15/03/2026
Не е караницата траума, туку тишината после неа!!!
Учете го детето да не биде така, да кажете "Извини"
Најтешкото во моето детство не беа караниците.
Најтешка беше тишината што доаѓаше после нив, по караница не се разговараше.
Само се чекаше.
Се чекаше додека некој не каже: "Ќе пиеш кафе?",
и тоа значеше: " Готово Помина."
Но не поминало.
Никогаш не поминуваше.
Вака изгледаше тоа:
Татко ми вика.
Мајка ми молчи.
Или обратно.
Некој треснува врата.
Некој оди во друга соба.
И потоа... ништо.
Никој не вели извини.
Никој не вели ми беше тешко.
Никој не седнува и не објаснува што се случило,
се руча во тишина, телевизорот се пушта погласно од обично, и се прави како ништо да не се случило,
а во воздухот се чувствува сè.
И ти, како дете, седиш на таа маса
и ја учиш најважната лекција во животот:
Љубовта не се поправа. Љубовта се преживува.
Никој не ти го кажал тоа, но твоето тело го запомнило.
Запомнило дека по караницата
нема разрешување.
Само чекање.
Запомнило дека не знаеш дали е готово,
бидејќи никој никогаш не рекол:
"Готово е, добро сме."
Ја запмнило онаа грутка во стомакот која се јавува секогаш кога некој ќе го крене гласот, или кога некој предолго молчи.
И додека се свртиш си пораснал.
И сето тоа си го понел со себе.
Сега си возрасен човек
кој после секое несогласување
не може да дише додека работите не се разјаснат.
Праќаш порака и чекаш одговор како пресуда.
Нема одговор еден час и веќе правиш сценарија во главата.
Ќе ти пише "ок" наместо "се е во ред" и веднаш мислиш дека уште се лути.
Прашуваш: "добро ли сме", не еднаш, три пати прашуваш. Затоа што еднаш не ти е доволно.
Затоа што си научил дека "добро" може да значи се освен добро.
Објаснуваш премногу.
Се правдаш премногу.
Пишуваш долга порака за нешто што можело да биде една реченица затоа што во тебе живее детето кое никогаш не ја добило таа една реченица
на која чекало цело детство:
"Извини. Не беше твоја вина. Добро сме."
И луѓето ти велат:
„Премногу размислуваш."
"Опушти се.“
"Не е сè толку драматично."
А ти само кимнуваш со главата и се насмевнуваш.
Но внатре... внатре ти се случува бура.
Затоа што твојот нервен систем не знае
дека секоја тишина не е казна.
Дека секоја караница не значи крај.
Дека некој може да молчи а тоа да не значи дека повеќе не те сака.
Тоа никогаш не си го научил.
Ти си научил дека тишината
е последното нешто што го слушаш
пред нешто да се сруши.
Не е страшното тоа што си таков, страшно е што не знаеш зошто си таков.
Мислиш дека си премногу емотивен, премногу анксиозен. премногу тежок за луѓето.
А вистината е многу поедноставна.
Ти си дете кое никогаш не слушнало "извини"
и сега, како возрасен човек, се обидуваш да го извлечеш тоа "извини" од секој однос пред да биде предоцна.
Затоа што за тебе секоја неразрешена караница е можен губиток.
Секоја тишина е можност за напуштање.
Секој пропуштен повик е можен крај.
Не затоа што нешто не е во ред со тебе, туку затоа што како дете си научил
дека љубовта може да се повлече без објаснување
и дека единственото што можеш да направиш е да чекаш и да се надеваш дека ќе помине.
Ако се препознавте во ова, вие сте човек кој преживеал дом во кој болката се голтала наместо да се изговори.
И вашата потреба се' да биде решено, и јасно кажано, не е слабост.
Тоа е вашата душа која се обидува да го поправи она што никој во вашиот дом не знаел.
И тоа заслужува почит, не критика, не потсмев.
Заслужувате некој што ќе ви каже:
"Добро сме. Никаде не одам. Тука сум."
И заслужувате еден ден
да поверувате во тоа.
(непознат автор)
