15/04/2026
လူတွေကြားထဲမှာ နိုင်ငံရေးအရ အစွန်းရောက်ကွဲပြားမှု (Political Polarization) တွေ ကြီးထွားလာတဲ့အခါ အဖြူမဟုတ်ရင် အမည်း၊ ကိုယ့်ဘက်မပါရင် ရန်သူဆိုတဲ့ အယူအဆ (Black-and-White Thinking သို့မဟုတ် Us vs. Them Mentality) တွေ လွှမ်းမိုးလာကြပါတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အုပ်စုဖွဲ့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု (Tribalism) က အသိဉာဏ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တကယ့်အစစ်အမှန် ပြည်သူလူထု (The Public သို့မဟုတ် The Masses) ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရ ပျောက်ဆုံးသွားပါတယ်။ နိုင်ငံရေးပါတီတွေ၊ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ အယူဝါဒစွဲလန်းသူတွေက သူတို့ကို ထောက်ခံတဲ့သူတွေကိုသာ ပြည်သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး သူတို့နဲ့ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်သူတွေကိုတော့ တိုင်းပြည်ရဲ့ ရန်သူ၊ ပြည်သူ့ရန်သူ (Enemy of the People) အဖြစ် ပုံဖော်လာကြပါတယ်။ ဒါဟာ လူပြိန်းကြိုက် နိုင်ငံရေးဝါဒ (Populism) နဲ့ အာဏာရှင်ဆန်တဲ့ စနစ် (Authoritarianism) တွေမှာ အမြဲတွေ့ရတတ်တဲ့ လက္ခဏာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ထင်ရှားတဲ့ လက်တွေ့ဥပမာတစ်ခုကို ပြရမယ်ဆိုရင် အမေရိကန်သမ္မတဟောင်း ဒေါ်နယ်ထရန့် (Donald Trump) က သူ့ရဲ့ မူဝါဒတွေကို ဝေဖန်ထောက်ပြတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ သတင်းမီဒီယာ (Independent Media) တွေကို ပြည်သူ့ရန်သူ လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါ်ဆိုခဲ့တာကို တွေ့ရမှာပါ။ အလားတူပါပဲ ဗြိတိန်နိုင်ငံ ဥရောပသမဂ္ဂကနေ နုတ်ထွက်တဲ့ ဘရက်ဇစ် (Brexit) လှုပ်ရှားမှု ကာလအတွင်းမှာလည်း ခွဲထွက်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဥပဒေကြောင်းအရ ဟန့်တားခဲ့တဲ့ တရားသူကြီးတွေကို လူပြိန်းကြိုက် မီဒီယာတွေက ပြည်သူ့ရန်သူတွေအဖြစ် သတင်းစာ မျက်နှာဖုံးတွေမှာ တပ်လုံးချည်း ရေးသားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီလို သုံးနှုန်းမှုတွေဟာ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ နိုင်ငံရေးအစွန်းရောက်တွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပြည်သူဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လူထုကို သွေးခွဲတဲ့ နိုင်ငံရေးဗျူဟာ (Political Strategy) တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရန်ငါခွဲခြားတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးထဲမှာ ဟိုဘက် ဒီဘက်ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေးအရောင်အသွေးတွေကို ဖယ်ခွာပြီး ပြည်သူ သို့မဟုတ် လူထုဆိုတာကို သီးသန့်ခွဲထုတ် မြင်ယောင်နိုင်ဖို့ဆိုရင် လူမှုဗေဒ (Sociology) နဲ့ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံ (Political Science) ရှုထောင့်တွေကနေ ချဉ်းကပ်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ပြည်သူဆိုတာ နိုင်ငံရေးသမားတွေ မဲဆွယ်တဲ့အခါ သုံးတဲ့ စကားလုံးသက်သက် မဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြရတဲ့၊ အခြေခံ လိုအပ်ချက်တွေ တူညီကြတဲ့ လူသားအားလုံးရဲ့ စုစည်းမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ပြည်သူ သို့မဟုတ် လူထုကို နိုင်ငံရေးအုပ်စုတွေကနေ ခွဲထုတ်ပြီး သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် ပထမဆုံး အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ လူမှုစီးပွားရေး အခြေအနေ (Socio-economic Status) နဲ့ နေ့စဉ် ရှင်သန်ရပ်တည်မှု (Daily Survival) ကို အခြေခံပြီး ကြည့်ရပါမယ်။ လူထုဆိုတာ လက်ဝဲ၊လက်ယာ အနီ၊အစိမ်း အဖြူ၊အမဲ ဆိုတဲ့ နိုင်ငံရေး သီအိုရီတွေအောက်မှာ အသက်ရှင်နေကြတာ မဟုတ်ဘဲ အရင်းရှင်စနစ် (Capitalism) ရဲ့ ယန္တရားအောက်မှာ စီးပွားရေးအရ ကြိုးစားရုန်းကန်နေရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်သမားတွေ၊ လယ်သမားတွေ၊ အသေးစား ကုန်သည်တွေ၊ ရုံးဝန်ထမ်းတွေ စတဲ့ လူတန်းစားအလွှာအသီးသီး (Social Classes) က လူတွေဟာ မတူညီတဲ့ နိုင်ငံရေးအမြင်တွေ ရှိနိုင်ပေမယ့် သူတို့အားလုံးဟာ ကုန်ဈေးနှုန်းကြီးမြင့်မှု (Inflation)၊ အလုပ်လက်မဲ့ပြဿနာ (Unemployment)၊ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု (Healthcare) နဲ့ ပညာရေး (Education) စတဲ့ အခြေခံ အကျပ်အတည်းတွေကို တူညီစွာ ရင်ဆိုင်နေကြရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဟိုဘက် ဒီဘက်ဆိုတဲ့ အရောင်တွေ ဖယ်လိုက်ရင် အဲဒီလို တူညီတဲ့ လူမှုရေးနဲ့ စီးပွားရေး စိန်ခေါ်မှုတွေကို နေ့စဉ် ဖြေရှင်းနေရတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဟာ ပြည်သူလူထုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အချက်ကတော့ နိုင်ငံရေးလောကမှာ အသံကျယ်ကျယ် အော်နေကြတဲ့ အစွန်းရောက်အုပ်စုတွေ (Fringe Groups) ဟာ တကယ့်လူထုတစ်ရပ်လုံးကို ကိုယ်စားမပြုဘူး ဆိုတာပါပဲ။ တကယ့် ပြည်သူအများစုဟာ အသံတိတ် လူများစု (The Silent Majority) အဖြစ်သာ တည်ရှိနေပြီး သူတို့ရဲ့ အဓိက စိတ်ဝင်စားမှုက နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲတွေထက် ကိုယ့်မိသားစု စားဝတ်နေရေးနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု (Safety and Security) သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါ့အပြင် ပြည်သူဆိုတာကို နိုင်ငံရေးအာဏာစက်ကနေ သီးခြားခွဲထွက်နေတဲ့ အရပ်ဘက် လူ့အဖွဲ့အစည်း (Civil Society) အဖြစ်လည်း နားလည်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အရပ်ဘက် လူ့အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ အစိုးရယန္တရား (Government Apparatus) နဲ့ စီးပွားရေးဈေးကွက် (Market) ကြားမှာရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဲဒီမှာ လူတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘာသာရေးနဲ့ ပရဟိတလုပ်ငန်းတွေအတွက် စုပေါင်းလှုပ်ရှားကြပါတယ်။ နိုင်ငံရေးအစွန်းရောက်မှုတွေက လူတွေကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွက်ကျဉ်းကျဉ်းလေးတွေထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် တကယ့် လူထုရဲ့ သဘာဝက အဲဒီထက်ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်ရှုပ်ထွေး (Complex) ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ မနက်ပိုင်းမှာ အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်သလို ညနေပိုင်းမှာ ဘာသာရေးအသင်းဝင်တစ်ယောက်၊ စနေ တနင်္ဂနွေမှာ ဘောလုံးပွဲဝါသနာရှင်တစ်ယောက် အစရှိသဖြင့် လူမှုရေးရာ အလွှာစုံဖြတ်သန်းမှု (Intersectionality) တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေနဲ့ အယူဝါဒစွဲလန်းသူတွေက ဒီလို ကျယ်ပြန့်တဲ့ လူ့သဘာဝကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး လူတွေကို နိုင်ငံရေးအရ အသုံးချခံ ယန္တရား အစိတ်အပိုင်းလေးတွေအဖြစ်သာ ရှုမြင်ချင်ကြပါတယ်။ ဂျော့ချ်အော်ဝဲလ် (George Orwell) ရဲ့ ၁၉၈၄ (1984) လို စာအုပ်တွေထဲမှာ တွေ့ရသလို လူတွေကို အတွေးအခေါ် တစ်ခုတည်းအောက်မှာ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းဖို့ (Indoctrination) ကြိုးစားတာတွေဟာ တကယ့် လူထုရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပါပဲ။
ဒီလို အစွန်းရောက်တဲ့ နိုင်ငံရေးဝါဒတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ပြည်သူဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်နိုင်ဖို့အတွက် နိုင်ငံရေး ဒဿနိကဗေဒ ပညာရှင်ကြီးတွေ (Political Philosophers) ရဲ့ အမြင်တွေကိုပါ လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ် ဒဿနိကဗေဒ ပညာရှင် တောမတ်စ် ဟော့ဘ်စ် (Thomas Hobbes) ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် လူတွေဟာ မူလသဘာဝ အခြေအနေ (State of Nature) မှာဆိုရင် အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘဝဟာ တိုတောင်း ဆင်းရဲကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်အိုးအိမ် စည်းစိမ် လုံခြုံရေး (Security Focus) ကို အဓိကထားပြီး အချင်းချင်း သဘောတူညီချက်ယူကာ လူမှုပဋိညာဉ် (Social Contract) တစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဟော့ဘ်စ် (Hobbes) ရဲ့ အယူအဆအရ ပြည်သူဆိုတာ နိုင်ငံရေးအရ အုပ်စုကွဲပြီး ရန်တိုက်ပေးနေရမယ့် သူတွေ မဟုတ်ဘဲ အခြေခံ အကျဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် အစိုးရ သို့မဟုတ် အုပ်ချုပ်သူ အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်း (Sovereign Authority) အောက်မှာ စုစည်းထားတဲ့ လူသားအားလုံးကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အလားတူပဲ ပြင်သစ် ဒဿနိကဗေဒ ပညာရှင် ဂျင်းဂျက် ရူးဆိုး (Jean-Jacques Rousseau) ကလည်း ပြည်သူဆိုတဲ့ သဘောတရား (Concept of the People) ကို အများဆန္ဒ သို့မဟုတ် အထွေထွေ သဘောထားဆန္ဒ (General Will) ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ ရူးဆိုး (Rousseau) ရဲ့ အမြင်မှာ ပြည်သူလူထုဆိုတာ တစ်သီးပုဂ္ဂလ အကျိုးစီးပွားတွေကို အပြိုင်အဆိုင် ရှာဖွေနေကြတဲ့ လူအုပ်စု သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် ပြည်သူဆိုတာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘုံအကျိုးစီးပွား (Common Good) ကို ရှေးရှုပြီး စုပေါင်း စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ကြတဲ့ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ စုစည်းမှု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အားလုံးရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် စုပေါင်း ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ဆန္ဒကိုမှ အထွေထွေ သဘောထားဆန္ဒ (General Will) လို့ ခေါ်ဆိုပြီး အဲဒီဆန္ဒကသာ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာ (Sovereignty) ကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့ ရူးဆိုး (Rousseau) က သုံးသပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးရဲ့ အယူအဆတွေကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်ရင် ပြည်သူဆိုတာ အုပ်ချုပ်သူတွေ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးအင်အားစုတွေက သူတို့အကျိုးအမြတ်အတွက် သတ်မှတ်ပေးတဲ့ အံဝင်ခွင်ကျ ဘောင်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ်။ အစစ်အမှန် ပြည်သူလူထုဆိုတာ တူညီတဲ့ လုံခြုံရေး လိုအပ်ချက်တွေအတွက် လူမှုပဋိညာဉ် (Social Contract) တစ်ရပ် ချုပ်ဆိုထားပြီး အခြေခံ လူ့အခွင့်အရေး (Human Rights) နဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို တစ်ဖက်မှာလည်း တိုင်းပြည်ရဲ့ ဘုံအကျိုးစီးပွားကို ဖော်ဆောင်မယ့် အထွေထွေ သဘောထားဆန္ဒ (General Will) ကြီးကို စုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြတဲ့ နိုင်ငံသားအားလုံးရဲ့ စုစုပေါင်း ပမာဏအဖြစ် တိတိကျကျ သတ်မှတ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
#နိုင်ငံရေးကွဲပြားမှု
#ပြည်သူ
#လူထု
#ခွဲခြားခြင်း
#အခြေခံလူ့အခွင့်အရေး
#အာဏာ
#လူမှုဗေဒ
#နိုင်ငံရေးသိပ္ပံ
References
https://www.facebook.com/share/p/1Ly5JqEfTK/?mibextid=wwXIfr
