04/03/2026
In memoriam Han Boswinkel | 21 februari 2026
Hoewel het nieuws geen verrassing was, kwam het toch als een schok. In zijn laatste mail gaf Han, in vogelvlucht, een overzicht van zijn leven. Een bijzonder en vol leven – een leven waarin hij velen heeft geraakt. Ik ben daar één van.
De afgelopen dagen moest ik (Karin Cox) vaak terugdenken aan de zweetweken waarin Han en Cor Aersens mij, als groentje in het vak, zo ongelooflijk veel leerden. Natuurlijk ging het over techniek, over precisie en ambacht. Maar meer nog ging het over passie. Over het kijken voorbij de gebaande paden. Over begrijpen waarom je iets doet, niet alleen hoe. Ik zie weer dat boek voor me, van zijn hand, met die 3D-kikker op de band. Het opende mijn ogen voor de rijkdom van het boekbindersvak.
Han had een bijzonder levenspad. Van de LTS, waar hij Bankwerker-Elektricien werd, naar de Marine Luchtvaart Dienst als vliegtuig-elektronicus. Hij woonde op Curaçao, werkte in het Verenigd Koninkrijk aan de Lynx-helikopter, en kwam uiteindelijk in Julianadorp terecht, waar hij Liesbeth leerde kennen. Het boekbinden begon met het inbinden van de Bobo en de Donald Duck voor zijn kinderen.
Maar wat begon als hobby groeide uit tot meesterschap. Hij volgde zijn gezelopleiding bij ’t Ambacht ’s Huis in Den Haag, deed de avond-restauratieopleiding aan het Grafisch Lyceum in Amsterdam en leerde kartonnage bij Cor Aersens. “Zo ben ik van de vliegtuig-elektronica overgestapt naar het oud papier,” zei hij zelf met zijn kenmerkende humor.
In 1998 kwam De Leydsche Boeckbinder tot leven. Han werd bestuurslid van de Nederlandse Handboekbinders Liga en stond, samen met onder anderen Fred Kroon, aan de wieg van de Boekkunstbeurs in 1999, in samenwerking met de Drukkers in de Marge. Vele cursussen en workshops volgden, op de Boommarkt in Leiden waar vakmanschap en gastvrijheid hand in hand gingen.
De vele workshops waren niet alleen leerzaam, maar ook warm en gezellig. De heerlijke lunches van Liesbeth. De humor in de vorm van ‘uitspraken van Han’. Cruijff mag dan de Nederlandse taal hebben verrijkt – Han heeft dat zeker ook gedaan. In ieder geval voor boekbinders.
In 2008 ging hij officieel met pensioen, maar zijn passie voor het vak en vooral voor het overdragen van kennis stopte niet. In Eindhoven, bij SHE (Stads Hobby Centrum), gaf hij nog jarenlang les. Zelfs toen zijn gezondheid hem steeds meer beperkte – uitgezaaide prostaatkanker, waarover hij met de relativerende opmerking sprak met zijn oncoloog: “D’r is iets met onkruid!” – bleef hij betrokken. Vorig jaar sprak hij nog enthousiast over boekbinden met zijn kleinkind.
Han geloofde dat kennis niet voor jezelf is, maar moet worden uitgedragen. En dat heeft hij gedaan. Geduldig, met humor en met heldere uitleg van het waarom. Vele boekbinders – ik ben er één van – grasduinen nog regelmatig in oude tijdschriften op zoek naar stukjes van zijn hand of naar aantekeningen uit zijn cursussen. Zijn invloed leeft voort in talloze handen en boeken.
Han schreef zelf: "Hier is het einde van De Leydsche Boeckbinder". Maar het is zeker niet het einde van wat hij heeft betekend. Ik spreek denk ik namens alle boekbinders die hij persoonlijk of via de Liga op weg heeft geholpen: dank je wel, Han. Voor je vakmanschap, je gulheid, je humor en je hart.
Wij wensen Liesbeth en allen die hem lief waren alle goeds en veel kracht.
