09/07/2026
Er zijn plekken die je je hele leven met je meedraagt.
Voor mij is dat mijn basisschool, De Driemaster in Nijmegen. De school waar ik leerde lezen, schrijven, vrienden maakte, mijn eerste dromen kreeg. Die school bestaat niet meer. Nog altijd doet me dat pijn. En ja, ik ben daar nog steeds boos om.
Een basisschool is nooit zomaar een gebouw. Het is de plek waar een dorp of een wijk zichzelf iedere ochtend opnieuw ontmoet. Waar kinderen leren samenleven. Waar ouders elkaar vinden. Waar herinneringen ontstaan die een leven lang meegaan.
Daarom raakt het verhaal van Basisschool De Tweestroom in Altforst me.
Ouders, leerkrachten en een hele dorpsgemeenschap vechten daar voor het behoud van hun school. Niet uit nostalgie, maar omdat ze geloven dat een school het kloppend hart van een gemeenschap is. Ze zijn zelfs juridische procedures gestart om de school een toekomst te geven.
Of je het met alle standpunten eens bent of niet: dit verhaal verdient het om goed onderzocht en verteld te worden.
Daarom ook een oproep aan mijn collega’s in de journalistiek: duik hierin. Niet alleen in deze zaak, maar in de bredere vraag waarom in Nederland steeds meer scholen verdwijnen en wat dat doet met kinderen, ouders en dorpen. Achter iedere sluiting schuilt een verhaal dat verder gaat dan cijfers en beleidsstukken.
En aan beleidsmakers wil ik zeggen: laten we er alles aan doen om te voorkomen dat scholen verdwijnen als er nog een realistische kans is om ze open te houden. We sluiten niet alleen gebouwen; we nemen ook een stuk gemeenschap weg.
Wie de ouders in Altforst wil steunen in hun juridische strijd, kan dat doen via hun crowdfunding:
https://www.gofundme.com/f/qjpfc-help-basisschool-de-tweestroom-in-altforst-te-behouden
Laten we zuinig zijn op onze scholen. Want als een school verdwijnt, verdwijnt er altijd méér dan alleen een school.
Foto: De Gelderlander(David van Haren)