08/11/2024
In veel Europese hoofdsteden, waar culturen samensmelten en identiteiten botsen in stille conflicten, lijken Marokkanen een onmiskenbare en onmiskenbare rol voor zichzelf te hebben verworven, vooral in Nederland. Het is geen wonder dat Marokkaans bloed levend en kloppend aantreft, zelfs in de aderen van degenen die een andere nationaliteit hadden, terwijl zij de nieuwe vrijheid combineerden met een erfgoed dat niet vervaagt, maar in elke generatie wordt vernieuwd.
Wat betreft wat er gisteren in Amsterdam gebeurde, het leek meer op een les die geleerd werd door een groep Maccabi Tel Aviv-fans, die na hun verlies tegen Ajax hun frustratie probeerden te uiten op hun gebruikelijke manier, door racistische gezangen te schreeuwen en met hun handen ze verwijderden de Palestijnse vlaggen uit de huizen van mensen, in de veronderstelling dat die Europese steden net als vroeger voor hen openstaan en veilig zijn voor vergelding.
Maar ze waren verrast door een reactie die ze niet hadden verwacht. Er kwamen wel mensen met een Nederlands paspoort, maar het bleven Marokkanen in bloed en geweten, en zelfs mensen van het Marokkaanse platteland, waar onrecht niet voorbijgaat zonder te worden afgeschrikt door ridderlijkheid. Deze mensen kwamen in opstand tegen de fanatici, niet door te schreeuwen of te zingen, maar door actie die moeilijk in woorden te vertalen is, een les die niet zal overgaan in steden waar zielen wonen die nog nooit onderdanigheid hebben geproefd.
Zo werden deze vandalen een lachertje, en hun trillende stemmen fluisterden “Free Pale_stine” in een vreemd tafereel!
Maar in werkelijkheid vroegen ze om “vrijheid” van een Marokkaanse les die ze niet zouden vergeten, en om een verborgen gebed om veilig terug te keren naar hun nederzettingen, nadat ze ontdekten dat moed in de gezichten van de dapperen de koppigheid van de arrogantie doorbreekt.
