04/06/2026
๐๐ผ๐น๐๐บ๐ป | ๐ญ๐ผ๐ฟ๐ด๐บ๐ถ๐ท๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ ๐ฏ๐ฒ๐๐๐ฎ๐ฎ๐ป ๐ป๐ถ๐ฒ๐
zegt mijn collega. We hebben zitten praten over outreach, zo onmisbaar in ons werk.
Omdat zoveel mensen de weg naar hulp niet weten te vinden. Omdat ze het niet weten dat het bestaat.
Of omdat โoverlevenโ alles van je vraagt en je geen ruimte laat om na te denken over morgen. Als je aan iemand van de straat of de Wallen een kaartje geeft dat zij op dag X tijd Y bij organisatie Z moet zijn, maar zij heeft de hele nacht gewerkt of op straat gelopen, is moe, heeft honger, natte kleren en geen geld voor OVโฆ dan gaat dat niet gebeuren.
Soms moet je gewoon samen gaan. Misschien wel een paar keer. Iemand blijven opzoeken op haar of zijn eigen plek, waar dat dan ook is. Een verjaardagskadootje gaan brengen kan een sterkere duw in de goede richting zijn dan een heleboel โofficiรซle hulpverleningโ.
Omdat je dan weer even voelt dat je een gewoon mens bent, met medemensen die jou zien en willen kennen.
Onze collega-ervaringsdeskundige vertelde over iemand die door problemen van uitbuiting en verslaving helemaal alleen was komen te staan. Zorgmijder, volgens โdeskundigenโ. Maar hij zei: wij zouden ook haar het verschil zouden kunnen laten ervaren: we zien jou, we staan naast jou. Zorgmijders bestaan niet. Die mag van mij op een tegeltje.
