23/09/2026
De laatste tijd merk ik dat ik vooral graag fijne herinneringen schilder. Misschien omdat ik bang ben voor de toekomst.
Als docent beeldende vorming ben ik vooral bezig met anderen leren kijken, en kinderen mooie dingen leren maken. Maar soms schilder ik zelf ook, zoals deze bijvoorbeeld. Mijn eigen drie kinderen, samen op pad in de bergen in Zwitserland.
Sinds de diagnose van Seppe, die RCM heeft, is de toekomst voor mij niet meer zo vanzelfsprekend als daarvoor. Ik probeer positief te blijven. En dat lukt soms best een beetje. Maar vaak voel ik angst. Angst voor wat er nog kan gebeuren.
Door te schilderen kan ik een herinnering als het ware even stilzetten. Er even helemaal inkruipen. Een moment waarop ze gewoon samen zijn. Samen op pad. Samen groot worden.
Misschien probeer ik ze op deze manier een beetje vast te houden. En tijdens het schilderen ben ik alleen maar daar. Bezig om die omgeving, precies die sfeer, dat mooie licht en dat fijne gevoel vast te leggen.
Ik hoop dat er nog heel veel van deze momenten komen. En dat ze inderdaad samen mogen opgroeien.
