19/12/2023
Tussenhaven.
Er was ooit eens een tussenhaven die we jong actief noemde.
Boten die nog op zoek waren naar hun bestemming konden daar laden en lossen.
De dozen eieren die hier daar gelost zijn door zij die hun ei kwijt moesten, daar zou een legkip jaloers van worden.
Naast eieren werd er hier vaak nog veel meer gelost, zoals frustraties, onvrede, emoties, boosheid, verdriet en teleurstelling.
Dit alles om plaats te maken in het ruim, zodat deze weer vol geladen kon worden met nieuwe hoop, dromen, liefde, succes en moed maar ook kon men hier weer nieuwe energie opladen.
Een tussenhaven waar iedereen tijdelijk kon aanmeren wanneer het stormde en zij die zich bevonden in gevaarlijk vaarwater met metershoge golven en hier aangemeerd konden blijven totdat het weer enigzins gekalmeerd was en hun reis konden voortzetten in rustiger vaarwateren.
Ik zeg expres tussenhaven want zij die hier aanmeerde hadden vaak al een pittige reis achter zich en hadden regelmatig het gevoel doelloos rond te dobberen.
Door weer en wind werden zij door verschillende vuurtorens naar deze haven geleid, maar na een hapje en een drankje konden zij weer afmeren om hun wereldreis voort te zetten.
Helaas verdwaalde sommige wederom weer op open zee of kwamen zij weer in een storm terecht, waardoor hun kompas van slag raakte maar gelukkig scheen voor hen in de duisternis wederom het licht van de vuurtorens die hen leidde naar deze tussen haven.
Maar ook vele vaarde uit om vervolgens wel hun bestemming te bereiken en aan hoger wal te geraken, waar zij de kans grepen om nieuwe bestemmingen uit te stippelen.
Dus ik snap ook best wel dat ze hier probeerde in te breken, want er viel hier inderdaad genoeg te halen alleen dan niet in de materialistische vorm.
De inbrekers beseften niet dat alles wat hier te behalen viel, door zij die hier aanmeerde allemaal aan hun zelf te danken was, weliswaar met ondersteuning, luister goed, met ondersteuning en dus geen hulp want het zijn zij die varen die het uiteindelijk allemaal helemaal zelf gedaan hebben.
En natuurlijk bestond er de kans dat sommige weer zouden aanmeren maar samen met deze mariniers werdt er hard gewerkt om hen weer zichzelf zeewaardig te maken en was het haast zeker dat zij met nieuwe opgedane energie, kennis en hoop hun zeilen hesen om uit te varen en deze tussen haven uiteindelijk achter zich te laten en koers te zetten naar hun volgende bestemming en dat wij hen met trots zagen verdwijnen aan de horizon van geluk en succes.
Een tijdperk is ten einde gekomen nu de havenmeesters zelf kapitein zijn geworden en hun schepen zeewaardig. Het eiland waar de tussenhaven jong actief aan ligt zal nu onbewoond achter blijven om ontdekt te worden door een nieuwe generatie ontdekkingsreizigers en havenmeesters. Hopelijk zal er onder een andere en nieuwe vlag de tussenhaven in een andere vorm herrijzen uit de branding. Zal het eiland herbouwd en bevolkt worden door een verse generatie initiatiefnemers. Hopelijk horen we ooit nog een puberende piraat loerend door zijn Hollandse kijker roepen, “Land Ahoy!”
Vaar uit en vaar wel.
😢
Remi van Hoof.
