebben. Niets. Eigenlijk alleen maar brandstof. Ook ontbreekt er nog wel eens wat aan een tankzuil. Bij deze gaf hij niet aan wat de liter diesel koste. Waarom niet eigenlijk? Goed om besodemieterd te worden.
De pompkasten/tankzuilen waren kaal. En dat doen ze om in die bloedhitte de pomp iets meer koeling te geven denken ze. Dus eerst naar binnen wat de diesel kost. Hij was ons aan het be**********en. Hij vroeg maar liefst 6,5 Nederlandse cent voor een liter.
Nu kan het wat uitmaken bij de ene of andere pomp. Ligt eraan waar je ergens in het land bent. Transportkosten zal ik maar zeggen. Ik kan me herinneren dat ik weleens voor 3.5 cent getankt heb.
Maar niet zoveel. Samen kwamen we uit op 5 cent voor een liter. Trouwens er wordt daar nogal behoorlijk wat diesel verknoeid. Laat maar lopen in het woestijnzand. Na mij de zondvloed denken ze.
Het zand had daar allang niet meer de kleur van zand, maar was vies bruin van al dat geknoei met de diesel. Je moet er wel rekening mee houden dat je eigen schoeisel niet vettig word. Je blijft het ruiken en lekker is dat niet in de cabine. Verplichte schoenen wissel als je ging tanken was wel noodzakelijk.
We zijn weer verder gereden en dan kom je bij Al Kahfah. Dit is de kruising waar je links kunt afslaan naar Koeweit. Rechtdoor naar Ad Dammam en wij moesten rechtsaf naar Riyadh. Dus nog een stukje doorrijden. Dat we vandaag in Riyadh aan zouden komen konden we vergeten. We kwamen bij Al Hufüf om 20.30 uur en het was genoeg geweest voor vandaag. Wij besloten de woestijn in te duiken voor een paar honderd meter. Ver van de weg zodat we geen last van Arab pottenkijkers hadden. Ons kookgerei tevoorschijn gehaald en heerlijk gegeten.
Na het eten het spul schoon maken en afwassen. George en ik hebben nog wat gedronken. Jan was al bezig het bedje klaar te maken voor de nodige nachtrust. Morgen het laatste stuk naar Riyadh. Nog maar 450 kilometer dan zijn we op plaats van lossing. Ik ga slapen.
Geef gerust commentaar, of vraag iets. Van mij mag het. Ik ben benieuwd.
Bijna vergeten!!! Voor alle lezers, volgers van mijn verhalen, en mijn oud collega's uit het Midden Oosten tijdperk, FIJNE FEESTDAGEN EN EEN GEZOND EN PROBLEEMLOOS 2026.
Groetjes, Ger van Rens.
