Wij zijn M

11/06/2026

Marianne vertelt:

“We kennen het allemaal wel.
Die hele vervelende ups en downs.
Het is met mij nu toch wel een tijdje goed gegaan, en toch is er altijd die angst dat het weer bergafwaarts gaat.

Als je in een goeie periode zit, je voelt je goed, je slaapt beter, je hebt meer energie, en dan ineens schrik je in de nacht wakker
Een nachtmerrie, wat heeft me getriggerd deze keer, waardoor het nu weer naar boven komt.
Het liefst wil je erachter komen waar DIT NOU WEER VANDAAN KOMT.

En ja hoor voor je het weet voel je je steeds rotter, eenzamer met je gevoel en wordt je overspoeld door allerlei herinneringen waar je niet aan herinnerd wil worden.
Elke keer probeer je de moed te vinden om toch je schouders eronder te zetten.

Toen ik begon met het proberen te verwerken van mijn verleden, het misbruik door een vrouw wist ik niet wat me allemaal te wachten zou staan.
Wat voor lange weg ik zou moet gaan afleggen.
Met vallen en opstaan en soms kruipend worstel ik me door al die herinneringen en nare gevoelens heen

En ja, ik zit nu weer in die neerwaartse spiraal.
Wat ik vooral het moeilijkste vind, is om dit toe te geven aan de mensen om me heen. Het voelt als falen, alsof ik niet sterk genoeg ben.
Zeker omdat het juist eindelijk beter met me ging.
Maar ondanks dat, weet ik, of nee, denk ik of eigenlijk blijf ik hopen dat dit gevoel ook weer overgaat en dat ik me uiteindelijk wel weer beter ga voelen, maar voor nu eerst maar eens op zoek waar het vandaan komt.

Herkennen jullie dit?”

10/06/2026

Wall of Change - Anoniem

Op mijn 17e ontmoette ik een dorpsgenoot die 12 jaar ouder was dan ik. Hij gaf veel aandacht en complimenten en daar was ik gevoelig voor. Ik voelde me gezien en speciaal. Ik had geen verwachtingen, maar ging wel in op zijn uitnodigingen om bij hem thuis te komen.

Eenmaal daar wilde hij niet dat ik weer weg ging en na een paar weken woonde ik bij hem. Ik wist niet of ik het fijn vond daar te wonen of niet. Alsof ik niet meer echt in mijn lijf zat. Ik was jong en naïef en wilde niets weten van aanraking of seksualiteit. Hij wel.

Wat daarna volgde waren 9 lange jaren waarin ik privé sociaal geïsoleerd leefde, terwijl ik overdag een Hbo-opleiding volgde en later ging werken.

Hij was soms vriendelijk en lief, maar ook vaak onberekenbaar en liet zich leiden door zijn behoeften, zonder zich om mij te bekommeren. Ik heb me nooit verzet, liet me leiden en het over me heen komen. Ik moest vaak moeite doen om adem te halen, ik telde de schrootjes op het plafond, herhaalde steeds een zinnetje van een liedje en als het klaar was probeerde ik gewoon weer verder te gaan met koken, leren, opruimen of slapen. Ik kon er niet bij stil staan en er ook niet over praten.

Iemand van mijn werk heeft me uiteindelijk daar weggehaald en daarna was ik ook ontredderd. Ik had nooit nagedacht hoe het zou zijn om daar weg te gaan. Ik kon niet voorbij het huidige moment kijken. Pas de laatste jaren voel ik me wat vrijer en durf ik letterlijk nieuwe wegen te bewandelen.

Dat mijn ervaringen over misbruik vallen durf ik eigenlijk nog niet te erkennen, terwijl ik ook voel dat deze ervaring tot op de dag van vandaag mijn leven beïnvloedt. Ik voel me eigenlijk altijd alleen en anders. Ik voel zoveel schaamte en schuld. Schuldgevoel als ik het eigenlijk misbruik wil noemen en schaamte omdat ik zoveel jaar in de situatie heb gezeten. Ontspannen is lastig, nabijheid en vertrouwen ook. Gelukkig is werken altijd gelukt, alsof ik daar iemand anders ben. De podcasts geven veel herkenning, daar ben ik dankbaar voor en de behoefte om mijn verhaal te delen groeit.

09/06/2026

Wall of Change - Sonja

“In de fotoalbums lijken wij een heel normaal gezin, vader, moeder en twee dochters. Als kind heb je totaal geen benul van wat zich gaat afspelen de jaren na je geboorte. De eerste herinneringen komen van ver. Het begon met mishandelen, als wij iets deden wat mijn vader niet zinde. Dat kon iets heel kleins zijn. Dus vanaf mijn peuter zijn liep ik al op mijn tenen, bang om maar iets verkeerds te doen.
Hij kreeg steeds meer macht over ons en hield ons zelfs via de ramen van zijn werk in de gaten, maar ook via afluisterapparatuur.
De jaren daarna, toen wij van kleine meisjes meer vrouw werden, kreeg hij ook andere interesses. En ook al hield mijn moeder hem zoveel mogelijk tegen, door haarzelf op te offeren, hij moest en zou zijn zin krijgen. En niet snel nadat de vrouwelijke vormen zichtbaar werden, ging het mishandelen ook over op seksueel misbruik.

Op mijn 18e kreeg mijn toenmalige werkgever wat in de gaten, mede door de blauwe plekken op mijn lichaam. Hun dochter ook werkzaam bij het bedrijf ging een keer met mij wandelen en ze besloten dat ik bij een vertrouwensarts mijn verhaal moest doen.

Dat gaf mij zoveel kracht, dat ik besloot thuis aan mijn moeder te zeggen dat het genoeg was. Niet lang daarna zijn we gevlucht naar het huis van opa en oma. Niemand in de familie wist van het misbruik en dat kwam hard aan toen mijn moeder alles moest vertellen.
Verrast waren ze niet, want de tiran was al heel lang zichtbaar, alleen durfde niemand iets te doen.

Mijn jeugd was een hel nu ik daar op terugkijk. Mijn moeder probeerde natuurlijk nog het zo fijn mogelijk te maken en daar ben ik haar dan ook erg dankbaar voor. Want ze had ook weinig keus, de dreigementen die ze van mijn vader kreeg waren niet mals.
En ik huil... want ik heb mijn eigen kinderen niet goed kunnen opvoeden. Ik heb ze niet dat kunnen geven wat een 'normale' moeder had moeten doen, liefde, warmte, zonder boosheid!
Met die pijn moet ik verder leven.
Hij heeft ons ook nooit kunnen loslaten, hij zoekt nog steeds contact. En dat na 40 jaar, triest!”

02/06/2026

Wall of change – Dennis

“Ik ben een control freak. Als ik de controle heb, voel ik mij lekker. Het geeft rust en een veilig gevoel. De laatste jaren ben ik erachter gekomen dat de kiem hiervoor ligt in het feit dat ik deze controle vroeger ben kwijtgeraakt. Dat gevoel van onmacht, verwarring en onveiligheid wilde ik nooit meer meemaken. Als kind voel je precies aan dat bepaalde handelingen en gebeurtenissen niet horen. Tegelijkertijd zorgt de machtsverhouding – in mijn geval was de dader mijn opa – dat je ook meteen beseft hoe ingewikkeld het is. Dat het makkelijker is om je mond te houden. Wat zal oma wel niet denken? Zullen ze mij wel geloven? Het is toch ook die lieve, sterke opa?
Ruim 25 jaar later, als die opa niet meer zo sterk is en ik mijn leven op de rit heb, komt het eruit. Het lukt niet meer om dit geheim alleen te dragen. Mijn vrouw vertel ik het als eerste. Ze is in shock en de emoties boos en verdrietig vechten om voorrang. Tot die tijd was ik zelf eigenlijk niet in staat ‘iets’ bij het misbruik te voelen, behalve dat ik er het liefst niet aan dacht.
Zij geeft mij het zetje en het vertrouwen om naar de familie te stappen. Waar ik bang voor was, gebeurt ook. Ik krijg van een deel rugdekking, maar een ander deel blijft loyaal aan de dader. Naast het misbruik zelf zijn dat soort gevolgen minstens zo erg. Om alles beter te begrijpen heb ik meerdere periodes therapie gevolgd. Want het is nooit opgelost of afgesloten. Daar ben ik inmiddels wel achter.
De gevolgen van misbruik werken door in je hele leven. Mijn behoefte om alles onder controle te houden blijft. Laat mij maar de vakantie plannen, aanvoerder zijn van het sportteam of het voortouw nemen bij een project. Leuk, maar ook vermoeiend. En als de omgeving dan ook wel eens aan een touwtje wil trekken, houd ik ze het liefst zelf nog iets strakker vast. De gevolgen van misbruik hebben dus niet alleen effect op mij, maar ook voor mijn omgeving is het niet makkelijk.
Tóch ben ik blij dat ik van het geheim af ben. Ik moedig iedereen aan die hetzelfde heeft meegemaakt iemand in vertrouwen te nemen. Het lucht enorm op en het helpt dit onderwerp bespreekbaar te maken!”

29/05/2026

Corrie vertelt: Trauma door trauma

“Vorig jaar kreeg ik een brief van mijn jongste dochter, toen 22 jaar. Ze schreef dat ze in therapie was vanwege PTSS op secundair trauma. Dit staat voor het indirecte trauma dat iemand kan ervaren wanneer hij of zij wordt blootgesteld aan beelden of traumatische ervaringen van anderen.

Toen zij en haar zus 12 en 13 jaar waren, ging ik in therapie, waarbij het misbruik door mijn vader naar voren kwam.

De jaren van intensieve therapie hebben ongetwijfeld gevolgen gehad voor hen. Ik wilde er voor hen zijn, maar dat lukte niet altijd. De stress en onrust voelden zij natuurlijk ook.

Mijn angst was soms zo groot dat zij voor mij zorgden, parentificatie.
Een zorg, niet bestemd voor hen.

En dan nu die brief, waarin ze ook aangeeft het er niet met mij over te willen hebben.
Ik begrijp dat, ik ben tenslotte de trigger en geef haar de ruimte.
Maar er is een afstand tussen haar en mij die voor mij onnatuurlijk voelt. Ik wil er voor haar zijn, juist nu zij het zo moeilijk heeft.
Ik voel me schuldig en ben bang haar te verliezen.

Met die gevoelens kon ik gelukkig terecht bij mijn behandelaar, hij kon mij ervan overtuigen dat ik mij niet schuldig hoef te voelen.
Voor mijn dochter is het ook confronterend, haar moeder, haar opa, dat komt heel dichtbij en gelukkig heeft ze hulp gezocht. Ze heeft nu die ruimte nodig, los van mij.

Ik kijk terug, had ik ze wel van het misbruik moeten vertellen?
Hoe vertel je je kinderen dat je misbruikt bent door je vader, hun opa?
Wat vertel ik?
Ik had er zo goed over nagedacht, wat kunnen ze op welke leeftijd aan?
Er was ruimte voor vragen. Zij had vragen en ik wilde eerlijk zijn, zonder in detail te treden. Heb ik te veel gezegd?

Na een periode van afstand komt ze langs en maken we samen een wandeling. Ze vertelt over haar therapie, EMDR-therapie, het haalt de scherpe kantjes er vanaf. Daarna zal ze schema-therapie krijgen, vertelt ze me.

Heel pittig voor haar, maar helpend. Ze vertelt dat ze veel steun krijgt, van haar therapeut en van haar naaste omgeving. Daar ben ik dankbaar voor.

Ik ben heel trots op haar.
We praten, delen onze gevoelens en we begrijpen elkaar.

We hebben elkaar gemist.”

27/05/2026

Een gedicht geschreven door 1 van onze volgers

“Wat jij niet kon dragen”

Je keek naar mij
alsof je plots zag
wat nooit zichtbaar had mogen zijn

alsof de tijd zich had vergist
en jij te laat was
om tussen te komen

Er zat vuur in je ogen
boosheid
die eigenlijk liefde was
in een vorm
die nog geen woorden kende

Je wilde mij beschermen
tegen iets
dat al voorbij was

en ik zag
hoe zwaar dat voelde

Dus nam ik zacht je hand
niet om vast te houden
maar om te laten voelen

dat ik hier sta

niet gebroken
niet verloren
maar gegroeid
door alles heen

Ik vertelde je
dat pijn soms blijft fluisteren
maar niet meer bepaalt
wie ik ben

dat helen geen rechte lijn is
maar een weg
die ik al lang bewandel

En jij…
jij hoeft niets te dragen
van wat nooit van jou was

Je mag gewoon mijn zoon zijn
met je grote hart
je vurige liefde
en je neiging
om te willen redden

maar ik ben geen strijd meer
die gevochten moet worden

Ik ben hier
en ik ben oké

en wat jij voelt
mag er zijn

maar laat het naast mij bestaan
niet in mijn plaats

Geschreven door Anora

26/05/2026

Wall of change - Willem

Mijn leven is turbulent begonnen, in een gezin waar mishandelingen meer gewoonte dan uitzondering waren. Dit vooral door de ouders van dit gezin.
Daarnaast was er sprake van in**st. Een broer van mij misbruikte mij en mijn iets oudere zus.
Jarenlang heb ik het verdrongen en is het geheim gebleven. Totdat er triggers kwamen bij een grijs/witte muur, de kleuren van de slaapkamer waar het plaatsvond.
Ik was een kleuter toen ik misbruikt werd door mijn broer. En rond mijn 20e kwam het er allemaal uit. Mijn ‘NEE’ was geroofd, ik kon geen nee meer zeggen tegen mannen. Ik ervoer seks als enige manier om liefde te ontvangen. Wat ik toen niet begreep was dat ik mijn trauma herleefde op deze momenten. Daarna zijn er nog meerdere mannen geweest die mij misbruikt hebben.

Toen de triggers er waren was er een vriendin/therapeut die de triggers herkende en heeft me goed opgevangen.
Later heb ik meegedraaid in een pilotgroep met lotgenoten. Daar heb ik geleerd om milder te worden, van mezelf te gaan houden en dat het niet mijn schuld was, ik een slachtoffer ben en de schuld bij de daders moet leggen. Daar ben ik begonnen mijn eigen leven in te gaan richten zonder een dader die continu meekijkt.

Het voelde voor mij alsof ik mijn hele DNA moest reconstrueren om echt te worden wie ik ben.

Niet meer een klein jongetje dat de meest gruwelijke dingen mee moest maken, waar nooit iemand ingegrepen heeft, maar een sterke man, met veel liefdevolle vrienden om zich heen. En een klein handje familieleden. De rest ligt in scherven uiteengespat.

Het voelt voor mij nu niet meer alsof ik buiten sta. Ik zit nu binnen in een met warmte omgeven ruimte, en de daders en de familie waar ik uitkom staan met scherven buiten.

Het is erg moeilijk om naar buiten te treden, omdat de slachtoffers door de dader zo gemanipuleerd zijn dat ze denken dat het aan hen ligt.

Daders zijn vaak mensen die je kent, van heel dichtbij, of mensen met een machtsverhouding.
Als iets je ooit overkomen is; het is absoluut niet jouw schuld! De schuld ligt altijd bij degene die over de grens gaat, niet aan degene die het overkomt.

21/05/2026

Gisteren mochten we onze les geven voor het kinderpanel van Kinderpostzegels.

Dit panel denkt mee over hoe het werk van Kinderpostzegels nóg beter kan aansluiten bij wat kinderen belangrijk vinden.

Normaal geven we deze les verdeeld over twee dagen, maar dit keer hebben we beide lessen achter elkaar gegeven. En wat was dat bijzonder om te doen. We kregen zulke mooie gesprekken met elkaar. Er was openheid, betrokkenheid en een veilige sfeer waarin kinderen dingen durfden te delen.

Er werd actief meegedacht en we werden overladen met complimenten over onze les. Ze gaven aan hoe belangrijk ze deze les vonden en dat je dit soort dingen niet in normale lessen leert, terwijl dit belangrijk is voor nu en de rest van je leven.

Wij gingen met een grote glimlach op ons gezicht naar huis.

Dankzij de kunnen we lessen geven in Brabant en Zeeland.

20/05/2026

Een moeder vertelt:

“Dat moment dat ik onze dochter voor het eerst in mijn armen hield en dacht; hoe kan ik haar ooit beschermen voor wat mij als kind is overkomen. Het zorgde ervoor dat mijn eigen verleden in alle hevigheid naar boven kwam. Ik had het niet eerder gedeeld, maar weggestopt, daar waar ik het zelf niet eens kon vinden. Het was er niet, tot dat ene moment. In de jaren daarna heb ik hard gewerkt aan mijn verwerking, de triggers, de spanning in mijn lijf, de herbelevingen. Het zorgde ervoor dat ik niet gewoon een onbevangen moeder kon zijn. Op de achtergrond was er altijd die angst, wat als… Tot we een jaar geleden gebeld werden en mijn grootste angst waarheid werd. Ik heb haar niet kunnen beschermen, dat voelt als falen. Want hoe kan het dat ik, een moeder met een misbruikverleden, dit niet aan haar heb gemerkt? Dat moment waarop verteld wordt dat je kind slachtoffer is van grooming en seksueel misbruik door iemand aan wiens zorg en verantwoordelijkheid zij was toevertrouwd, doet de grond onder je voeten vandaan zakken. Hoe ga je hiermee om, hoe reageer je, hoe kun je haar helpen? Ik had hier graag meer over geweten op dat moment, zeker wat betreft de verschillende beschermingsmechanismen. Ik was bekend met Fight, Flight, Freeze, maar had nog nooit gehoord van Fawn (onderdanig meebewegen). Een automatische overlevingsreactie van het zenuwstelsel die vaak voorkomt in dit soort situaties. Het slachtoffer probeert veiligheid te creëren door zich aan te passen aan de ander. Het doel is: conflict voorkomen, afwijzing vermijden of gevaar verminderen. Het is belangrijk dat hier meer bekendheid aan gegeven wordt. In het geval van onze dochter had er eerder ingegrepen kunnen worden wanneer omstanders zich bewust waren geweest van het begrip Fawn. We zijn een jaar verder, onlangs kregen we vanuit het OM de definitieve bevestiging binnen dat verdachte wordt gedagvaard. Er volgt dus een strafzaak. Dat voelt als erkenning voor wat haar is aangedaan. Het wachten hierop is slopend. Hopelijk is dat het allemaal waard. Ondertussen blijf ik onze dochter vertellen dat niets, maar dan ook niets in dit verhaal, haar schuld is.”

20/05/2026