https://www.facebook.com/395653956960370/

Alzheimer Nederland

Startpagina
Nederland
Amsterdam
Alzheimer Nederland

Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Alzheimer Nederland, Non-profitorganisatie, Lekstraat 13A, Amsterdam.

18/09/2026

“Soms betrap ik haar erop dat ze naar me kijkt zoals ik naar mijn eigen kinderen kijk. Op zulke momenten voelt het heel even alsof ik mijn moeder weer terug heb.” 💛

Kiona: “Mijn moeder Francis kreeg op haar 57e de diagnose alzheimer. Daar ging een lange periode van onzekerheid aan vooraf. Eerst leek het een burn-out, maar uiteindelijk bleek het alzheimer te zijn. De bevestiging kwam hard aan, maar gaf ook duidelijkheid.

Je probeert zo goed mogelijk door te gaan, maar ondertussen word je regelmatig ingehaald door verdriet en rouw. De rollen zijn nu echt omgedraaid. Waar mijn moeder vroeger voor mij zorgde, zorg ik nu voor haar.

Ik vind het vooral moeilijk als ze zelf merkt dat dingen niet meer lukken. Bijvoorbeeld als ze in een vreemde omgeving de keuken niet kan vinden. Thuis weet ze precies wat een keuken is en waar die is, maar in een nieuwe omgeving lukt het haar niet altijd om die herkenning te maken. Of als ze verdrietig wordt omdat ze de juiste woorden niet kan vinden en gefrustreerd raakt door zichzelf.

Gelukkig zijn er ook mooie momenten. Als ze wat helderder is en ineens vraagt hoe het met mijn oudste op school gaat. Of als ze vertelt waar ze trots op is als het over mijn kinderen gaat en daarbij nog details kan noemen. Dat zijn de momenten die heel waardevol zijn.

Daarom loop ik zondag mee met de HerinneringenLoop in Amersfoort. Ik wilde niet alleen machteloos toekijken, maar mijn gevoel omzetten in iets positiefs en bijdragen aan meer aandacht voor dementie en een toekomst zonder dementie.”

17/09/2026

“Als ik bij de percussiegroep ben, ben ik gewoon Gerda, een van de muzikanten.”

Gerda: “Muziek maken doe ik al heel lang en ik vind het fijn dat ik dat nog steeds kan blijven doen. Ik doe mee met de repetities en optredens en geniet ervan om samen muziek te maken.

Door mijn dementie gaat niet alles meer vanzelf. Soms gaat het tijdens een repetitie wat te snel en daar kan ik gefrustreerd van worden. Gelukkig kan ik daarover praten met Marcel, onze dirigent. En de volgende keer pakken we de draad gewoon weer op.

Ook de andere muzikanten helpen me als dat nodig is. Ze leggen bijvoorbeeld spullen klaar en helpen me bij afstapjes.

Muziek maken geeft me plezier en ik vind het fijn om actief te blijven.” 💛

Rond Wereld Alzheimer Dag op 21 september laten we met zien wat er nog wél kan met dementie. Blijven meedoen is namelijk een levensbehoefte voor iedereen, met én zonder dementie.

Heb je zelf dementie? Laat zien wat jij graag blijft doen. Help jij iemand met dementie om mee te blijven doen? Laat zien wat jij doet om deelname mogelijk te maken.

Deel jouw verhaal met de sticker. Zo laten we zien hoeveel er nog wél mogelijk is met dementie.

Plaats de sticker op je eigen foto 👇
https://studio.alzheimer-nederland.nl/

16/09/2026

“Mijn moeder zei over mijn vader: ik weet niet waar Paul is, maar er is hier een vreemde man die het ontbijt klaarmaakt.”

Muriel: “Mijn moeder heeft Lewy body dementie. Op een familiefeest, staarde ze glazig voor zich uit. Terwijl zij altijd het hoogste woord voerde. Die dag dacht ik: hier is iets aan de hand.

Daarna kwamen de hallucinaties. Het huis was een hotel. Ze zag mijn vader in drievoud, later keer vijf. Mij splitste ze in twee personen en de kat werd die grote en die kleine.

Ze werd ook heel angstig. In plaats van mijn vader zag ze ineens vreemde mannen die haar iets wilden aandoen. Toen mijn vader haar naar de fysio bracht, sprong ze uit de rijdende auto. Ze dacht dat die vreemde man haar ontvoerde.

In januari 2025 was de thuissituatie van mijn ouders onhoudbaar: mijn moeder werd steeds ongelukkiger, angstiger, maar ook agressiever tegen mijn vader. Ik stopte met mijn eigen werk en verhuisde van Amsterdam naar hun woning in Cuijk.

Wat mijn moeder erg hielp, was meegaan in haar verhaal. ‘Die enge man heb ik weggestuurd’, zei ik dan. ‘Kijk, hier is Papa weer.’ Of we liepen een rondje door de wijk en kwamen langs haar huis. Dan zei ze: ‘O, hier woon ik.’ Alsof alles weer even op zijn plek viel.

Het duurde anderhalf jaar voor iemand de juiste diagnose stelde. Bij Lewy body dementie gaat het niet om vergeetachtigheid, maar vooral om die hallucinaties. Je moet ze heel serieus nemen. Daarnaast vereist het goed afgestemde medicatie. Standaardmedicatie bij dementie slaat niet altijd aan en kan zelfs schadelijk zijn.

Het zwaarst vind ik het voor mijn vader. Stel je voor dat je elke dag te horen krijgt dat je een vreemde en gevaarlijke man bent. Dat je vrouw tegen je schreeuwt dat je weg moet.

Nu woont ze in een zorgcentrum en krijgt ze de juiste medicatie. Ze is heel zachtaardig en lief geworden. Mijn vader fietst er elke dag naartoe.

Mijn advies aan naasten: ga niet in discussie en ontken niet wat iemand ziet. Zoek een arts of casemanager die bekend is met Lewy body dementie. Er kan zoveel leed voorkomen worden.” 💛

15/09/2026

“Geboren is ontvangen worden. Sterven zou eigenlijk ook ontvangen moeten worden en zijn,” vertelde Adelheid Roosen maandagavond bij Pauw & De Wit.

Zij en Hugo Borst gingen met Jeroen Pauw in gesprek over hun nieuwste serie Roosen & Borst.

Hugo: “Het is een reis langs de mensen uit de afgelopen seizoenen die we zijn verloren en hun nabestaanden. En een pleidooi om met elkaar in gesprek te gaan over sterven.” 💛

Sinds de moeders van Hugo en Adelheid zijn overleden aan dementie, zetten zij zich in voor een menswaardige omgang en sterven met dementie.

Ze spreken met mensen met dementie en parkinson en hun naasten over herinneringen en zin in het leven. Maar ook moeilijke onderwerpen komen aan bod. Bijvoorbeeld afscheid nemen, keuzes maken rond het einde van het leven en euthanasie. Ze maken deze onderwerpen bespreekbaar met warmte en aandacht voor alle betrokkenen.

📺 De eerste aflevering van Roosen & Borst wordt aanstaande zaterdag 19 september uitgezonden bij HUMAN op NPO 2 vanaf 20.25 uur.

14/09/2026

“Eén van mijn zussen zei al voordat ik de diagnose alzheimer kreeg: ‘Ik zie het bij jou ook.’ En die zus? Die kreeg het zelf, net als ik.”

Gabriëlla: “Mijn oma had alzheimer en mijn moeder ook. Als ik heel eerlijk ben? Ik voelde eigenlijk altijd al dat ik het zou krijgen. Ik haal steeds vaker het heden en verleden door elkaar. Dan is het net alsof mijn overleden zus naast mij op de bank zit. Of dat ik weer samen met mijn man Eric in onze drogisterij sta en klanten help.

Anderen helpen zit in onze genen. Dit hebben we ons leven lang gedaan. Een klein gebaar kan zoveel betekenen voor iemand.”

Eric: “Het is een heel proces waar we nu al jaren in zitten. Het belangrijkste vind ik dat we nog samen kunnen genieten: een wandeling maken en vogels horen fluiten of ergens op een terras een kopje koffie drinken met wat lekkers erbij. Ik zie Gabriëlla dan opfleuren en vaak zegt ze dat het haar gelukkig maakt. En dan ben ik het ook.”

Ze willen graag iets voor anderen blijven doen. Daarom hebben Gabriëlla en Eric Alzheimer Nederland opgenomen in hun testament. “Nalaten aan Alzheimer Nederland is voor ons ook helpen. Het voelt goed om via ons testament iets voor toekomstige generaties te kunnen betekenen.” 💛

Laat jij, net zoals Eric en Gabriëlla, een toekomst zonder dementie na? Met een gift in je testament draag je bij aan belangrijk onderzoek naar dementie. Zo help je mee om dementie een halt toe te roepen. 💛

Lees het persoonlijke verhaal van Eric en Gabriëlla over nalaten en vraag de brochure over nalaten aan 👇
https://www.alzheimer-nederland.nl/nalaten/persoonlijke-verhalen/eric-gabriella

12/09/2026

“Ik hoop dat mensen mijn Vergeet-mij-nietje zien en vragen waarom ik het draag. Misschien kunnen we dan ervaringen met elkaar delen.”

Elbert: “Ik kreeg 6,5 jaar geleden de diagnose alzheimer. Ik was toen 67. Op dat moment stortte onze wereld in. Mijn moeder had ook alzheimer en overleed vijf jaar na haar diagnose.

Na een jaar besloot ik niet meer achterom te kijken. Ik ben een doorzetter en wilde weten: wat kan ik nog en wat wil ik nog doen? Ik richt me op de toekomst, op mijn familie en onze twee zoons. Ik blijf optimistisch, doe leuke dingen, eet gezond en wandel drie keer per dag met onze hond.

Ik wil me niet verstoppen omdat ik alzheimer heb. Daarom draag ik op Wereld Alzheimer Dag het Vergeet-mij-nietje. Ik hoop dat het mensen uitnodigt om met mij in gesprek te gaan. En ik blijf hopen op een toekomst waarin dementie voorkomen of genezen kan worden.” 💛

Draag jij 21 september op Wereld Alzheimer Dag ook het Vergeet-mij-nietje? Zo maken we samen dementie bespreekbaar. Want net als iedereen willen ook mensen met dementie de dingen blijven doen waar ze blij van worden. Kijken naar wat er nog wel kan, ondanks de ziekte.

11/09/2026

“Mijn oma vergeleek haar geheugen met oude p***n op het strand: sterk en vertrouwd, maar langzaam aangetast door paalrot. Toch wilde ze rechtop blijven staan, met de steun van haar kinderen en vrienden. Deze woorden zijn mij altijd bijgebleven.” 💛

Florine: “Toen mijn oma Nelleke de diagnose kreeg, wist ik nog niet goed wat alzheimer betekende. Ik dacht: iedereen vergeet toch weleens iets? Pas toen ik het van dichtbij meemaakte, begreep ik hoe ingrijpend deze ziekte is. Het gaat niet alleen over vergeten, maar ook over het verliezen van herinneringen, zelfstandigheid en een stukje van jezelf.

Omdat onze band zo bijzonder was, liet ik een tattoo voor haar zetten met de woorden ‘C’est la vie’. Dat was iets wat zij vaak zei. Het leven zit vol mooie momenten, maar soms gebeuren er ook verdrietige dingen.

Toen haar geheugen verder achteruitging, vergat ze dat de tattoo speciaal voor haar was gezet. Iedere keer dat ik hem liet zien, was het voor haar alsof ze hem voor het eerst zag. Dat vond ik verdrietig, maar het was ook bijzonder om te zien hoe ze telkens opnieuw verrast werd door iets wat al zo lang onderdeel was van ons verhaal.

In 2023 moesten we afscheid nemen van mijn oma. Niet lang daarna kreeg mijn opa Leo dezelfde diagnose. Bij mijn oma ging het stap voor stap steeds een stukje slechter, terwijl het bij mijn opa veel sneller ging. Binnen een jaar werd hij volledig afhankelijk van anderen. Deze zomer namen we ook afscheid van hem.

Na twee keer machteloos toekijken hoe de ziekte iemand van wie ik hield steeds meer van zichzelf afnam, voelde ik dat ik iets wilde doen. Daarom doe ik 20 september mee aan de HerinneringenLoop.

Met mijn verhaal hoop ik andere kleinkinderen te motiveren om bij hun opa of oma met dementie langs te gaan. Ook als herinneringen verdwijnen, betekent dat niet dat jullie band verdwijnt. Zoals mijn oma zei: jij bent één van de belangrijke p***n die je opa of oma met dementie helpen om rechtop te blijven staan.”

10/09/2026

Wil jij dan nu beloven dat jij straks bij mij bent? 💛

09/09/2026

“Als ons mam ergens binnenkomt, weet je meteen dat ze er is. Dat is niet veranderd door de dementie.” 💛

Rejo en zijn moeder Joma genoten samen van Een vergetelijk mooie reis.

In Benidorm laat Joma samen met Paul de Leeuw en Kees, Nel, Dave, Bert, Gerrie, Wim, Hans, Beppie, Mario, Agnes en hun naasten zien hoe waardevol het is om te blijven meedoen. Zingen, lachen, samen eten, de zee in en nieuwe herinneringen maken met elkaar.

Een vergetelijk mooie reis maakt kans op de Gouden Televizier-Ring.

Gun jij Joma en de anderen ook een vergetelijk mooi moment tijdens het Gala? Stem dan vóór 15 september 8.00 uur. 👇
https://www.tvgids.nl/gouden-televizier-ring-verkiezing/nominatieronde-2026.

08/09/2026

“Mijn leven stopt niet omdat ik dementie heb. Ik merk wel dat ik achteruitga. Terwijl anderen zeggen: ‘We merken niks aan jou, je kan zo makkelijk meepraten en weet nog zoveel.’”

Peter kreeg in 2024 de diagnose ziekte van Alzheimer. Sinds eind 2025 woont hij in woonzorgcentrum De Paladijn. Vanaf september geeft hij hier ontspanningslessen aan medewerkers en medebewoners.

“Voor mij en mijn gezin was de diagnose geen schok. Het was vooral een bevestiging van wat we al vermoedden. Al in 2022 merkten mensen om mij heen dat ik anders schreef en dingen anders formuleerde. Uit onderzoeken bleek toen nog niet dat ik dementie had.

In 2024 ging ik zelf steeds meer merken dat mijn geheugen mij in de steek liet. Ik ging opnieuw naar de huisarts en drong erop aan om verwezen te worden naar een neuroloog. Na een aantal maanden en meerder onderzoeken werd de diagnose alzheimer gesteld.

Natuurlijk verandert er iets als je zo’n diagnose krijgt. Maar ik wil niet dat mijn leven alleen over dementie gaat. Ik ben Peter, 73 jaar, en sta nog steeds midden in het leven. Ik sport, ik blijf dingen uitzoeken op de computer, en geef al 8 jaar filosofielessen aan mensen met dementie en parkinson in woonzorgcentrum Peppelrode. Dat doe ik samen met de vaste geestelijk verzorgers.

Juist daar merk ik hoe belangrijk het is dat mensen blijven voelen dat hun stem ertoe doet. De buitenwereld ziet iemand met dementie soms al snel als iemand die niet meer kan denken, meepraten of meebeslissen. Dat klopt niet. Tijdens de lessen praten we over grote vragen: over het leven, verlies, geluk, kracht en betekenis.

Ik zie mensen opbloeien als ze merken dat er echt naar hen geluisterd wordt. Dat geeft mij veel energie. Zelf probeer ik niet te blijven kijken naar wat niet meer kan, maar naar wat nog wel kan.

Ik wil laten zien dat je met dementie nog steeds van betekenis kunt zijn. Je bent niet alleen patiënt na de diagnose. Je bent nog steeds mens, met kennis, ervaring, humor, liefde en mogelijkheden.

Mijn boodschap aan anderen is: trek je niet terug uit het leven. Blijf zoeken naar wat bij je past, blijf in contact, blijf nieuwsgierig en leef in het nu.” 💛

Adres

Lekstraat 13A
Amsterdam

Telefoon

+31202359120

Website

facebook.com

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Alzheimer Nederland nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.