Wij zijn M

Wij zijn M Wij zijn M is een stichting die het taboe rondom seksueel misbruik bij kinderen wil doorbreken.

20/08/2026

De eerste aflevering van het nieuwe seizoen van de Wij zijn M-podcast staat online. Ook dit seizoen gaan we open en eerlijk in gesprek over seksueel misbruik.

In deze aflevering gaan Mandy en Annemiek op bezoek bij Daniël Staakman. Alle drie geven zij de Grenzenlessen op basisscholen en delen ze hun ervaringen uit de klas.

Tijdens deze lessen vertellen kinderen veel persoonlijke dingen. Soms gaat het om iets kleins, maar soms doen kinderen ook onthullingen over seksueel misbruik.

Door onszelf kwetsbaar en open op te stellen en tegelijkertijd luchtigheid in de lessen te brengen, proberen we een sfeer te creëren waarin kinderen zich veilig, gehoord en serieus genomen voelen. Een sfeer waarin zij ook zelf durven te delen.

We vertellen kinderen niet simpelweg hoe ze een situatie moeten oplossen. We vragen juist: ‘Hoe zouden jullie dit aanpakken?’ Samen met de klas onderzoeken we wat je kunt doen, waar je grens ligt en bij wie je terechtkunt als iets niet goed voelt.

In deze aflevering praten we over waarom het zo belangrijk is dat kinderen weten wat seksueel misbruik is, leren luisteren naar hun eigen gevoel en weten dat ze hun grenzen mogen aangeven.

We starten dit nieuwe seizoen daarmee met een aflevering over een belangrijke pijler van Stichting Wij zijn M: onze lessenserie over grenzen voor groep 7 en 8 van de basisschool.

Aan het woord in deze aflevering: Daniël, Mandy & Annemiek
Redactie: &
Inhoudelijke montage: Annemiek Lely
Soundtrack & eindmixage: Frank van Wanrooij

Deze podcast is te beluisteren via Spotify, Podimo, Apple Podcasts en de link in onze bio.


Wall of Change - Anoniem Op mijn 11e volgde mijn moeder een programma van Catherine Keyl over seksueel misbruik. Mijn m...
18/08/2026

Wall of Change - Anoniem

Op mijn 11e volgde mijn moeder een programma van Catherine Keyl over seksueel misbruik. Mijn moeder zei: "Wat erg..." Haar reactie had mij de nacht wakker gehouden. Durfde ik het stilzwijgen te doorbreken?

Mijn oudere neef misbruikte mij al een aantal jaar. Onze ouders waren hecht met elkaar en hij was de vaste oppas.

Ik mocht niets vertellen thuis. Hij zei dat mijn ouders mij dan niet meer zouden willen zien, dat ik uit huis zou worden geplaatst, want het was slecht wat we deden. Ik was een slecht meisje, zei hij. Dus onderging ik het.

Ik nam mijn moeder in vertrouwen. Haar reactie was ontroerend: Ze huilde, pakte mij vast, stelde vragen. Mijn vader was buiten zinnen. Mijn ouders, oom en tante hebben met de neef gesproken. Hij zwakte alles af, ontkende ook dingen. Ik zou veel te makkelijk op schoot gaan zitten, was te aanhankelijk.

Mijn moeder wilde aangifte doen, maar tante kon dat niet aan, dus werd het misbruik 'de doofpot'.

Met mij ging het steeds slechter; ik zakte weg in depressie, voelde mezelf waardeloos. Mijn vader greep naar alcohol. Mijn ouders gingen gebukt onder schuldgevoelens. Ze hadden mij niet in bescherming kunnen nemen.

Op mijn 13e sloot ik aan bij een seksueel misbruik therapiegroep. Ik leerde praten over mijn trauma.

Op mijn 17e kreeg ik een haat-liefde verhouding met voedsel. Op mijn 21e deed ik een zelfmoordpoging. Mijn ouders hielden van mij, maar wisten niet wat ze konden doen om mij te helpen. Ik kwam in een ongezonde relatie. Fysiek geweld, verkrachting. Ik wist niet hoe ik voor mezelf moest opkomen. Ik had hulp nodig om ervan los te kunnen komen. Dat is uiteindelijk gelukt.

Na vele therapieën en enkele mislukte relaties kreeg ik op mijn 31e een lieve, begripvolle partner en fijne (plus)kinderen. De oudste overleed plotseling. Het is een lange weg om ook dit een plekje te geven.

Ik ben nu 51 en sta nog steeds overeind. Daar ben ik trots op. Ik ben van waarde voor mijn gezin, werk en vrienden. Mijn levensmotto:
'Pijn is onontkoombaar. Lijden is een keuze.' Ik weiger te lijden. Ik kies ervoor om te leven. Al blijft het soms een heus 'overleven'.

Ik ben M!

Anoniem vertelt:Vlak voor de zomervakantie werd ik tijdens een sessie overspoeld door een herbeleving. Mijn lichaam en h...
13/08/2026

Anoniem vertelt:

Vlak voor de zomervakantie werd ik tijdens een sessie overspoeld door een herbeleving. Mijn lichaam en hoofd leken elkaar kwijt. Ik kreeg van de psychiater medicatie om weer terug te komen, maar de onrust bleef. Mijn lijf stond strak van de spierspanning en ik was heel erg moe.

En toen gingen we op vakantie.

Met de caravan, mijn gezin en de natuur om ons heen. Alles wat ontspanning zou moeten brengen. Maar hoe stiller het buiten werd, hoe luider het vanbinnen werd. Misselijkheid, hoofdpijn, spanning… mijn lichaam bleef in een soort alarmstand.

Mijn gezin genoot. Er werd gelachen, gespeeld en geleefd. Ik was erbij, maar tegelijkertijd voelde ik me ver weg. Alsof ik toekeek in plaats van meedeed.

Heel langzaam kwam er iets van ruimte. Met de dag. Geen grote doorbraak, geen gevoel dat alles weer goed was. Alleen af en toe een moment waarop ik weer kon ademen. Een klein beetje zachtheid in een lichaam dat al zo lang op scherp staat.

Dat liet me nadenken. We denken vaak dat rust iets is wat je vindt op een mooie plek of tijdens een vakantie. Maar als je zenuwstelsel nog in de overlevingsstand staat, reis je met die onrust gewoon mee.

Misschien is echte rust niet dat alles stil is om je heen. Misschien begint rust pas op het moment dat je jezelf, hoe moeilijk ook, even niet meer hoeft weg te duwen.

Uiteindelijk vond ik ook mijn draai. Ik kon weer meedoen, lachen, genieten en echt aanwezig zijn. En achteraf denk ik: misschien was dit wel een van de leukste vakanties die ik met mijn gezin heb gehad.


Wall of change - WendyMijn verhaal doen om mensen te laten zien dat je echt een goed leven kan hebben, ook na een leven ...
11/08/2026

Wall of change - Wendy

Mijn verhaal doen om mensen te laten zien dat je echt een goed leven kan hebben, ook na een leven met misbruik, dat wil ik al heel lang en het liefst voor de hele wereld.

Na een jeugd waarbij mijn ouders niet veel oog hadden voor hun kinderen had ik iemand gevonden die mij die aandacht wel gaf. 8 jaar was ik. Hij zei dat ik lief en mooi was en zag me staan.

Het begon voorzichtig maar al gauw ging hij verder en verder. Ik wist dat hij dingen deed die niet mochten, maar hoe kon ik dit stoppen. Ik had niemand die me kon helpen. Uiteindelijk ben ik zelf gestopt met de sport die hij gaf en heb ik alle contact gestopt. 12 jaar en zoveel dingen moeten opgeven om hem maar te laten stoppen.

Ik zweeg, want wie zou mij geloven. Mijn leven werd overleven met een geheim en bracht me in contact met de verkeerde mensen. Het probleem werd steeds groter.

Anderen zagen niks, ik deed mezelf mezelf sterker voor dan ik was, want eigenlijk was ik onzeker en hard aan het rennen voor iedereen om goed genoeg te zijn. Ook in therapie deed ik me anders voor dan ik me voelde.

Toen kwamen mijn kinderen. Dat is ergens mijn redding geweest. Mijn kinderen hielden van mij wat ik ook deed, ik kon liefde geven en ik kon ergens voor vechten. Als je dat voor je kinderen kan, dan kan je dat ook voor jezelf.

Ik zeg niet dat het nu na al die jaren nooit meer slecht gaat. De laatste 5 jaar heb ik gezocht naar therapie omdat mijn eetstoornis weer de leiding nam. Ik heb 5 keer een week klinische trauma therapie gevolgd, omdat ik merk dat al die trauma s toch nog steeds mijn leven beheersen. Ik heb veel geleerd, maar heb vooral in de loop van al deze jaren mezelf gevonden, want ik wist nooit wie ik was. Dat was me al heel vroeg afgenomen.

Als je ziet hoe sterk je al die jaren bent geweest en daar trots op kunt zijn, dan ben je de juiste weg in geslagen. Dan ben je er nog niet. Misschien is misbruik wel zo vernietigend dat je daardoor nooit precies zal weten wie je anders had geworden. Maar misbruik hoeft niet je hele leven kapot te maken.

Ik hoop zo dat een iedereen die dit heeft meegemaakt en dit voelt bedenkt dat het leven echt iets te bieden heeft.

Naast directeur van Stichting Wij zijn M ben ik sinds kort ook werkzaam als casemanager bij het Centrum Seksueel Geweld ...
05/08/2026

Naast directeur van Stichting Wij zijn M ben ik sinds kort ook werkzaam als casemanager bij het Centrum Seksueel Geweld in Amsterdam. Daar zet ik, naast mijn professionele kennis, ook mijn ervaringsdeskundigheid in om slachtoffers en hun naasten te ondersteunen.

Ik hoop daarmee bij te dragen aan een plek waar mensen zich gezien, gehoord en vooral minder alleen voelen. Want juist het gevoel dat iemand je écht begrijpt, kan een eerste stap zijn richting herstel.

Ik ben dankbaar dat ik mij, vanuit beide rollen, iedere dag mag inzetten om seksueel misbruik bespreekbaar te maken en mensen te ondersteunen op hun weg naar herstel. 💜


Wall of change - JeroenWat ooit begon als eenden kijken, mondde uit in jarenlang misbruik. Thuis geen goede band met mij...
04/08/2026

Wall of change - Jeroen

Wat ooit begon als eenden kijken, mondde uit in jarenlang misbruik. Thuis geen goede band met mijn vader, werd opgevuld door hem. Altijd was hij er. Als ik me rot voelde, alleen voelde, en vooral ongezien.

Ik, 17 jaar, homoseksueel, boerenzoon, in een dorpje in de Noordoostpolder. Hij, een neef van mijn moeder, vader van 3 kinderen en een vooraanstaand persoon een dorpje verderop. Daar was ik vaak te vinden, omdat ik door hem werd opgenomen. Maar natuurlijk met 1 doel. We hebben overal en altijd s*x gehad op zijn boerderij. Zijn slaapkamer, van zijn kinderen, in de stal, tussen de aardappels, de uien, in het huis van zijn moeder, later in mijn huis. Daar was hij wekelijks, en ondertussen was ik vrachtwagen chauffeur in een christelijke omgeving, en nog steeds in de kast. Hij zei: als je mij gaat afstoten maak ik je geaardheid openbaar. Dus ik gehoorzaamde, tot mijn 29e levensjaar. Toen kon ik niet meer. Ik zei nee tegen de s*x. Van mijn 29e tot 34 heeft hij mij geestelijk kapot gemaakt, mij gekrenkt en iedereen tegen mij opgezet. Ik was niks meer dan een stuk afval dat geen liefde verdiende. Gelukkig heb ik na veel therapie mijn leven weer aardig op de rit en mag ik mij gewaardeerd en waardig voelen door mijn lieve partner.


nienkewijnhoven zal maandag 31 augustus een nummer zingen tijdens de theatertalkshow in de Oranjerie in Roermond.Het o...
03/08/2026

nienkewijnhoven zal maandag 31 augustus een nummer zingen tijdens de theatertalkshow in de Oranjerie in Roermond.

Het onderwerp gaat Nienke aan het hart doordat ze zelf slachtoffer werd van seksueel misbruik.

Dank je wel Nienke, dat je onderdeel bent van deze bijzondere avond 💜

Bij de theatertalkshow gaan we in gesprek over het onderwerp seksueel misbruik. Naast de gesprekken zijn er ook verschillende optredens.

Maandagavond 31 augustus 19.30-21.15

Er zijn nog kaarten, bestellen kan via de link in onze story en bio.


Marianne vertelt:“LichaamsbeeldVelen van ons, die te maken hebben gehad met seksueel misbruik, hebben een ‘gemene’ deler...
31/07/2026

Marianne vertelt:

“Lichaamsbeeld

Velen van ons, die te maken hebben gehad met seksueel misbruik, hebben een ‘gemene’ deler: een scheve kijk op het lichaam. Het sluipt ongemerkt je leven in en nestelt zich, in al je poriën. Achterom kijkend, denk ik, dat het mij al vanaf mijn tienerjaren in de greep hield. Ik had een enorme fascinatie voor dansers (bijna meer voor het lijf dan voor het dansen zelf). Het zal geen verrassing zijn, dat ik naar de balletschool wilde. Op mijn 11e ging ik naar Nijmegen, daar was een balletlerares (van de oude stempel), waar ik al met spitzen mocht dansen. Ik vond het dansen geweldig, wilde meer en stortte me volledig in de danswereld. Daar, in die zalen vol met spiegels, keek ik door een ‘vervormde bril’ naar mezelf. Ik kon nog zo lekker mee in de selectie klas, ik was nooit tevreden. Er was altijd iets aan mijn lijf waar ik niet tevreden mee was, altijd jaloers op de meisjes die er wel goed uitzagen (mijn perspectief), die extra aandacht kregen, etc. Mijn innerlijke critici versloeg het plezier in de dans. Gelukkig kon het ook anders en kwam ik terecht bij een showgroep. Hele leuke meiden en een top juf!! Maar de omgeving was dan wel veranderd, mijn ongezonde kronkels waren al ontwikkeld. Ik had best regide ideeën over normen waar ik aan moest voldoen. Zodat ik dan goedkeuring van anderen verdiende/kreeg. Toch en ondanks alles, zat het dansen in mijn bloed. Het gaf me ook een gevoel vrijheid en identiteit. Dacht je aan Marianne, dan dacht je aan dansen. Maar het was niet genoeg, niet voor mijn stemmetjes. Ik ontwikkelde als een vlecht, overal nieuwe copingsmechanismes doorheen. Om mijn bestaan maar te blijven rechtvaardigen. Totdat de studententijd voorbij was en de ‘stekker eruit ging’. Ik kon en wilde niet meer uit bed. Nu zijn 30 jaar verder………sinds kort ben ik gestart met dans therapie. Nou, laat die ‘dans’ maar weg. Ik durf me nauwelijks te verroeren. Alle interne kritische alarmbellen gaan af en ik ‘voel me bekeken en vol in de schijnwerpers staan’. Ik schuif vooruit, voeten aan de grond, handen samen geknepen en de ogen naar beneden gericht……stap voor stap naar een andere beleving van mijn lijf dmv dans.”

Geschreven door 1 van onze volgers:“Taalgebruik Taalgebruik doet er toe. Daar was ik me al lang van bewust, dat taalgebr...
29/07/2026

Geschreven door 1 van onze volgers:

“Taalgebruik

Taalgebruik doet er toe. Daar was ik me al lang van bewust, dat taalgebruik er toe doet. Dat taalgebruik, hoe ik over mezelf denk en hoe ik tegen mezelf praat van grote invloed is op hoe ik me voel en daarmee ook op hoe ik me gedraag of welke keuzes ik maak.

Vorige week deed ik mee aan een onderzoek over grensoverschrijdend gedrag en mijn conclusie was ronduit confronterend. Als iemand me vraagt naar de traumatische gebeurtenissen in mijn leven dan is mijn standaard antwoord ‘het was niet echt oké’.

Nee, natuurlijk was het niet oké! Het was grensoverschrijdend, bedreigend en met momenten stond ik doodsangsten uit. Dat is niet niet oké, dat is onacceptabel. Onaanvaardbaar. Mijn persoonlijke grenzen werden overschreden en daarmee is me schade toegebracht. Onherstelbare schade.

Tegelijkertijd ontstond daarmee de vraag; welk signaal geef ik af als ik het blijf bagatelliseren? Kan en mag ik bovendien verwachten dat de ander de ernst juist inschat als ik met mijn uitspraken de situaties bagatelliseer?

Niet oké.. dat klinkt als een klein meningsverschil mogelijk zelfs over een weinig relevant onderwerp of aspect. Was dat het maar.

Het was niet niet oké - het was vernietigend voor zowel mijn zelfvertrouwen, eigenwaarde als zelfbeeld. Ik verloor het vertrouwen in mezelf. In mijn lichaam. In de mensheid.

Zolang ik blijf zeggen ‘het was niet oké’ blijf ik het bagatelliseren en mezelf niet serieus nemen. Ik mag zeggen hoe het was. Ik hoef het niet kleiner te maken. Ik hoef mezelf niet kleiner te maken.

Woorden voor hoe het was, voor hoe ik het ervaren heb en wat het met me gedaan heeft heb ik. Genoeg. Veel te veel. Nu nog moed verzamelen om deze woorden te delen. Zonder angst. Zonder oordeel.

Stap voor stap 🌱.”


Wall of change - RuthSeksueel misbruik, niet één keer maar meerder keren en verschillende daders.Vanaf mijn 12e heb ik t...
28/07/2026

Wall of change - Ruth

Seksueel misbruik, niet één keer maar meerder keren en verschillende daders.

Vanaf mijn 12e heb ik te maken met seksueel geweld. De eerste keer was door een jongen op vakantie, hier kwam ook bedreiging en geweld bij kijken. Dit veranderde mijn leven

Op mijn 15e werd ik opnieuw seksueel misbruikt, ditmaal door mijn hulpverlener van 43 jaar destijds. Ik voel hier vaak veel schuld over, omdat ik zelf op die manier met hem ben gaan praten. Hij vroeg om foto’s en video’s dus die heb ik gestuurd en ontvangen. Op een gegeven moment ging het over naar fysiek contact, ik zou het nooit meer vergeten. Maar zoals ik ook in de rechtszaal hoorde, hij had er nooit op mogen ingaan. Hij is fout. Hij wist van mijn eerdere ervaring en mijn foute contact met mannen, hij zei nooit zo te zijn, maar toch bleek hij wel zo te zijn.

Toen ik 21 was woonde ik in een begeleid wonen groep. Het was 25 december 2024, ik voelde me erg slecht, ik had die avond geen medicatie op. Na het avondeten ging die groepsgenoot met mij mee naar huis, op een gegeven moment zijn we s avonds laat weer naar de begeleiding gegaan omdat het echt niet goed met me ging, die groepsgenoot ging mee naar het gesprek met begeleiding en liep daarna weer met mij mee naar huis. Uiteindelijk lag hij bij mij in bed, wat daar tussenin is gebeurd heb ik door alles niet opgeslagen en dus vergeten. Maar ik weet nog goed wat er was gebeurd, hij heeft mij gevraagd of ik seks wou. Doordat het zo slecht met me ging en ik wist hoe boos hij soms kon worden, durfde ik geen nee te zeggen, dus ik zei ja. Terwijl hij wist: het gaat niet goed met haar, ze heeft geen medicatie op, en hij wist van mijn nare ervaringen. Het was verschrikkelijk dat moment, ik verstijfde en was doodsbang. Mijn lichaam deed pijn van het verstijven. De organisatie waar ik toen woonde zei: maar je hebt zelf ja gezegd. Terwijl ik in gesprek met centrum seksueel geweld en fier juist te horen kreeg dat het heel logisch is dat ik ja heb gezegd maar dat dat niet betekende dat ik het ook echt wou.

Ik weet dat je sterker bent dan alles wat je is aangedaan! Im here for you!
En onthoud: het gaat niet voor altijd zo zijn! ❤️

Adres

Amsterdam
1012ST

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Wij zijn M nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Uitgelicht

Delen

Type