Wijkcentrum "het Klokhuis"

02/11/2026

Rob zoekt een fietsmaatje, wil jij zijn fietsmaatje zijn?

31/10/2026

Een bloedstollende ontknoping in Het Klokhuis

De stilte was bijna ondraaglijk. De seconden verdwenen van de klok. Een hand zweefde boven het dambord. Nog één zet? Of toch die andere? Vier dagen lang was Het Klokhuis Wijkcentrum "het Klokhuis" het strijdtoneel van een meedogenloos intellectueel gevecht. Tijdens de 45e editie van het Open Damkampioenschap van Amersfoort streden bijna vijftig dammers om één felbegeerde titel. Zeven ronden waarin iedere beslissing telde, iedere fout genadeloos kon worden afgestraft en zelfs de grootste meesters niet veilig waren. Vorig jaar greep Thomy Lucien Mbongo de titel, terwijl grootmeester Alexander Shvartsman genoegen moest nemen met een vijfde plaats. Maar Shvartsman was terug. Niet voor een ereplaats. Niet voor applaus. Hij wilde zijn kroon terug. En tegenover hem zaten tegenstanders die precies hetzelfde wilden: winnen.

Dan nadert de ontknoping. De laatste ronde. De druk wordt haast tastbaar. Spelers buigen zich dieper over hun bord. De tijd dringt. Een verkeerde berekening, een gemiste combinatie, één moment van concentratieverlies en vier dagen strijd kunnen in rook opgaan. Wie durft nog risico te nemen? Wie houdt zijn zenuwen in bedwang? De spanning zit niet in het geluid, maar juist in de stilte. In de blik van een speler die plotseling een dreiging ontdekt. In die hand die naar een steen reikt, even aarzelt en zich weer terugtrekt. In de wetenschap dat een ogenschijnlijk eenvoudige zet het verschil kan maken tussen eeuwige spijt en een historische overwinning. En ergens tussen die honderd velden wordt duidelijk wie de sterkste is.

En dan... de ontlading! De laatste uitslagen zijn bekend. De spanning maakt plaats voor ongeloof, opluchting en bewondering. ALEXANDER SHVARTSMAN IS KAMPIOEN VAN AMERSFOORT!De revanche is compleet. De man die vorig jaar naast het podium eindigde, staat nu opnieuw op de hoogste trede. Geen toevalstreffer, maar het resultaat van ervaring, ijzeren concentratie en de onverzettelijke wil om te winnen. En toch is er meer gewonnen dan een titel.
Het (ADG) bracht in Het Klokhuis opnieuw generaties, culturen en wereldklasse samen. Hier werden tegenstanders damvrienden en werd bewezen dat de mooiste strijd soms in volkomen stilte wordt gestreden.
De stenen zijn opgeborgen. De klokken staan stil. Maar de rivaliteit leeft voort. Want ergens analyseert een verslagen uitdager alweer die ene gemiste kans. Die ene zet. Dat ene moment waarop alles anders had kunnen lopen. Shvartsman heeft zijn kroon terug.
Maar één ding weet iedere grootmeester: wie bovenaan staat, wordt volgend jaar opgejaagd. De koning is terug. De jacht begint opnieuw!

20/10/2026

26/09/2026

De laatste pluk.

Daar sta je dan, op een vroege, zonnige vrijdagochtend ergens in de Betuwe. De lucht ruikt naar appels en nat gras. Je schoenen zijn binnen vijf minuten doorweekt, maar de zon schijnt zo uitbundig dat klagen ongepast voelt. We zijn hier voor de laatste pluk, georganiseerd door de Amersfoortse Uitdaging. De appels die nog aan de bomen hangen, gaan naar de .
Geen bescheiden tasje voor thuis dus: we vullen kratten en daarna nog meer kratten.
Al snel kijkt iedereen met het fanatisme van een topsporter naar die ene appel helemaal bovenin.

Tussen de bomen ontstaat vanzelf een gezellige drukte. We plukken, bukken, reiken en voeren gesprekken die van heel serieus naar volkomen hilarisch springen. Precies op het moment dat de armen wat zwaar worden, is er een koffiepauze. En niet zomaar een: een medewerker van de Amersfoortse Uitdaging heeft zelf appeltaart gebakken. Warm zonlicht op je gezicht, koffie in je hand en een stuk taart dat eigenlijk om een tweede stuk vraagt.
We weten ons te beheersen. Ongeveer.

Aan het eind van de ochtend zijn heel wat bomen leeg en staan er tig kratten vol appels klaar voor de . Onze schoenen zijn nog steeds nat, onze spieren laten zich horen, maar iedereen kijkt voldaan naar de oogst.
De laatste pluk: dat klinkt als iets wat overblijft. Vandaag voelde het vooral als overvloed. Aan appels, aan gelach en aan mensen die samen iets doen.

Annemiek van Raalten
Amersfoortse Uitdaging

24/09/2026

Een plek aan tafel

Een tafel, een paar extra stoelen, iemand die vraagt: “Kom je erbij zitten?” Meer is er soms niet nodig om een gesprek te laten beginnen. Eerst gaat het over het eten. Daarna over een recept van thuis, een herinnering of iets dat vandaag is gebeurd. En soms is het gewoon prettig om in gezelschap te lunchen, zonder iets te hoeven vertellen.

Anthony Bourdain zei: “Eten is misschien wel de meest intieme manier om een andere cultuur echt te leren kennen.” Aan tafel gebeurt dat bijna ongemerkt. Iemand noemt een gerecht dat een ander nog nooit heeft geproefd. Er worden vragen gesteld, verhalen gedeeld en af en toe valt er een stilte die helemaal niet ongemakkelijk is.

Tijdens de Week tegen Eenzaamheid organiseren en Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis" samen een lunch. We zetten de tafel klaar en schuiven graag een stoel bij. Wat er aan die tafel ontstaat, laten we aan de mensen die aanschuiven.

10/09/2026

Ik stap in de auto. De klok zegt 05.15 uur.
De wereld is nog donker en stil wanneer ik aankom bij Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis". Uit de luidspreker klinkt de diepe, warme stem van Shirley Bassey met Bridge Over Troubled Water. Alsof het lied precies weet wat deze ochtend nodig heeft. Even kijk ik naar het donker gehulde Klokhuis. Dan zie ik haar. Ze zit daar al, stilletjes te wachten. Ze wilde graag op tijd zijn. Wanneer ze haar verhaal vertelt, glijdt een traan over haar wang. Geen grote woorden, geen uitleg. Alleen haar verhaal, haar verdriet en iemand die luistert. Samen lopen we naar binnen. Langzaam druppelen de mensen binnen. Ieder met eigen gedachten, eigen herinneringen en een eigen reden om vandaag mee te lopen met

Herstelnetwerk Eemland heet iedereen welkom. Daarna klinkt Als je blijft…, tekst geschreven door Dunya Vermaat in samenwerking met The Lone Wolves Band Ralf Gutowski. En plotseling wordt het stil. Niet zomaar stil, maar een stilte die voelbaar wordt in iedere hoek van de ruimte. Een stilte waarin gemis, verdriet en herinneringen hun plek krijgen. Tranen worden niet weggeveegd, maar mogen er zijn. Dan komt de groep langzaam in beweging. Buiten is het nog schemerig. In de handen branden kleine lichtjes.
Een lange, stille stoet loopt vanuit het donker naar het licht. Mensen naast elkaar, ieder met zijn eigen verhaal, en toch voor even verbonden. Niet omdat we het verdriet van elkaar kunnen oplossen, maar omdat we het samen kunnen dragen.
Bij aankomst spreken Micheline Paffen-Zeenni en Dunya Vermaat woorden die binnenkomen. Daarna wordt op de picknickbank, het centrale punt van ons pleintje, een plaquette geplaatst. Een blijvend teken op een plek waar mensen elkaar iedere dag ontmoeten.

Tijdens het gezamenlijke ontbijt verandert de stilte langzaam. Mensen komen weer een beetje terug in het moment. Er ontstaan gesprekken, kopjes worden bijgeschonken en ergens klinkt voorzichtig weer een lach. Verdriet en licht blijken naast elkaar te kunnen bestaan.
Misschien is dat wel wat deze ochtend ons laat zien. Dat herstel niet altijd begint met een oplossing.
Soms begint het met blijven zitten.
Met luisteren.
Met naast iemand lopen wanneer het donker is. Met een lichtje in je hand en iemand naast je die zegt, zonder woorden: ik zie je.

Op de plaquette staat een zin die deze ochtend volledig omvat:
‘Een goed gesprek begint met iemand echt te zien.’
Misschien begint ook hoop precies daar.

Herstelnetwerk Eemland
Linda Honig
Gemeente Amersfoort
Nadya Aboyaakoub-Akkouh
Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis"
SPAC-E (Suïcide Preventie Advies Centrum -Ervaringsdeskundigheid)
Suïcide Preventie Centrum
GGz Centraal

08/09/2026

Gelukkig, ik besta nu. Ik kan mijn naam schrijven.

Ik was al ruim volwassen. Ik werkte, maakte keuzes, voelde verdriet, kende vreugde en wist heel goed wie ik wel en niet vertrouwde. Alleen lezen en schrijven kon ik niet.
En dus telde ik blijkbaar niet helemaal mee.

Als er een document moest worden ondertekend, zette ik een kruisje.
Dat was duidelijk, dacht ik.
Maar nee, een kruisje was niet goed genoeg. Mijn handtekening moest mijn naam zijn. Want pas wanneer je zelf een paar letters op papier kunt zetten, weet het systeem kennelijk zeker dat je een echt mens bent.

Dus oefende ik. Eindeloos. Letter voor letter leerde ik mijn voornaam schrijven. En op een dag lukte het. Daar stond hij: mijn naam.....Bram.
Niet prachtig, niet kaarsrecht, maar herkenbaar genoeg.
Vanaf dat moment mocht ik ineens wél ondertekenen.

Een klein wonder.

Ik was niet slimmer geworden. Ik begreep de ingewikkelde documenten nog steeds niet. Maar ik kon nu wel mijn naam zetten onder woorden die een ander voor mij had bedacht. En daarmee was ik volgens de regels kennelijk volwassen, handelingsbekwaam en volledig op de hoogte.
Wat een paar letters al niet kunnen oplossen.

Gelukkig had ik mensen om mij heen die mij hielpen. Mensen die brieven voorlazen, formulieren uitlegden en controleerden waarvoor ik precies tekende.
Zij keken niet alleen naar mijn handtekening, maar ook naar mij. Zonder hen had ik misschien contracten getekend die ik niet begreep, schulden gemaakt die ik niet kon overzien of toestemming gegeven zonder te weten waarvoor.

Er zijn veel mensen zoals ik. Mensen die glimlachen, knikken en zeggen: “Ik lees het thuis wel even.” Niet omdat ze lui of dom zijn, maar omdat schaamte soms veiliger voelt dan eerlijkheid. En er zijn helaas altijd mensen en organisaties die daar handig gebruik van weten te maken.
Want wie de kleine lettertjes niet kan lezen, is een gemakkelijke klant.

Bij in Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis" mag die schaamte buiten blijven. Daar krijg je de tijd om te oefenen, vragen te stellen en opnieuw te beginnen. Want leren spreken is belangrijk, maar leren lezen en schrijven geeft je grip op je geld, je gezondheid en je eigen keuzes.

Ik kon altijd al nadenken. Ik kon altijd al voelen. Ik was altijd al volwassen en volwaardig.

Maar gelukkig kan ik nu mijn naam schrijven.
Nu weet het systeem dat ook...
Bram

01/09/2026

Taal opent een wereld

Taal is veel meer dan woorden leren.
Taal en begrijpend lezen beïnvloeden de ontwikkeling van onze hersenen en de manier waarop wij naar de wereld kijken.
Ze helpen ons om gedachten te vormen, emoties te begrijpen en contact te maken met anderen. Wie taalvaardiger wordt, krijgt niet alleen meer woorden, maar ook meer vertrouwen, zelfstandigheid en mogelijkheden.

Taal versterkt onze emotionele en mentale gezondheid, onze persoonlijke identiteit én onze plek in de samenleving.
Daarom zet Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis" zich in voor laagdrempelige taalontmoetingen in Taalcafé Klokhuis.
In een warme en ontspannen sfeer oefenen deelnemers samen de Nederlandse taal. Zonder oordeel en zonder prestatiedruk, maar met aandacht, respect en plezier.

Een deelnemer vertelde: “Ik mocht nooit naar school.
Dit is voor mij het begin.
Ik wil vóór mijn vijftigste een schooldiploma behalen.”
In die woorden komen moed, hoop en doorzettingsvermogen samen.

Deze woorden hoeven geen verdere uitleg.

.....

23/08/2026

Een wandeling naar het licht

Verschillende dierbaren in mijn omgeving kwamen op een punt waarop zij geen andere uitweg meer zagen.
Zij sloegen een pad in dat ik niet kon volgen en nauwelijks kon begrijpen.
Aan het einde van dat pad moesten wij afscheid nemen.
Hartverscheurend. Vol verbijstering, verdriet, machteloosheid en soms ook boosheid. Waarom?
Waarom hebben we het niet gezien?
Had ik maar beter geluisterd, meer gevraagd, nog één keer gebeld of gezegd hoeveel iemand voor mij betekende.
Vragen die blijven rondgaan, terwijl het antwoord voorgoed stil is geworden.

Na het afscheid begint voor de achterblijvers een ander pad: dat van begrijpen, helen en rouwen.
Een weg waarop verdriet onverwacht terugkeert en herinneringen tegelijk pijn doen en troost bieden.
Langzaam leer je dat accepteren niet hetzelfde is als begrijpen of goedkeuren.
Het is erkennen dat iemand een pijn droeg die voor ons misschien onzichtbaar en onvoorstelbaar was.
Het is de mens blijven zien achter het besluit en diegene met liefde en respect herinneren, niet alleen aan het einde van diens leven, maar vooral aan alles wat daaraan voorafging.

Hoe mooi en waardevol is het om samen even stil te staan, herinneringen te delen of juist in stilte naast elkaar te lopen?
is een landelijk evenement dat ieder jaar in september plaatsvindt tijdens de Wereld Suïcide Preventie Week.

Een wandeling vanuit de duisternis naar het licht, letterlijk én figuurlijk.

Stap voor stap, zonder oordeel en zonder dat alles verklaard hoeft te worden.

Gewoon samen.
Twee eenvoudige woorden, maar voor iemand die door het donker gaat lang niet altijd zo gewoon.

https://walkintothelight.nl/

Herstelnetwerk Eemland
Wijkcentrum-plus- "het Klokhuis"
GGz Centraal
Gemeente Amersfoort
SPAC-E (Suïcide Preventie Advies Centrum -Ervaringsdeskundigheid)
Suïcide Preventie Centrum