Ti Lian Ker

15/05/2026

The paradox of the Madani government is becoming harder to ignore.

For years, 1MDB was presented as the greatest symbol of corruption in Malaysian history. It was not merely a court case, it became the moral foundation of Pakatan Harapan’s political legitimacy. Ceramah after ceramah, speech after speech, Malaysians were reminded that the nation had been humiliated globally because of 1MDB.

Najib was not allowed to separate himself from Jho Low.

The narrative was simple:
1MDB = Najib.
Jho Low = the mastermind.
Malaysia/Rakyat = the victim.

But today, when reports emerge that Jho Low is allegedly seeking a US presidential pardon, suddenly Malaysians are told:

“It’s between him and the Americans.”
“Malaysia will not interfere.”

That is where the contradiction begins.

If 1MDB was truly a crime that devastated Malaysia’s reputation, robbed public trust and became the defining issue of national governance, why does the government now sound detached and passive over the possibility of the central fugitive walking away through foreign political intervention?

The issue is not whether Malaysia has the legal power to stop an American pardon. Of course Malaysia cannot dictate US decisions.

The issue is political consistency.

When opposition leaders spoke about 1MDB before 2018, there was no such restraint. There was no “hands-off” language. There was no hesitation in internationalising the scandal. Global pressure, foreign investigations and diplomatic embarrassment were actively embraced because it strengthened the political narrative against BN.

But now, when decisive moral positioning is expected against the possibility of Jho Low escaping accountability entirely, the tone suddenly becomes cautious and procedural.

That is the paradox.

For nearly a decade, 1MDB was treated not only as a criminal issue but as a moral crusade.

Yet when the possibility emerges that the alleged mastermind could receive relief abroad, the response no longer carries the outrage, urgency or aggressiveness Malaysians were conditioned to expect.

This creates the perception that 1MDB was not only about justice.

It was also about politics. Some said “Jho Low is a CIA agent deployed to bring Najib and BN down…”






Paradoks kerajaan Madani semakin sukar disembunyikan.

Selama bertahun-tahun, 1MDB dijadikan simbol terbesar kleptokrasi dan korupsi dalam sejarah Malaysia. Ia bukan sekadar kes mahkamah — ia dijadikan asas moral dan politik kepada perjuangan Pakatan Harapan. Setiap ceramah, setiap kempen dan setiap pentas politik mengulangi naratif bahawa Malaysia telah dimalukan di mata dunia kerana skandal 1MDB.

Najib tidak pernah dibenarkan dipisahkan daripada Jho Low.

Naratifnya cukup mudah:
1MDB = Najib.
Jho Low = dalang utama.
Malaysia/Rakyat = mangsa.

Tetapi hari ini, apabila timbul laporan bahawa Jho Low dikatakan sedang memohon pengampunan presiden Amerika Syarikat, tiba-tiba rakyat diberitahu:
“Itu urusan dia dengan Amerika.”
“Malaysia tidak akan campur tangan.”

Di sinilah bermulanya paradoks.

Jika benar 1MDB adalah jenayah yang menghancurkan reputasi negara, merosakkan keyakinan rakyat dan menjadi simbol terbesar kegagalan tadbir urus negara, mengapa kerajaan kini kedengaran begitu pasif dan seolah-olah tidak berminat apabila wujud kemungkinan individu utama dalam skandal itu boleh terlepas melalui campur tangan politik luar negara?

Isunya bukan sama ada Malaysia mempunyai kuasa untuk menghalang pengampunan Amerika. Sudah tentu Malaysia tidak boleh menentukan keputusan Presiden Amerika Syarikat.

Tetapi isunya ialah konsistensi politik dan moral.

Ketika menjadi pembangkang dahulu, tiada bahasa “tidak campur tangan”. Tiada sikap berhati-hati apabila isu 1MDB dibawa ke pentas antarabangsa. Tekanan global, siasatan luar negara dan rasa malu diplomatik semuanya diraikan kerana ia menguatkan naratif politik terhadap BN.

Namun hari ini, apabila rakyat menjangkakan ketegasan moral terhadap kemungkinan Jho Low terlepas sepenuhnya daripada pertanggungjawaban, nada kerajaan berubah menjadi terlalu diplomatik dan prosedural.

Itulah paradoksnya.

Hampir sedekad lamanya, 1MDB dijadikan bukan sekadar isu jenayah tetapi satu perjuangan moral dan politik.

Namun apabila timbul kemungkinan dalang utama boleh mendapat kelegaan melalui kuasa politik luar negara, respons yang diberikan sudah tidak lagi membawa kemarahan, ketegasan dan urgensi yang sama seperti dahulu.

Akhirnya, rakyat mula melihat bahawa 1MDB mungkin bukan sekadar tentang keadilan.
Ia juga tentang politik.

Ada juga teori Jho Low adalah ejen CIA yang dipasang untuk menjatuhkan rejim Najib/BN…

14/05/2026

“85% Tidak Terjejas” adalah satu naratif keangkuhan MADANI!

Itulah ayat yang terus diulang oleh Anwar Ibrahim.

Tetapi semakin kerap ayat ini diulang, semakin besar risiko politik kepada kerajaan sendiri.

Sebab rakyat bukan bodoh.

Apabila Perdana Menteri asyik berkata “85% rakyat tidak terkesan”, apa sebenarnya yang rakyat dengar?

Rakyat dengar:

“Kalau kamu susah, itu bukan masalah kerajaan.”

Inilah kesilapan terbesar politik kerajaan Madani hari ini terlalu obses dengan statistik, angka dan teori ekonomi sampai lupa realiti kehidupan sebenar rakyat di bawah.

Ya, mungkin atas kertas hanya 15% yang terkena secara langsung.

Tetapi dalam dunia sebenar?

Siapa yang bayar apabila:

SST naik dari 6% ke 8%?

Tarif elektrik meningkat?

Subsidi diesel ditarik?

Kos logistik naik?

Peniaga kecil dipaksa tanggung kos e-Invoice?

Syarikat pindahkan kos kepada pengguna?

Akhirnya SEMUA orang bayar.

Penjual nasi lemak bayar lebih.
Pemandu Grab bayar lebih.
Kedai kopi bayar lebih.
Pekerja pejabat bayar lebih.
Golongan pertengahan bayar lebih.

Inflasi tidak peduli kamu B40, M40 atau T20.

Kerajaan ini seolah-olah fikir hanya cukai langsung yang memberi kesan.

Tetapi rakyat biasa faham sesuatu yang kadang-kadang pakar ekonomi di Putrajaya lupa:

Kos tidak langsung akhirnya menekan seluruh ekonomi.

Dan dari sudut politik, keadaan menjadi lebih buruk apabila kerajaan bercakap seolah-olah golongan “15%” ini hanyalah mesin ATM negara.

Ramai golongan M40 dan pembayar cukai sudah mula rasa dihukum:
gaji statik,

simpanan KWSP tidak cukup,

harga rumah makin mahal,

kos pendidikan tinggi,

sistem kesihatan makin tertekan,

tetapi cukai dan pematuhan terus bertambah.

Kemudian kerajaan dengan bangga angkuh berkata:

“85% tidak terjejas.”

Kamu fikir itu meyakinkan?

Tidak.

Bagi ramai rakyat, ia kedengaran angkuh.
Tidak sensitif.
Terputus daripada realiti rakyat.

Lebih teruk lagi, ramai dalam kelompok “85%” itu sendiri sudah tidak percaya mereka benar-benar tidak terkesan.

Sebab mereka BOLEH nampak harga naik.

Mereka BOLEH rasa kuasa beli semakin mengecil.

Mereka BOLEH rasa perniagaan semakin perlahan dan berhati-hati.

Sesebuah kerajaan bukan hilang sokongan apabila rakyat susah.

Kerajaan hilang kepercayaan apabila rakyat susah tetapi dalam masa sama diberitahu:

“Kamu sebenarnya tidak susah pun.”

Itulah bahaya sebenar yang sedang dihadapi kerajaan Madani hari ini.

Rakyat Malaysia boleh menerima kesusahan.

Tetapi rakyat Malaysia paling benci kemunafikan dan double standard.

Rakyat akan mula bertanya:

Mengapa rakyat diminta berjimat tetapi perbelanjaan kerajaan terus membesar?

Mengapa subsidi dipotong tetapi kempen penjenamaan politik terus berjalan?

Mengapa pembayar cukai terus diperah tetapi ketirisan masih wujud?

Mengapa rakyat diminta berkorban tetapi ahli politik terus menikmati pelbagai keistimewaan?

Inilah persoalan yang sedang menghantui kerajaan hari ini.

Isunya bukan lagi semata-mata ekonomi.

Isunya ialah kepercayaan.

Dan apabila kepercayaan runtuh, tiada lagi slogan “85% tidak terjejas” yang mampu menyelamatkan kerajaan.

12/05/2026

10/05/2026

After decades of race-based policies, the persistence of Malay poverty is not proof that Malays were neglected but proof that the system was abused by elites while ordinary Malays remained trapped.

The biggest insult to poor Malays is not that they were ignored ir neglected. Fact is a large portion of the national wealth have been allocated to uplift the Malays welfare in the name of restructuring the society.

What happened?

It is that billions that was allocated in the Malay name that never truly reached them.

When politicians speak about “Malay unease” and weakening Malay power, they rarely ask the harder question:

After more than 50 years of affirmative policies, MARA programmes, GLC dominance, quotas, contracts, permits, scholarships, land allocations and special funds, why are so many ordinary Malays still struggling? 

Malays today make up roughly 58% of the pop**ation. Malays have also held dominant political power for decades through control of Putrajaya, the civil service, GLCs, state agencies and major policy directions.

So if poverty among Malays still persists, the real issue is not “lack of Malay power”.

The real issue is:
leakages,
corruption,
patronage,
rent-seeking,
and concentration of wealth among connected elites across races.

For decades, race-based narratives were used to justify massive state intervention supposedly to uplift Malays. But too often, the biggest beneficiaries were politically connected businessmen, contractors, cronies and elites not the kampung farmer, FELDA settler, fisherman, or urban poor Malay family.

The tragedy is this:

The Malay poor became political capital.

Their struggles became an endless justification for more allocations, more agencies, more contracts and more “special programmes” and yet the cycle of dependency and poverty remained.

If the system truly worked, ordinary Malays would not still be discussing insecurity of the Malays after half a century of dominance.

The conversation should no longer be:
“How much more race-based assistance is needed?”

The real conversation should be:
“Who hijacked the assistance meant for poor Malays?”

Because every ringgit stolen through corruption, inflated contracts, abuse of power and leakages was money robbed directly from ordinary Malays.

The uncomfortable truth is that many of the biggest scandals, failures and leakages happened under governments that claimed to champion Malay rights the loudest.

Poor Malays did not lose because minorities became stronger. The minorities who made their money did not steal it from the Malays or using them.

Poor Malays lost because elites those in power became richer and greedier.

And unless the country shifts from race-based political fear toward integrity, governance, merit, anti-corruption and needs-based assistance, the same Melayu rhetoric will continue for another 50 years while ordinary Malays remain stuck in the same position.

The greatest threat to Malays was never other races.

It was the exploitation of Malays by their own political and economic elites.





Penghinaan terbesar terhadap orang Melayu miskin bukanlah kerana mereka diabaikan oleh kerajaan atau institusi negara selama ini. Penghinaan yang paling jelas ialah apabila berbilion-bilion ringgit bantuan yang diperuntukkan atas nama “membantu Melayu” tidak sampai kepada golongan sasaran, sebaliknya “dipakejkan”, “dirampas”, “dihijack” dan dirompak oleh golongan elit yang berkuasa dan berpengaruh.

Sudah sampai masanya kerajaan berani menghentikan dasar-dasar yang memiskinkan negara atas nama perjuangan Melayu tetapi akhirnya gagal membawa negara ke hadapan. Hakikatnya, kekayaan negaralah yang akan mengkayakan rakyat, khususnya rakyat Melayu miskin. Namun perkara ini hanya boleh dicapai melalui dasar-dasar progresif serta penghayatan sebenar prinsip “bersih, cekap dan amanah”, supaya kekayaan negara dapat dinikmati secara menyeluruh oleh rakyat biasa, bukan sekadar segelintir elit.

Berbilion ringgit telah diperuntukkan atas nama membantu Melayu. Tetapi adakah ia benar-benar sampai kepada majoriti Melayu biasa? Jika benar sampai, mengapa kemiskinan Melayu masih berterusan sehingga ramai golongan M40 hari ini mula merasai tekanan hidup seperti B40?

Inilah sebenarnya punca utama ketidakpuasan hati dan kegusaran rakyat Melayu hari ini.

Malangnya, apabila kita mengelakkan isu sebenar seperti ketidakcekapan, ketidaktelusan, rasuah dan ketidakamanahan dalam kerajaan serta institusi negara, lalu menggantikannya dengan naratif emosi yang menyalahkan kekayaan optik individu tertentu seperti Robert Kuok, Ananda Krishnan atau Syed Mokhtar Al-Bukhary, maka kita sebenarnya sedang lari daripada masalah sebenar. Kita bermain sentimen tanpa mencari solusi, kerana kita sudah tersasar daripada landasan utama.

Apabila ahli politik bercakap tentang “kegusaran Melayu” dan kononnya kuasa politik Melayu semakin lemah, mereka jarang berani bertanya soalan paling penting:

Selepas lebih 50 tahun dasar afirmatif, MARA, kuota, permit, kontrak kerajaan, biasiswa, GLC, tanah rizab dan pelbagai bantuan khas Melayu mengapa masih ramai orang Melayu biasa hidup susah?

Melayu hari ini membentuk sekitar 58% daripada pop**asi negara. Kuasa politik p**a sejak sekian lama didominasi parti-parti Melayu yang menguasai Putrajaya, perkhidmatan awam, agensi kerajaan dan hala tuju dasar negara.

Jadi jika kemiskinan Melayu masih berterusan, masalah sebenar bukanlah kerana Melayu “kurang kuasa”.

Masalah sebenar ialah:
• ketirisan,
• kronisme,
• patronage,
• salah guna kuasa,
• dan pengump**an kekayaan oleh elit.

Selama berdekad-dekad, naratif “membela Melayu” digunakan untuk menghalalkan pelbagai peruntukan besar kononnya demi membantu orang Melayu. Tetapi siapakah yang paling banyak mendapat manfaat?

Bukan nelayan Melayu.
Bukan peneroka FELDA.
Bukan petani kampung.
Bukan keluarga Melayu miskin bandar.

Sebaliknya yang menjadi semakin kaya ialah:
• kroni politik,
• kontraktor berkabel,
• elit korporat,
• dan golongan yang dekat dengan kuasa.

Lebih malang, banyak kekayaan itu dibina atas beban negara yang akhirnya ditanggung oleh rakyat sendiri.

Tragedi sebenar ialah orang Melayu miskin dijadikan modal politik untuk merebut kuasa, sedangkan matlamat akhirnya sering kali hanyalah kuasa dan kekayaan peribadi.

Kesusahan rakyat dijadikan alasan untuk meminta lebih banyak peruntukan, lebih banyak agensi, lebih banyak projek dan lebih banyak kuasa. Namun akhirnya, sistem yang sama terus gagal mengangkat majoriti Melayu biasa keluar daripada kesusahan.

Kalau sistem ini benar-benar berjaya, orang Melayu tidak akan masih bercakap tentang “ketidakselamatan ekonomi” selepas lebih setengah abad dominasi politik Melayu.

Perbincangan sebenar hari ini bukan lagi:
“Berapa banyak lagi bantuan berasaskan kaum diperlukan?”

Tetapi:
“Siapa yang merompak dan merampas kekayaan negara sehingga bantuan yang sepatutnya sampai kepada Melayu miskin pun mengalami ketirisan?”

Kerana setiap ringgit yang hilang akibat rasuah, projek terlebih harga, penyelewengan dan ketirisan sebenarnya ialah wang yang dicuri daripada orang Melayu biasa sendiri.

Hakikat yang paling pahit ialah banyak skandal besar, kegagalan projek dan ketirisan berlaku di bawah kerajaan yang paling kuat melaungkan perjuangan Melayu.

Melayu miskin bukan kerana kaum lain semakin kuat. Kekayaan kaum lain juga bukan terbina atas rampasan hak Melayu atau penipuan terhadap masyarakat Melayu.

Hakikatnya, Melayu miskin kerana kalah kepada sistem ketirisan yang membolehkan golongan elit semua kaum terus menjadi semakin kaya tanpa batas.

Dan selagi politik ketakutan kaum digunakan untuk menutup kegagalan tadbir urus, integriti dan rasuah, selagi itulah masalah sebenar tidak akan diselesaikan.

Naratif “kemiskinan Melayu” telah dimainkan selama lebih 50 tahun. Dan naratif yang sama akan terus dimainkan untuk 50 tahun akan datang jika akar masalah sebenar tidak disentuh.

Sementara itu, majoriti Melayu biasa akan terus terperangkap dalam kitaran kemiskinan yang sama, manakala emosi perkauman akan terus diputar dan diperalatkan oleh ahli politik demi kelangsungan kuasa mereka.

09/05/2026

Apabila Tengku Mahkota Pahang, Tengku Hassanal Ibrahim Alam Shah secara terbuka menegaskan bahawa Pahang perlu diberi “pertimbangan saksama”, ia sebenarnya membawa mesej politik dan pentadbiran yang lebih besar daripada sekadar isu peruntukan biasa.

Ia menunjukkan wujud persepsi bahawa negeri tertentu mungkin merasa:
(1) kurang diberi perhatian,
(2) tidak mendapat layanan setara,
(3) atau pembangunan dan keutamaan pusat tidak bergerak seiring dengan sumbangan negeri kepada negara.

Bila seorang Tengku Mahkota memilih untuk bersuara secara terbuka, itu bukanlah norma atau biasa. Dalam budaya institusi diraja Melayu, kebiasaannya:
1. Perbincangan dalaman berlaku dahulu,
2. Saluran kerajaan digunakan dahulu,
3. Dan hanya apabila keresahan semakin ketara, barulah kenyataan terbuka dibuat.

Sebab itu ramai melihat kenyataan ini sebagai “signal halus tetapi tegas” kepada kerajaan pusat pimpinan Anwar Ibrahim.

Antara persepsi ketidaksaksamaan yang sering dibangkitkan terhadap kerajaan Madani ialah:

1. negeri pembangkang atau negeri yang tidak selari politik dilihat menerima layanan berbeza,

2. projek dan peruntukan lebih tertumpu kepada kawasan strategik politik,

3. isu asas seperti infrastruktur, jalan raya, banjir, air dan pembangunan luar bandar bergerak perlahan walaupun negeri menyumbang hasil besar.

Dalam konteks Pahang, sentimen ini lebih sensitif kerana:

1. Pahang negeri besar dengan sumber asli signifikan,
2. mempunyai kedudukan institusi diraja yang kuat,
3. dan secara sejarah memainkan peranan penting dalam kestabilan politik nasional.

Jadi apabila Tengku Mahkota menyebut soal “pertimbangan saksama”, ia boleh ditafsir sebagai:

pembangunan dan layanan kerajaan pusat tidak sepatutnya dipengaruhi sentimen politik, hubungan kuasa, atau keutamaan optics semata-mata.

Kritikan dan teguran tersirat terhadap PMX p**a datang daripada persepsi bahawa kerajaan Madani sering bercakap mengenai:

• reformasi,
• keterangkuman,
• Malaysia Madani,
• keadilan untuk semua negeri,

tetapi di lapangan masih wujud rasa:

• pilih kasih politik,
• centralisation kuasa,
• dan keputusan yang terlalu berorientasikan survival politik Persekutuan.

Sebab itu kenyataan Tengku Mahkota ini mendapat perhatian kerana ia bukan sekadar isu negeri meminta bantuan, tetapi menyentuh persoalan lebih besar:

Persoalannya, adakah semua negeri benar-benar dilayan sama rata di bawah kerajaan pusat hari ini?

08/05/2026

马哈迪：撕裂马来社会与国家的始作俑者？

敦马哈迪医生日前感叹自己“未能团结马来人”。然而，更深层的悲剧并不在于他没能团结巫裔同胞，而是在于他错失了团结全体马来西亚人的历史契机。

在我国现代史上，极少有领导人能像他一样，拥有如此漫长且绝对的主导权——掌权长达22年，再加上2018年大选后的22个月。他本有充足的时间去重塑国家认同、完善体制并引领发展方向。遗憾的是，他并没有致力于构建一个超越种族、更具凝聚力的“马来西亚人认同”，反而一再利用政治手段，将国家人为地划分为“马来人”对垒“非马来人”、“土著”对垒“外来者”、“圈内人”对垒“圈外人”。

数十年来，在马哈迪威权政治的影响下，“凡事必从种族视角审视”已成为马来西亚政治的“新常态”。本该是互利共赢的经济合作，被扭曲成巫裔与华裔之间的博弈；正当的政治异议，被标签为对马来人权益与权力的挑战；而治理上的制度性崩坏，则被包装成来自非马来人的威胁，而非对其执政失败的反思。在他任内，种族焦虑不仅没有消减，反而成为了政治动员的燃料——华裔往往被塑造成那个用来“团结马来人”的“政治假想敌”。

即便在2018年，国家正值“改革”与“新马来西亚”（Malaysia Baru）的浪潮，重掌政权的马哈迪依然固守旧思维。他非但没有引导国家摆脱种族政治的泥淖，反而继续几乎“清一色”地操弄马来人团结、马来人主导权、以及所谓的马来人生存威胁。

更令人诟病的是，他通过策划（或放任）失败的“喜来登行动”，试图组建所谓的“马来人团结”政府，再次背弃了当时的候任首相安华。这是他第二次重创安华——第一次是在1998年将安华革职并驱逐出巫统，那次行动引发了我国史上最严重的马来社会分裂。讽刺的是，在1999年的大选中，大多数马来选民其实已经转而反对他。

回看当下，巫裔政治的碎片化，很大程度上是他亲手造成的。巫统在他任内首次分裂，催生了80年代末的四六精神党；随后，土团党、祖国斗士党，以及各种以巫裔为核心的政治联盟接踵而至，进一步瓦解了马来社会的凝聚力。如今，连他的批评者也公开直言：马哈迪本人，正是导致马来社会分裂的推手。

在这一政治环境下，整整一代马来西亚人在充满种族猜疑的体制中成长。非马来人常被提醒，他们只是被“容忍”的一群，而非国家平等的持份者；与此同时，掌控政治权力的马来人却被不断灌输生存受威胁的恐惧。这种政治配方或许延长了马哈迪的政治寿命，却给社会留下了难以愈合的心理鸿沟。

马来西亚至今仍深陷种族不安的挣扎，正是因为在国家最需要超越种族主义的关键时期，这位掌握最高权力的领导人选择了固步自封。

因此，马哈迪留给国家的政治遗产，绝不仅仅是经济现代化或宏伟的地标项目。这份遗产中，最沉重的部分是一个在面对危机时，本能地先考虑种族裂痕，而非国家身份的马来西亚。

#马哈迪
#首相安华
#种族主义
https://oao.to/Iq1LAB

Tun Dr Mahathir Mohamad hari ini mengakui bahawa beliau “gagal menyatukan orang Melayu”. Namun kegagalan yang jauh lebih besar bukan sekadar kegagalannya menyatukan orang Melayu, tetapi kegagalannya menyatukan rakyat Malaysia secara keseluruhan.

Beliau memerintah negara selama 22 tahun dalam penggal pertamanya sebagai Perdana Menteri, sebelum kembali berkuasa selama 22 bulan selepas Pilihan Raya Umum 2018. Tidak ramai pemimpin dalam sejarah moden diberi ruang, masa dan kuasa sebesar itu untuk membentuk identiti nasional, memperkukuh institusi dan menentukan arah masa depan negara.

Namun sepanjang tempoh tersebut, Dr Mahathir tidak membina sebuah identiti kebangsaan yang melangkaui kaum. Sebaliknya, politik yang diasaskannya berkisar kepada pemisahan rakyat kepada kelompok “Melayu” dan “bukan Melayu”, “bumiputera” dan “pendatang”, golongan yang dianggap berhak dan golongan yang sentiasa dipersoalkan kesetiaannya.

Di bawah pengaruh politik beliau selama puluhan tahun, hampir setiap isu nasional akhirnya dilihat melalui lensa kaum. Persaingan ekonomi dijadikan naratif Melayu lawan Cina. Kritikan politik p**a dianggap sebagai ancaman terhadap hak dan kuasa Melayu. Kelemahan institusi serta kegagalan pentadbiran tidak pernah diakui secara jujur, sebaliknya sering dialihkan sebagai kononnya ancaman daripada bukan Melayu.

Lebih buruk, ketakutan kaum dijadikan alat politik. Orang Cina dijadikan “momok politik” untuk menyatukan orang Melayu dan mengekalkan pengaruh kuasa. Politik ketakutan ini akhirnya menanam rasa curiga antara kaum secara sistematik sehingga menjadi budaya politik negara.

Apabila beliau kembali berkuasa pada tahun 2018 atas slogan reformasi dan “Malaysia Baharu”, ramai mengharapkan perubahan. Namun yang berubah hanyalah slogan, bukan cara politiknya. Dr Mahathir terus memainkan naratif lama; perpaduan Melayu, dominasi Melayu, ancaman terhadap Melayu dan survival Melayu, seolah-olah seluruh masa depan negara hanya bergantung kepada politik kaum.

Beliau juga sekali lagi menafikan laluan Anwar Ibrahim untuk menjadi Perdana Menteri melalui percaturan politik yang akhirnya membawa kepada Langkah Sheraton. Kali pertama berlaku apabila beliau memecat Anwar sebagai Timbalan Perdana Menteri dan menyingkirkannya daripada UMNO, sekali gus mencetuskan perpecahan Melayu paling besar dalam sejarah politik moden negara. Dalam Pilihan Raya Umum 1999, majoriti pengundi Melayu sendiri bangkit menolak beliau.

Ironinya, banyak perpecahan politik Melayu hari ini lahir daripada krisis yang berlaku di bawah kepimpinan Dr Mahathir sendiri. UMNO berpecah semasa pemerintahannya. Semangat 46 lahir daripada konflik dalaman era beliau. Kemudian muncul Bersatu, Pejuang dan pelbagai lagi pakatan politik berasaskan Melayu yang terus memecahkan landskap politik orang Melayu kepada serpihan yang semakin kecil dan rapuh.

Satu generasi rakyat Malaysia dibesarkan dalam suasana politik yang menormalisasikan syak wasangka kaum. Bukan Melayu sering diperingatkan bahawa mereka sekadar “diterima”, bukan benar-benar dianggap setara sebagai pemilik negara ini. Dalam masa sama, orang Melayu p**a terus disogok dengan naratif bahawa mereka sentiasa berada di ambang ancaman, walaupun kuasa politik negara selama berdekad-dekad berada di tangan elit Melayu sendiri.

Politik seperti ini mungkin berjaya mengekalkan kuasa untuk jangka masa panjang, tetapi kesannya ialah kerosakan sosial dan psikologi yang mendalam terhadap negara.

Malaysia hari ini masih gagal keluar daripada politik perkauman kerana ketika peluang terbaik itu wujud, negara dipimpin oleh seorang tokoh yang lebih selesa memelihara ketakutan kaum daripada membina keyakinan nasional.

Maka legasi Dr Mahathir bukan hanya tentang pembangunan ekonomi atau projek mega semata-mata. Legasi paling besarnya ialah sebuah negara yang diajar melihat dirinya terlebih dahulu sebagai Melayu, Cina atau India, dan hanya selepas itu sebagai rakyat Malaysia. - Getaran, 8 Mei 2026

Dr Mahathir terus memainkan naratif lama; perpaduan Melayu, dominasi Melayu, ancaman terhadap Melayu dan survival Melayu, seolah-olah seluruh masa depan negara...

07/05/2026

MAHATHIR DIVIDED THE MALAYS AND THE NATION.

Tun Mahathir Mohamad now says he has “failed to unite the Malays”. But the larger tragedy is not merely the failure to unite Malays BUT it is his failure to unite Malaysians.

He had 22 years as Prime Minister during his first tenure, followed by another 22 months after the 2018 election.

Few leaders in modern history were given such a long and dominant opportunity to shape a nation’s identity, institutions and direction. Yet instead of building a stronger Malaysian identity that transcended race, his politics repeatedly revolved around dividing the country into “Malays” and “non-Malays”, “pendatang” and “bumiputera”, insiders and outsiders. 

For decades, Malaysian politics under Mahathir’s influence normalised the idea that every national issue had to be viewed through a racial lens.

The supposed economic cooperation became a competition became Malay versus Chinese.

Political inputs are seen as criticisms and attacks on Malay rights and powers.

Institutional weaknesses were framed as threats from non-Malays rather than a recognition of failures of governance. Instead of reducing racial anxieties, the political culture became increasingly dependent on them and Chinese became a “bogeyman” to unite Malays during his tenure.

Even after returning to power in 2018 under the banner of reform and a “New Malaysia”, the old narrative remained unchanged.

Rather than steering the country away from racial politics, he continued speaking almost exclusively about Malay unity, Malay dominance, Malay threats and Malay survival. 

He shortchanged Anwar Ibrahim as the incoming Prime Minister for a second time by organising a “Malay Unity” government via his failed Sheraton Move. The first was when he sacked Anwar as the Deputy Minister and expelled him from Umno leading to the biggest divide among Malays in our political history. In fact the majority of the Malays turned against hom in the 1999 general election.

Ironically, many of the divisions among Malays today were also consequences of political fractures that happened under his own leadership. UMNO split under his tenure. Semangat 46 emerged from the crisis of the late 1980s. Later came Bersatu, Pejuang and various Malay-centric alliances that further fragmented the Malay political landscape. Even his critics now openly argue that he himself contributed significantly to Malay disunity. 

A generation of Malaysians grew up under a political environment where racial suspicion became institutionalised.

Non-Malays were often reminded that they were tolerated rather than fully embraced as equal stakeholders in the nation.

At the same time, Malays were constantly told they were under existential threat despite holding political dominance for decades. That formula may have secured political longevity, but it also left behind deep psychological and societal divisions.

Malaysia today still struggles with the same racial insecurities because the country never truly moved beyond race-based politics during the years when it mattered most. The opportunity to create a genuinely united national identity existed and no leader had more power or time to pursue it than Mahathir.

His legacy therefore is not merely one of economic modernisation or mega-projects. It is also the legacy of a nation conditioned to think of itself through racial fault lines first, and as Malaysians second.





马哈迪：撕裂马来社会与国家的始作俑者？

敦马哈迪医生日前感叹自己“未能团结马来人”。然而，更深层的悲剧并不在于他没能团结巫裔同胞，而是在于他错失了团结全体马来西亚人的历史契机。

在我国现代史上，极少有领导人能像他一样，拥有如此漫长且绝对的主导权——掌权长达22年，再加上2018年大选后的22个月。他本有充足的时间去重塑国家认同、完善体制并引领发展方向。遗憾的是，他并没有致力于构建一个超越种族、更具凝聚力的“马来西亚人认同”，反而一再利用政治手段，将国家人为地划分为“马来人”对垒“非马来人”、“土著”对垒“外来者”、“圈内人”对垒“圈外人”。

数十年来，在马哈迪威权政治的影响下，“凡事必从种族视角审视”已成为马来西亚政治的“新常态”。本该是互利共赢的经济合作，被扭曲成巫裔与华裔之间的博弈；正当的政治异议，被标签为对马来人权益与权力的挑战；而治理上的制度性崩坏，则被包装成来自非马来人的威胁，而非对其执政失败的反思。在他任内，种族焦虑不仅没有消减，反而成为了政治动员的燃料——华裔往往被塑造成那个用来“团结马来人”的“政治假想敌”。

即便在2018年，国家正值“改革”与“新马来西亚”（Malaysia Baru）的浪潮，重掌政权的马哈迪依然固守旧思维。他非但没有引导国家摆脱种族政治的泥淖，反而继续几乎“清一色”地操弄马来人团结、马来人主导权、以及所谓的马来人生存威胁。

更令人诟病的是，他通过策划（或放任）失败的“喜来登行动”，试图组建所谓的“马来人团结”政府，再次背弃了当时的候任首相安华。这是他第二次重创安华——第一次是在1998年将安华革职并驱逐出巫统，那次行动引发了我国史上最严重的马来社会分裂。讽刺的是，在1999年的大选中，大多数马来选民其实已经转而反对他。

回看当下，巫裔政治的碎片化，很大程度上是他亲手造成的。巫统在他任内首次分裂，催生了80年代末的四六精神党；随后，土团党、祖国斗士党，以及各种以巫裔为核心的政治联盟接踵而至，进一步瓦解了马来社会的凝聚力。如今，连他的批评者也公开直言：马哈迪本人，正是导致马来社会分裂的推手。

在这一政治环境下，整整一代马来西亚人在充满种族猜疑的体制中成长。非马来人常被提醒，他们只是被“容忍”的一群，而非国家平等的持份者；与此同时，掌控政治权力的马来人却被不断灌输生存受威胁的恐惧。这种政治配方或许延长了马哈迪的政治寿命，却给社会留下了难以愈合的心理鸿沟。

马来西亚至今仍深陷种族不安的挣扎，正是因为在国家最需要超越种族主义的关键时期，这位掌握最高权力的领导人选择了固步自封。

因此，马哈迪留给国家的政治遗产，绝不仅仅是经济现代化或宏伟的地标项目。这份遗产中，最沉重的部分是一个在面对危机时，本能地先考虑种族裂痕，而非国家身份的马来西亚。

#马哈迪
#首相安华
#种族主义
https://oao.to/Iq1LAB

07/05/2026

“Dizalimi ”, “difitnah”, “diburu” atau pemburu?
… tetapi imej selama ini ialah seorang yang keras, lantang, penuh pengaruh dan berkuasa.

Ironinya, bila ada dakwaan atau kritikan - DIA terus jadi mangsa konspirasi.

Sedangkan orang bawah itu tidak pernah merasa “payung” kuasa atau manfaat daripada kekuatan tokoh politik. Orang bawah tu terlepas cakap yang benar atau saja-saja cari pasal?

Politik kita memang pelik.
Bila kuat dan berpengaruh, akan jadi mangsa fitnah.

Yang rakyat nampak bukan sekadar laporan polis.
Rakyat nampak budaya politik:
Kuat kuasa waktu menyerang,
tetapi jadi lemah waktu disoal.

06/05/2026

Di mana garisan antara “nasihat Raja” dan “campur tangan politik”?

1. Peranan Sultan dalam sistem Raja Berperlembagaan

Di bawah konsep Raja Berperlembagaan, seperti yang diamalkan di Malaysia (berdasarkan Perlembagaan Persekutuan Malaysia), Sultan:

(a) Bertindak sebagai Ketua Agama Islam di negeri masing-masing

(b) Mempunyai hak untuk memberi nasihat, teguran, dan pandangan kepada kerajaan negeri

(c) Perlu dirundingi dalam hal tertentu, tetapi tidak mentadbir secara langsung

Ini selari dengan kenyataan Dewan di-Raja Selangor bahawa titah adalah dalam bentuk nasihat dan peringatan, bukan arahan eksekutif.

1. Titah DYMM Tuanku dalam kes Sister In Islam.

Dalam kes Sisters in Islam:

(a) Sultan Selangor menitahkan supaya penggunaan nama “Islam” dinilai semula oleh SIS

(b) NGO itu akhirnya menggugurkan perkataan tersebut

Tetapi itu berlaku atas kebijaksanaan kepimpinan dalam menghadapi tekanan moral dan institusi. Ia bukanlah satu ketetapan atau paksaan undang-undang secara langsung.

2. Dalam Undang-undang - Bolehkah Sultan “bertitah” supaya PAS buang perkataan “Islam” dalam nama parti mereka?

Parti Islam Se-Malaysia ialah:

(a) Sebuah parti politik berdaftar di peringkat Persekutuan

(b) Penubuhan parti PAS adalah tertakluk kepada undang-undang seperti Akta Pertubuhan 1966

(c) Nama dan pendaftarannya dikawal oleh Pendaftar Pertubuhan (ROS), bukan institusi diraja negeri

Persoalannya ialah samaada pemakaian “Islam” dalam parti PAS itu adalah tertakluk ke bawah bidang kuasa Sultan secara langsung?

Jawpannya ialah :

(a) Sultan boleh bertitah (memberi pandangan atau nasihat)

(b) Terutamanya jika melibatkan penggunaan nama “Islam”, kerana Baginda ialah Ketua Agama Islam negeri

Tetapi secara undang-undang:

(a) Titah Tuanku itu tidak mengikat parti dan tiada kewajiban untuk PAS menggugurkan nama “Islam” dalam parti.

(b) PAS boleh engkar dan terus menggunakan nama “Islam” dalam nama parti kecuali mereka sendiri memilih untuk bersetuju untuk menggugurkan pemakaian “Islam” dalam nama parti.

(c) Nama parti bukan di bawah bidang kuasa Sultan secara langsungnya.

3. Kesimp**an akademik secara ringkasnya ialah:

Sultan boleh menyuarakan pandangan / titah mengenai penggunaan “Islam” oleh PAS atau SIS
tetapi

“TITAH adalah penggunaan bahasa ISTANA untuk ucapan seorang Raja atau Sultan yang bermaksud NASIHAT di dalam bahasa standard atau harian”

( seperti kenyataan Ahli-Ahli Dewan DiRaja di bawah)

Sultan tidak mempunyai kuasa langsung untuk memaksa parti politik menukar nama. Kuasa sebenar terletak pada:

• Parti itu sendiri
• Dan undang-undang serta badan persekutuan seperti ROS.

This is the law as it stands…