06/08/2026
From Dry Zone to Heat Zone: How Extreme Heat and Displacement Double the Burden on Children in Bangkok
When 11-year-old Thazin closes her eyes at night in a cramped room on the outskirts of Bangkok, she still remembers the heat of home. In Myanmar’s Dry Zone, the sun would beat down on her village until the soil cracked, water ran low, and her father’s crops withered. Here in Bangkok, the air feels different—heavy and wet instead of burning and dry—but the heat still presses on her chest. The fan rattles, stirring hot air. Sleep comes late, and school comes early.
Thazin’s journey from the Dry Zone to Bangkok is not unusual. Across the Mekong region, climate change, conflict, and economic hardship are pushing families to move. For children like her, displacement does not mean leaving heat behind; it often means trading one kind of heat crisis for another, while losing the protections of home, land, and community. Extreme heat becomes a double burden—first as a driver of migration, then as a daily threat in the city where they seek safety.
Heat as a quiet driver of displacement
Myanmar’s central Dry Zone has long been known for its harsh, arid climate. In recent decades, rising temperatures and more frequent heatwaves have worsened water scarcity, crop failures, and livelihood insecurity. When heat combines with political instability, conflict, and poverty, families face impossible choices: stay and endure failing harvests, or move in search of work and safety.
Children experience this not as abstract “climate risk,” but as very concrete losses. They watch wells dry up, see their parents worry over debts, and feel the strain when meals get smaller. Many leave school early to help fetch water, work in fields, or migrate with relatives. By the time they reach a city like Bangkok, they have already lived through years of climate stress.
Yet when these children arrive in Bangkok, the story of heat does not end. It changes shape.
From dry heat to urban heat islands
In the Dry Zone, heat is open and visible: the sun, the bare land, the empty river. In Bangkok, it is layered into concrete, glass, traffic, and narrow alleys. Urban heat island studies show that dense, built-up districts with little vegetation can be several degrees hotter than surrounding areas, especially at night. The places where low-income migrant families can afford to live are often exactly these hot spots.worldbank+1
Families from Myanmar, Cambodia, Laos, and other neighbouring countries frequently end up in informal settlements alongside canals, near factories, or in crowded low-rise blocks. Metal roofs and uninsulated walls absorb heat during the day and radiate it back after sunset. Rooms are small and shared by many people. Cooling depends on a single fan or an old air conditioner that runs only when money for electricity allows.
For children who grew up in the Dry Zone, the experience of heat here is different: less scorching on the skin but more suffocating in the lungs. Humidity prevents sweat from evaporating effectively. Nights offer little relief. The body stays stressed for longer.
A health burden on young, displaced bodies
Clinically, children are among the most vulnerable to heat. They dehydrate faster, have less efficient temperature regulation, and depend on adults for care and protection. For displaced or migrant children in Bangkok, several risk factors stack on top of one another.
First, they often live in the hottest parts of the city. Second, their families may lack legal status, health insurance, or confidence in navigating the health system. This makes it harder to seek care early for heat-related symptoms—headaches, dizziness, nausea, fainting—until they become emergencies. Third, many of these children face nutritional stress and psychosocial stress from displacement, which weakens their resilience to physical shocks.
Studies from different regions show that days of extreme heat are associated with increased pediatric emergency visits, dehydration, respiratory exacerbations, and even higher rates of unintentional injury in children. Crowded, overheated living spaces also facilitate the spread of infectious diseases. When families must keep windows closed due to air pollution or safety concerns, the air inside can become both hot and unhealthy.
In this context, every extra degree of heat matters.
Interrupted education, exhausted minds
Displacement already disrupts education. Children may lose months or years of schooling as they move, change languages, or wait for documentation. Extreme heat adds another layer of interruption.
Children in migrant communities often attend informal schools, learning centers, or crowded classrooms with limited ventilation and no air conditioning. On the hottest days, some stay home because they feel unwell, or because parents worry about the heat. Those who attend may be physically present but mentally exhausted, their concentration eroded by sleepless nights and constant discomfort.
Research increasingly links high temperatures to poorer cognitive performance, lower test scores, and delayed developmental milestones in children. For displaced children already trying to catch up academically in a new country and language, heat can quietly widen the gap between them and their peers. It does not just make them uncomfortable; it shapes their future options.
Mental health: stress layered upon stress
Displacement is a profound psychological shock. Children from Myanmar’s Dry Zone who come to Bangkok may carry memories of violence, loss, or separation from family members. They must adapt to a new language, culture, and social environment, often while watching parents struggle with precarious work and legal insecurity.
Extreme heat amplifies this stress. Evidence suggests that heatwaves are linked to increased mental health problems, including anxiety, irritability, sleep disturbance, and, in older age groups, self-harm and aggression. For children, the mechanisms are both direct (physiological stress, poor sleep) and indirect (reduced outdoor play, tension at home, restricted movement).
In cramped, overheated rooms, conflicts can flare more easily. Caregivers under financial and heat stress may have less patience and emotional bandwidth. Children may internalise the sense that the world is hostile and unstable, that even the air around them is a threat.
Why this is a justice issue, not just a climate issue
It is tempting to see heat as a natural hazard, something that “just happens.” But who suffers most from extreme heat in Bangkok is not random. It reflects wider patterns of inequality and exclusion.
Displaced and migrant children contribute the least to greenhouse gas emissions, yet their bodies absorb more of the consequences. They live and study in the hottest, least protected parts of the city. They have the weakest safety nets and the most limited access to healthcare and cooling.
This makes extreme heat a justice issue. It forces us to ask: whose comfort counts in urban planning? Whose lungs and hearts are considered when buildings are designed, trees are planted, or cooling centres are located? Whose voices are heard when heat action plans are written?
Building climate- and child-informed responses
Protecting displaced and migrant children from extreme heat in Bangkok requires more than distributing fans. It demands that climate, health, migration, and child protection systems work together.
Some key directions include:
Child-sensitive heat action plans.
City-level heat strategies must explicitly include migrant and displaced children—identifying hot spots, mapping where they live and study, and ensuring they have access to cooling centres, safe water, and early warning information in their languages.
Inclusive health services.
Clinics and hospitals should be accessible regardless of legal status, with staff trained to recognise heat-related conditions in children and to provide culturally and linguistically appropriate information. Mobile or community-based health services can help reach families who fear formal institutions.
Safer, cooler learning spaces.
Investments in shade, ventilation, and cooling for schools and learning centres serving migrant communities can have outsized benefits. Even low-cost measures—like planting trees, installing reflective roofing, or reorganising timetables to avoid peak heat—can protect children’s health and learning.
Participation of young people.
Displaced and migrant young people should be involved in designing local heat solutions—mapping hot spots, documenting their experiences, proposing changes. Their stories humanise climate policy and highlight gaps that top-down plans may miss.
Regional cooperation.
Since climate impacts and migration flow across borders, responses must too. Regional frameworks that recognise climate-displaced children’s rights, and that support cities in sharing good practices on heat resilience, are essential.
Listening to the children who live between heat and hope
For Thazin, the line between past and present blurs. The heat of the Dry Zone is behind her, yet its echo remains in every hot Bangkok night. She jokes with new friends, learns Thai words, and dreams about becoming a nurse. But on days when the air barely moves and her head throbs, those dreams feel distant.
Children like her are witnesses to a world in transition—where climate change, conflict, and urbanisation collide inside their growing bodies. If we listen carefully, their stories can guide us toward cities that are not only cooler, but also fairer. Cities where no child has to choose between safety from violence and safety from the heat.
Until then, the journey from Dry Zone to “heat zone” will remain a path too many children walk with bare feet on burning ground.
จากดรายโซนสู่เมืองร้อน: ความร้อนจัดและการย้ายถิ่นที่ซ้ำเติมภาระของเด็กในกรุงเทพฯ
ทาซิน อายุ 11 ปี อาศัยอยู่ในห้องเล็ก ๆ ชายขอบกรุงเทพฯ ตอนกลางคืนแม้จะหลับตาอยู่ เธอก็ยังจำความร้อนที่บ้านเกิดได้ชัดเจน ที่ “ดรายโซน” ประเทศเมียนมา แดดแรงจนดินแตก น้ำในหมู่บ้านแห้งลง พ่อเธอปลูกพืชอะไรก็ไม่ค่อยรอด ชีวิตเต็มไปด้วยความเสี่ยงจากความร้อนและความแห้งแล้ง
เมื่อครอบครัวต้องย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ความร้อนไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่เปลี่ยนรูปแบบ จากความร้อนแห้ง ๆ กลางทุ่ง กลายเป็นความร้อนอบชื้นในเมืองใหญ่ ห้องเช่าหลังคาสังกะสีเก็บความร้อนจนค่ำ พัดลมเก่าพัดแต่ลมร้อน เด็ก ๆ อย่างทาซินจึงนอนหลับยาก แต่ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนทุกวัน
เด็กหลายคนจากเมียนมา ลาว กัมพูชา และประเทศเพื่อนบ้าน ย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เพราะสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง ความขัดแย้ง และปัญหาเศรษฐกิจ สำหรับเด็กเหล่านี้ “การย้ายถิ่น” ไม่ได้หมายถึงการหนีความร้อน แต่คือการเปลี่ยนจากวิกฤตความร้อนแบบหนึ่ง ไปสู่อีกแบบหนึ่ง พร้อมกับการสูญเสียบ้าน ดิน และเครือข่ายชุมชนที่เคยปกป้องเขา
ในชุมชนคนย้ายถิ่น หลายครอบครัวต้องอยู่ในพื้นที่ที่ร้อนที่สุดของเมือง ห้องแคบ คนแน่น ไม่มีฉนวนกันความร้อน เปิดพัดลมทั้งคืนก็ยังร้อน เด็ก ๆ เสี่ยงต่อภาวะขาดน้ำ เวียนหัว เป็นลม หรือโรคทางเดินหายใจ แต่กลับเข้าถึงบริการสาธารณสุขได้ยาก เพราะสถานะทางกฎหมาย ภาษา หรือรายได้
ความร้อนยังรบกวนการเรียน เด็กจำนวนมากต้องหยุดเรียน หรือไปโรงเรียนทั้งที่นอนไม่พอ ทำให้สมาธิลดลง ผลการเรียนตก และยิ่งตามเพื่อนไม่ทัน โดยเฉพาะเด็กที่ต้องเริ่มเรียนในภาษาใหม่อย่างภาษาไทย
เมื่อรวมกับความเครียดจากการย้ายถิ่น ความกังวลของพ่อแม่ งานไม่มั่นคง และความทรงจำจากความรุนแรงหรือความสูญเสีย ความร้อนจึงกลายเป็น “ชั้น” ของความเครียดที่ทับซ้อนอยู่บนตัวเด็กอีกชั้นหนึ่ง
ปัญหานี้ไม่ใช่แค่เรื่องภูมิอากาศ แต่เป็นเรื่อง “ความเป็นธรรม” เด็กที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกน้อยที่สุด กลับเป็นคนที่ต้องแบกรับผลกระทบจากความร้อนมากที่สุด อยู่ในพื้นที่ที่ร้อนที่สุด และเข้าถึงการป้องกันได้น้อยที่สุด
การปกป้องเด็กย้ายถิ่นและเด็กเปราะบางจากความร้อนในกรุงเทพฯ จึงต้องเริ่มจากการวางแผนด้านภูมิอากาศ สุขภาพ การศึกษา และการคุ้มครองเด็กให้สอดประสานกัน ทำให้โรงเรียนและศูนย์การเรียนรู้เย็นขึ้น ปลอดภัยขึ้น เปิดบริการสาธารณสุขให้เข้าถึงได้โดยไม่เลือกสถานะ และฟังเสียงของเด็กและเยาวชนที่ใช้ชีวิตอยู่ “ระหว่างความร้อนและความหวัง”
เรื่องของทาซินและเด็กคนอื่น ๆ ช่วยเตือนเรา ว่าเมืองที่ “เย็นและยุติธรรมสำหรับเด็ก” ไม่ได้เกิดขึ้นเอง แต่ต้องเกิดจากการตัดสินใจและการลงมือทำของเราในวันนี้
၁၁ နှစ်အရွယ် သာဇင်းက ဘန်ကောက်မြို့ သရေခွဲနယ်မြေက အခန်းသေးလေးထဲမှာ ညအချိန် အိပ်ပိန်နေချိန်တောင် သူမဘ စဉ်းစားရပါတယ်။ သူ့သွေးရင်းမြေ မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်း “ဒရိုက်ဇုန်” တောရိုင်းဒယိုင်းမှာ နေရောင်သွေးတင်လောက်အောင် အပူလင်းပြီး မြေကြီးက စိုက်ခင်းဖြတ်ဖွယ် ကွဲကန်နေတာ၊ ရေကန်တွေ လှီးထွက်နေပြန်တာ၊ ထိုက်ရန်မြေအကောင်အထည်မဝါသလို လယ်သမားဖြစ်တဲ့သူ့အဖေ အစိုက်အမြိုက် ထပ်ပျက်နေခါနီးအရိပ်မျိုး မလင်းလောက်ဘူး။
ဘန်ကောက်ကို ရောက်ရင်တော့ အပူက မပျောက်သွားပါဘူး၊ ပုံစံပဲ ပြောင်းသွားတာ။ ဒရိုက်ဇုန်မှာလို အကြမ်းအရမ်း နေရောင်က မျက်နှာပေါ်ကို တိုက်ရိုက်ထိတဲ့အပူ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အစားထိုးနေတာက ကြွေးကြော်သံများတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ရဲ့ လမ်းမကြီးတွေ၊ သံအမည်းအိမ်ခန်းတွေ၊ လှိုင်းများတဲ့လေထုထဲက အပူအရိုးရိုးကင်းမဲ့တဲ့ နွေးနွေးထူထူလေထု ဖြစ်လာပါတယ်။ သံအမည်းအောက် အခန်းသေးထဲမှာ လေအေးစက်သိုင်းလို့ပဲ နွေးပူရမ်းရည်ကို တဖန်ပန်ပန် သွေးနမ်းပေးရသလိုပါပဲ။ သာဇင်းလို ကလေးတွေကတော့ သက်မသာပဲ အိပ်ရ၊ မနက်ခင်းကျရင် ထပ်စကူကျောင်းလမ်းအပူထဲ ပြန်ရောက်ရပါတယ်။
ဒရိုက်ဇုန် လယ်ယာမြို့နယ်တွေကနေ ဘန်ကောက်ကို ရောက်လာတာမျိုးဟာ သာဇင်းတစ်ယောက်အတွက်သာ ဟန်ချက်မကျတဲ့ အကြောင်းမဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာမကျေတဲ့ က climático ပြောင်းလဲမှု၊အကြမ်းဖက်မှု၊ စီးပွားရေးခက်ခဲအခြေအနေ တွေကြောင့် မိသားစုအများအပြား လမ်းကြောင်းရှာဖွေနေရပါတယ်။ ဒရိုက်ဇုန်ကနေ ထွက်သွားရင်း အပူနွေးမှုကို ပိုနည်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို ရောလား၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အလွန်အမြတ် အပူနွေးခြင်း တစ်မျိုးကို လွတ်မြောက်ပြီး ဒုတိယအပူနွေးခြင်း ပုံစံတစ်မျိုးကို ထပ်မံဖမ်းဆီးခံနေရတာပါ။
ဒရိုက်ဇုန်မှာ အပူဆိုတာ မျက်နှာမမြင်တဲ့ သရိုက်မဟုတ်ပါဘူး။ နေရောင်၊ ပြိုလိုက်တဲ့ မြေကြီး၊ ရေခမ်းသွားတဲ့ မြစ်ကြောင်းတွေလို ရိုးရိုးမြင်ကွင်းတွေပါ။ ဘန်ကောက်မှာတော့ အပူဆိုတာ မြို့ပြ တည်နေလျက်ရှိတဲ့ အဆောက်အအုံ၊ လမ်းများ၊ လှိုင်းထသည့် ထုတ်လွှတ်မှုတွေနဲ့ ထပ်စပ်လျက်ရှိတဲ့ အပူဖြစ်ပ phenomenon ဖြစ်လာပါတယ်။ မြို့အတွင်း urban heat island အလုပ်အမလုပ် မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသလို ပိုင်းလိုင်းလိုအပြင် လောကနတ်တော်အောက်မှာ ထပ်ဆုတ်ထပ်လုပ်နေတာ။ လူနည်းသော သစ်ပင်၊ ဂရိန်းအကန့်အတားနည်းတယ်ဆိုတဲ့ အရပ်တွေမှာတော့ အပူမာနများ အည့ျနဲ့တူတဲ့ လေးနှစ် ငါးနှစ်လုပ် လိုက်နေလို့ အားလုံးရုပ်ရှင်ကြည့်ရသလိုပါပဲ။
မြန်မာ၊ ကမ္ဘောဒီးယား၊ လာအိုနဲ့ နိုင်ငံချင်းတွေက မိသားစုအများအပြားဟာ ဘန်ကောက်မြို့ကြီးထဲကို ရောက်လာကြပါတယ်။ မြစ်ကမ်းဘေးမျိုး၊ စက်ရုံနီးနီးနဲ့ သောင်တန်းအနိမ့် စီခန်းအိမ်တွေထဲမှာ နေထိုင်ကြရတာကြောင့် နေရာအခန်းသေး၊ လေမဝင်လေမထွက် တပည့်သားနဲ့နေနေတာမျိုးဖြစ်လာပါတယ်။ မီတာတိုင်တိုင်ပဲ လျှပ်စစ်ဖိုးကြေး စိတ်ချရအောင် သုံးဖို့ပြီးတာလား၊ မပြီးသေးပါဘူး ကျန်ရေကောင်စားပေါ့ ဆိုတာမျိုးနဲ့ ပူလောင်နေကြရပါတယ်။
ကလေးတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။
အောက်ပါအချက်တွေကြောင့် အပူနွေးမှုရဲ့ အန္တရယ်က သူတို့ကို အထပ်ထပ်ထဲထဲ မဆန်မရဲ ဖြစ်စေပါတယ် –
အပူအလွန်နေလို့ ဦးခေါင်းနာ၊ ဝမ်းလျား၊ သွေးနစ်သွေးကြော၊ လယ်ယာအသက်ရှူလမ်းကြောင်းရောဂါတွေ ပိုဖြစ်စေတယ်
ဥပဒေကိုယ်စားလှယ်မရှိ၊ နိုင်ငံသား မသိသူ၊ ဆေးရံုသုံးဖိုးကြေး မကျေလောက်သူ ဖြစ်နေတတ်ပြီး အေးမြတဲ့အဆောက်အအုံ၊ အရိပ်အကာ၊ စောင့်ရှောက်မှုတွေ လက်လှမ်းမလောက်တတ်တယ်
အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းက အတည်မရဘဲ ဆက်သွားရင်း ကလေးတစ်ယောက်လောက်သာ ရယ်မယ်ပေါ့လို့ စိတ်လက်မကောင်းဖြစ်နေကြရတယ်
အပူနွေးမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာတွေဟာ ကလူတွေကို သက်မသာမှု တရက်စီပဲ ပေးနေခြင်းမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ စိတ်ကူးယဉ် အနာဂတ်ကြီးကိုလည်း ထိခိုက်စေချင်တဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပါတယ်။ ကျောင်းကို အများကြီး လွဲပျက်ဖို့ ထပ်လုပ်ရတယ်၊ စာဖတ်အသိပညာတွေ ပြန်သင်ရတယ်၊ ဘာသာစကားအသစ်လေတွေ သင်ရတယ်။ အပူနွေးမှုက သူတို့ကို အသိပညာနောက်ကျမှု လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ထပ်အပြစ်တင်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။
အဲဒီအပြင် ရွှေ့ပြောင်းထွက်ခွာမှုဟာ လူမှုရေးနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထဲအပြင်လည်း မျက်နှာကွက်ဖြစ်စေပါတယ်။ စစ်ကောင်စီအကြမ်းဖက်မှု၊ သားသမီးခွဲခွာရမှု၊ အိမ်နေတာမတည်မရာအကြောင်းရင်းတွေကြောင့် အမျိုးသမီးတွေအုပ်စုတို့ အမျိုးသားလူငယ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သွေးထွက်အထွက် အသက်ရှူတာတွေအတွင်းမှာ အရိုးဆန့်ဖြစ်ရပါတယ်။ အရည်အသွေးမကောင်းတဲ့ အတိတ်စိတ်နာမှုနဲ့ လက်ရှိ ဘန်ကောက်မြို့ အပူအလင်းဘဝတို့ ကို ဆက်လက် ခံစားရင်းနဲ့ ဖြစ်နေကြရပါတယ်။
အခုလို လှုပ်ရှားနေတဲ့အရာဟာ ငါတို့တွဲသက်ရောနေတာကို ဖန်တီးပါလိမ့်မယ်။ အပူနွေးမှုကို အလုပ်လုပ်စားဖို့ပြီးသော တိအောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နိုင်ငံခြားသား၊ ရွှေ့ပြောင်းခိုလှုံရသူအဖြစ် အသက်ရှူနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်၏ လဟေရာကြားမလွတ်တဲ့အမှုအရာ တစ်ခုအဖြစ် လက်ခံဖို့လိုပါတယ်။
ဘန်ကောက်မြို့တော်အတွက် မူဝါဒ ချမှတ်ရာမှာ –
အပူလွှမ်းမိုးမှုအတွက် အသိပေးသတင်းပို့တဲ့ စနစ်တွေထဲမှာ ကလေးတွေကို ထည့်သွင်းဖို့
အရိပ်အကာ၊ လေဝင်လေထွက် ကောင်းတဲ့ ကျောင်းနဲ့ သင်ကြားရေးနေရာတွေ ဖန်တီးဖို့
စာချုပ်မရှိဘူးဆို Reason နဲ့ ဆေးရုံပိတ်ခံရမယ့် လူနာလေးတွေ မဖြစ်အောင် ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှုကို လူအားလုံးအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးဖို့
ကလေးနဲ့လူငယ်တွေကို ကိုယ်တိုင် အပူသက်သာရေး ဖြေရှင်းနည်း ထဲတွင် လူအရေးယူဖို့ ပါဝင်အောင် ဖိတ်ကြားဖို့
နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သာဇင်းလို ကလေးတွေ ကြားသမျှအရာတွေကို ကျနော်တို့ နားထောင်ရင်၊ နေ့ပိုင်းအပူပဲ မဖြစ်တော့တဲ့ မြို့တော်တစ်မြို့နဲ့ တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှု လက်ကမ်းလမ်းကြောင်းတွေကို တည်ဆောက်နိုင်မယ့် အမှန်တရားတွေကို တွေ့နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ရပါတယ်။
This article was produced as part of the Media Fellowship under the Cities on Fire initiative in Bangkok, Colombo, Jakarta and Manila and the “Cooler Cities. Healthier Children. Brighter Futures.” initiative in India, implemented by ChildFund Asia in 2026.
I would like to thank ChildFund Asia and the Cities on Fire Fellowship team for their guidance, trust, and support in enabling this work on extreme heat and children’s health.
– Dr. Aung Than Oo, Cities on Fire Media Fellow 2026
