20/04/2026
Дали нашите работодавачи па и власта ја научија лекцијата или пак си тераат по старо? Оставаме на вас да одговорите со коментар.
ПРВО ГИ БРКАА РАБОТНИЦИТЕ, А ПОТОА СЕ ЖАЛАТ ДЕКА НЕМА КОЈ ДА РАБОТИ
Живееме во време кога неспособните и неучените му кажуваат на образованите и паметните дека ништо не занаат. Тоа денес модерно се вика менаџер. Имаше време кога работникот во Македонија се третираше како обичен предмет, лесно заменлив, без глас и без тежина. Новите таканаречени шефчиња, модерно наречени "тим лидери" или "менаџери" на работникот му покажуваа сила, што би се рекло "лечење на комплекси", па му велеа: "Ако не ти се допаѓа - ја гледаш каде е вратата". Тоа беше реченица што одекнуваше низ фабрики, канцеларии и магацини. Денес, истата таа реченица се враќа како бумеранг. Истите тие сега се жалат дека нема кој да работи. Со години се градеше систем во кој трудот се потценуваше. Прекувремените часови беа правило, а не исклучок. Секој сакаше да го задржи работникот прекувремено, а да не му го плати тоа. Платите често едвај стигнуваа до крајот на месецот. Одморите се кратеа, празниците се работеа без празничен надоместок, а достоинството полека исчезнуваше. Во некои странски фирми лечењето на комплекси на претпоставените оди до таму што требаше да им бараш дозвола за во WC, и да не те пуштат или пак ако те пуштат, треба да им бидеш должник (ако не друго барем кафе да ги честиш) оти ти дозволиле да извршиш физиолошка потреба. Во меѓувреме, мал број луѓе акумулираа богатство. Се инвестираше во недвижности, автомобили, луксуз. Малкумина размислуваа за модернизација, за нови технологии, за едукација на кадарот. Уште помалку за човекот што го создава профитот. И додека системот молчеше, а институциите ретко реагираа, младите луѓе почнаа да си заминуваат. Тивко, но масовно. Не затоа што не сакаа да работат и при тоа да бидат малтретирани и понижени, туку затоа што сакаа да живеат достоинствено. Денес последиците се очигледни. Фирмите се жалат дека нема работна сила. Огласите стојат отворени со месеци. Немаат кој да им работи од една страна, а од друга се занесуваат со пријавување по електронска пошта, праќање на CV и интервјуа кои најчесто ги водат неписмени луѓе. Производството се намалува, а некаде и целосно запира. Но проблемот не настана преку ноќ – тој се градел со децении. Вистината е едноставна и болна: луѓето не исчезнаа. Тие си заминаа таму каде што нивниот труд има вредност. Каде платата е сигурност, а не неизвесност. Каде работникот не е "потрошна роба". Каде работникот е почитуван како човек. И сега, кога недостигот на кадар станува реална закана за економијата, станува јасно дека довербата не се враќа со донации или маркетинг. Таа се гради со години - со фер однос, со почит и со вложување во луѓето. Како велат - 1000 добрини е еднакво на едно лошо. Сепак, не е сè изгубено. Постојат примери на компании кои покажаа дека може поинаку. Кои инвестираа во своите вработени, кои создадоа услови за раст и лојалност. Тие денес немаат проблем со работна сила – затоа што луѓето не ги напуштаат. Ќе дојде време кога за претпоставен ќе ти треба стручност, квалитет и нормално однесување со сите луѓе подеднакво - а не кодошење како главен предуслов за унапредување. Жалосно за жртвите кои го преживеале горенаведеното однесување. Лекцијата е јасна: без работник нема економија. Без почит нема иднина. Прашањето е дали конечно ќе ја научиме.
#радиомрежа89
