09/04/2026
Ek wil vandag oor ’n diep, sensitiewe saak praat…
Aan al die Herders, veral binne die Pinksterbeweging:-
Wanneer jy hoor of sien dat ’n mede-broer of suster moeg geword het langs die pad… iemand wat eens ’n held was, maar nou geval het, maak nie saak in watter sonde nie—hoekom onttrek jy?
Hoekom draai jy weg?
Hoekom vermy jy hulle?
Is dit nie presies wat ons in die Skrif sien nie?
’n Man lê gewond langs die pad… en ’n Priester stap verby. ’n Leviet stap ook verby.
Hulle kies om nie betrokke te raak nie.
Maar wat is jóú verantwoordelikheid as Herder?
Wat gaan jou antwoord wees eendag voor die Groot Herder?
Die Barmhartige Samaritaan het nie net gevoel nie, hy het opgetree.
Hy het tyd, moeite en koste aangegaan om die gewonde man te help en te versorg.
Nou vra ek:-
Na al die Paasnaweek-konferensies… wat is julle plan van aksie?
Wat van:-
- die afgedwaaldes?
- die wat stil-stil by die huis sit?
- die wat jy hoor sukkel, val, of hulself verloor?
Is hulle net afgeskryf?
Ons vergeet maklik… ons almal staan ook met sonde.
Oordeel. Skinder. Afguns. Hoogmoed.
En soms, ja, soms—is dit juis óns optrede wat mense wegdryf van die kerk af.
Herder, is jy tevrede met jou 99?
Het jy vrede daarmee dat die een verlore skaap daar buite is, seer, hardkoppig, maar steeds verlore?
Of gaan jy opstaan, en hom/haar gaan soek?
Hierdie is nie ’n boodskap van veroordeling nie.
Dis ’n Roepstem.
’n Herinnering.
’n Ontwaking.
Want liefde hardloop nie weg nie.
Ware herderskap draai nie weg nie.
Genade gee nie op nie.
Mag ons weer leer om te sien soos Christus sien…
en lief te hê soos Hy liefhet.
