Association Atelier de Dieu

04/10/2026

Wczoraj był Octavion, a dziś poznajcie Omida. ❤️

Ona również jest z nami niemal od samego początku. Dołączyła do projektu w jego drugim etapie - w czasie, kiedy pomoc przestawała być już tylko moją własną inicjatywą, a na Madagaskarze zaczęło kształtować się nasze stowarzyszenie Association Atelier de Dieu. Później przyszły kolejne lata działalności, kolejne projekty i wreszcie Fundacja dla Madagaskaru.

Omida należy więc do pierwszego pokolenia dzieci, z którymi przeszliśmy właściwie całą tę drogę.

Kiedy zestawiam jej zdjęcia sprzed pięciu czy sześciu lat z tymi dzisiejszymi, widzę nie tylko, jak bardzo się zmieniła. Widzę też jeden z najważniejszych powodów, dla których nadal chce mi się to wszystko robić.

Bo nie zawsze jest łatwo. Czasami pojawia się krytyka. Czasami niezrozumienie, ostracyzm czy niezdrowa konkurencja tam, gdzie wydawałoby się, że wszyscy powinniśmy działać w jednym celu. Bywają momenty, kiedy człowiek zwyczajnie zastanawia się, czy ma jeszcze siłę mierzyć się z kolejnymi trudnościami.

A później przychodzi takie zdjęcie.

I przypominam sobie, że na końcu tej całej drogi nie są organizacje, konflikty, nazwiska ani ambicje dorosłych.

Na końcu są dzieci.

Dzieci, które dzięki naszej wspólnej pracy mogą chodzić do szkoły, zdobywać wykształcenie, dorastać trochę spokojniej i po prostu cieszyć się dzieciństwem.

I chyba właśnie dlatego, patrząc dzisiaj na Omida, najbardziej jestem ciekawy kolejnego zdjęcia. Tego za rok. Potem następnego. I następnego.

Bo jeśli te pięć czy sześć lat mogło przynieść taką zmianę, to bardzo chciałbym zobaczyć, dokąd zaprowadzą ją kolejne. ❤️

Spokojnej niedzieli kochani!

03/10/2026

Madagaskar: Projekt Stypendialny - pierwotnie nazwany „Adopcją na odległość” ma już 6 lat!

W roku szkolnym 2019/2020 zaczynaliśmy z 9 dzieci i jednym studentem. Co ciekawe, tym studentem był Leolid — którego możecie kojarzyć z zupełnie innej historii. 💔

Pierwszym dzieckiem na naszej liście był Octavion. Kiedy zaczynaliśmy, był małym chłopcem. Dziś jest już nastolatkiem. Przez całe życie wychowywała go schorowana babcia, która przez te wszystkie lata sumiennie uczestniczyła w naszych spotkaniach projektowych.

Kiedy patrzę na to wszystko z perspektywy minionych lat, z ogromnym wzruszeniem przyglądam się dzieciom, które dorastały właściwie na naszych oczach. I zmieniały się naprawdę pięknie.

Wrzesień i październik to dla mnie szczególny czas w roku. To właśnie wtedy najmocniej przypominam sobie, że ta praca ma sens.

Siedzę, przeglądam zdjęcia sprzed kilku lat i te zrobione dzisiaj, przygotowuję listy, świadectwa i materiały dla opiekunów stypendialnych… i uśmiecham się jak głupi do ekranu komputera, jakbym mógł w ten sposób odwzajemnić uśmiechy dzieci. ❤️

Bo czasami dopiero kiedy zestawi się dwa zdjęcia — „wtedy” i „dzisiaj” — człowiek naprawdę widzi, ile czasu minęło i jak długa jest już ta wspólna historia.

Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o naszym projekcie stypendialnym, zostawiam link w komentarzu.

Ale mam jeszcze jedno pytanie: chcecie zobaczyć podobne kompilacje innych naszych podopiecznych? Mam ich całkiem sporo. 😊 Dajcie znać!

PS. Mamy zasadę, której bardzo pilnujemy: rodzice lub opiekunowie prawni dzieci uczestniczących w naszych projektach stypendialnych i medycznych podpisują zgodę na publikację ich wizerunku. Cieszę się, że od początku staramy się o to dbać — szczególnie w miejscu, w którym prawa dzieci i pacjentów nie zawsze są wystarczająco chronione.

08/03/2026