01/06/2026
වටාපත යනු ශ්රී ලාංකේය බෞද්ධ සම්ප්රදාය තුළ විශේෂ ස්ථානයක් ගන්නා සම්ප්රදායික වස්තුවකි. තල් කොළ ආශ්රයෙන් නිර්මාණය කරන ලද මෙය විජිනිපත ලෙසද හැඳින්වේ.
මුල් කාලයේදී හිරු එළියෙන් හා වැසිවලින් ආරක්ෂාව ලබා ගැනීමටත්, උණුසුම අඩු කර ගැනීමටත් භාවිත කළ වටාපත, පසුව ධර්ම දේශනා කිරීමේදී වැදගත් සංකේතයක් බවට පත්විය. ධර්ම දේශකයාගේ රූපය හෝ මුහුණේ ඉරියව්වලට වඩා ධර්මයේ අර්ථය කෙරෙහි ශ්රාවකයන්ගේ අවධානය යොමු කිරීමේ අරමුණින් වටාපත භාවිත වූ බව සඳහන් වේ.
එසේම එය භික්ෂු ජීවිතයේ සංයමය, විනය හා ගෞරවය නිරූපණය කරන සංකේතයක් ලෙසද සැලකේ. අද දක්වාම ධර්ම දේශනා, පිරිත් සජ්ඣායනා සහ පංශුකූල වැනි බෞද්ධ ආගමික අවස්ථාවන්හි වටාපත භාවිත වන අතර, එය ශ්රී ලාංකේය බෞද්ධ සංස්කෘතික උරුමයේ අගනා අංගයකි.
The Watapatha is a traditional item that holds a significant place in Sri Lankan Buddhist culture. Crafted primarily from dried palm leaves, it is also known as the Vijinipatha.
Originally, the Watapatha was used for practical purposes such as protection from the sun and rain, as well as to provide relief from heat. Over time, it evolved into an important symbol used during Buddhist sermons. It is said to have been used to help direct the audience’s attention towards the meaning of the Dhamma rather than the appearance or facial expressions of the Bhikkhu.
The Watapatha is also regarded as a symbol of discipline, decorum, and dignity in monastic life. Even today, it continues to be used during Dhamma sermons, Pirith chanting ceremonies, making it a cherished element of Sri Lanka’s Buddhist and cultural heritage.
