01/08/2025
Prof. Dr. Galip Veliu nuk ishte thjesht një akademik. Ai ishte një njeri që nuk mjaftohej vetëm me të jetuarit e jetës, por përpiqej ta kuptonte dhe ta thellonte kuptimin e saj. Njohurinë nuk e grumbullonte për vete, por e përçonte me urtësi. Studentëve nuk u ofronte vetëm mësim, por vizion, moral dhe ndërgjegje.
Këndvështrimi i tij filozofik nuk kufizohej me konceptet teorike të librave, por drejtohej drejt zemrës së vetë jetës. Ai e kuptonte se pa e kuptuar njeriun, nuk mund të kuptosh botën. Prandaj, investonte jo në struktura, por në njerëz. Secili student për të nuk ishte një arritje statistikore, por një amanet i gjallë. Arsimin nuk e shihte si qëllim në vetvete, por si mjetin më të pastër për të ngritur shpirtin e njeriut.
Për Galip Veliun, dijet ishin bashkëpunim mes arsyes dhe zemrës. Të mbështesësh një ide, do të thoshte të mbaje përgjegjësinë morale për të. Ndershmëria nuk ishte zgjedhje, por mënyrë e të qenurit. Suksesi i ndërtuar mbi mashtrim nuk kishte asnjë vlerë në sytë e tij. Ai ishte njeri i fjalës së drejtë dhe qëndronte i palëkundur përballë çdo devijimi.
Islamin nuk e jetonte si një formë, por si një përmbajtje. Ai e mishëronte besimin përmes drejtësisë, mëshirës dhe përulësisë. Besimi i tij nuk shprehej vetëm me fjalë, por me sjellje. Ishte i qetë në fjalë, por i fuqishëm në veprim.
Sot, kur e kujtojmë, nuk na vjen ndër mend vetëm një pedagog, por një qëndrim i tërë jetësor. Sepse ai nuk jetoi thjesht si një njeri, por si një ide, si një busull, si një ndërgjegje. Edhe ikja e tij ishte një thirrje për përgjegjësi.
Trashëgimia që la pas nuk janë vetëm librat, por njerëzit që formoi, jetët që preku, shpresat që ringjalli përmes bursave që dha. Dhe ndoshta më e rëndësishmja: një gjurmë e pastër që ndjek rrugën e së vërtetës.
Prof.Dr.Galip Veliu sıradan bir akademisyen değildi. O, hayatı yalnızca yaşayan değil, anlamlandıran bir insandı. Bilgiyi biriktirmekle yetinmeyip, onu hikmetle harmanlayan; öğrencilerine sadece ders değil, yön, ahlak ve bilinç veren bir düşünürdü.
Onun felsefi bakışı, sadece kitapların içindeki kavramlara değil, hayatın tam kalbine odaklıydı. O, insanı anlamadan dünyayı anlamanın mümkün olmadığını bilirdi. Bu yüzden sadece bilgiye değil, insana yatırım yaptı. Öğrencilerine baktığında birer başarı hikâyesi değil, birer emanet görürdü. Eğitimi bir araç değil, insanı yüceltmenin en saf yolu olarak görürdü.
Galip Veliu’ya göre ilim, sadece aklın değil, kalbin de işiydi. Bir fikri savunmak için önce o fikrin sorumluluğunu taşımak gerekirdi. Dürüstlük onun için bir seçim değil, varoluş biçimiydi. Yalanla kirlenmiş bir başarı, onun dünyasında hiçbir anlam taşımazdı. Doğru bildiği yoldan dönmeyen, eğilmeden yürüyen bir insandı.
İslam’ı bir şekil değil, bir öz olarak yaşardı. Dini bir kalıba sıkıştırmadan; adalet, merhamet ve tevazu olarak yaşatırdı. İman onun dilinde değil, davranışlarında hissedilirdi.
Bugün onu andığımızda, aklımıza sadece bir hoca değil, bir duruş geliyor. Çünkü o, yaşarken bir fikir gibi, bir pusula gibi, bir vicdan gibi davrandı. Ve gidişiyle bile sorumluluk bıraktı geride.
Galip Veliu’nun bıraktığı miras yalnızca kitaplar değil; yetiştirdiği insanlar, dokunduğu hayatlar, verdiği burslarla yeniden doğan umutlar. Ve belki de en önemlisi: Hakikatin peşinde yürüyen tertemiz bir iz.
