08/12/2025
One day, after being away for a few days on sick leave, I returned to the center. From the moment I arrived, I felt uneasy—everyone on the advisory board kept complaining about the same boy and his stubborn behavior.
“That boy never listens to anything we say. He’s unbelievably stubborn. Just look at him—dirty from head to toe, never wearing his clothes properly. He keeps saying he’s new here, but that doesn’t excuse his behavior. He won’t listen, and punishing him doesn’t help.”
With all this talk about Sameera, I went to one of the classrooms for my next period. Outside another classroom, I saw a boy of around seventeen kneeling and smiling as if he didn’t care about anything. Even though he was being punished, he kept teasing the children inside the class. Later, when I went to his class after recess, he was still arguing with several of the boys. That was Sameera.
“Oh Miss, look—Sameera never lets us settle down…”
I couldn’t get him to listen to me either. He had no interest in counseling or discipline. So I decided to try another approach and simply let him be.
“I like doing what I want, when I want. I don’t want to listen to anyone. Why should I be like anybody else? I know how to handle anyone who disagrees with me… When you came to class on the first day, Miss, I thought, ‘Let’s see how this new teacher handles us.’ I just wanted to mess with you. But you never reacted to anything I did. It was easy to shout at you. You didn’t get angry no matter what I said—and that bothered me. For two or three days, you let me act the way I wanted.
“One day, you came into class with just a few minutes left. I asked if I could talk to you. You asked me why, after days of avoiding you, I suddenly wanted to talk…”
‘Sameera, I want to talk to you because I want to reach the real boy inside all this anger and stubbornness. If today isn’t the day you want to talk, that’s fine. We can talk whenever you’re ready. Just tell me about the pain behind your anger… Tell me about your disappointments…’
“That day, Miss, you were the first person who ever spoke to my inner self. I heard your words—and I ran out. I didn’t want to talk, but you understood me better than I did myself.”
The next day, I brought a box and told the students to write anything that was on their minds and put it inside. Then I played some music and did a short activity that brought many of them back to their pasts. I told them they didn’t have to share anything aloud. I knew Sameera understood I was talking to him.
In those few minutes, he tried to write his story, but he couldn’t express it the way he wanted—he struggled with writing and didn’t know some letters and words. His note was barely more than scribbles.
I told the class that anyone who wanted to talk privately could meet me afterward. Sameera came to me that evening and decided to tell me his story, knowing I wouldn’t be able to understand what he had written.
“Miss, I get angry when I see boys and girls who look happy. I get jealous of children who have their mothers and fathers. I feel like provoking them and hitting them. I never got any love from my mother—I don’t even know who she is. She abandoned me when I was very young. My father raised me with my stepmother, and I grew up with her. Look at the scars on my body—that’s how much she beat me. My father never loved me. Only my grandmother ever cared for me.
“I can’t even tell you everything I experienced as a child. My father was like an animal. If I truly understood the difference between a father and an animal, I wouldn’t compare the two. He had affairs with other women. When he was drunk, he tortured my stepmother in horrible ways. I saw things no child should ever see. Whenever I saw those things, my head felt like it was going to explode. I would run away to my grandmother’s house and sleep on my grandfather’s old bed. I never slept until dawn—I could still hear my stepmother screaming. That’s how my life went.
“My father never held me or comforted me. He would shout at me, calling me the worthless child of a worthless woman. I was treated like an animal. And whenever my father abused my stepmother, she’d take revenge on me the next morning. Even though my grandmother protected me when she could, I suffered so much. As I grew up, my heart filled up with pain. When I was small, all I did was cry. Later, I stopped. I went to school sometimes, sometimes not. It was a small school. No one cared about me. That’s how I grew up. I never wanted to go home.”
Tears filled Sameera’s eyes as he spoke nonstop. I listened without interrupting, gently encouraging him to continue. At last, he released everything he had been holding inside. He cried for more than twenty minutes. I didn’t stop him.
After half an hour, he calmed down. He agreed to give himself a chance. Over the days that followed, his behavior started to change. He began to dress neatly and keep himself clean. He trimmed his dirty nails, cut his hair, and his face began to brighten. I didn’t draw attention to his efforts, but I noticed them.
Little by little, Sameera became close to the other boys and girls in the group, and eventually, he even started to lead them. The most remarkable thing about him was his dancing—he had a beautiful style, almost Western, and a natural gift for rhythm that flowed through his whole body.
“This course taught me about my own life. Instead of just telling me to find myself and control my emotions, it gave me the space to actually try. From where I was before, I slowly adjusted my clothes, my speech, my behavior. My anger isn’t completely gone, but it’s nothing like it used to be.
දින කීපයක අසනීප නිවාඩු රැගෙන සිටි මා නැවත මධ්යස්ථාන බලා පැමිණි දිනක උපදේශක මණ්ඩලගේ මැසිවිල්ලක් දිගින් දිගටම ඇසෙන්නට වීම නිසා දැඩි නොසන්සුන්කමක් හිතට දැනෙන්නට විය. ඒ එක් පිරිමි ළමයෙක් ගැනයි. ඔහුගේ හිතුවක්කාරී හැසිරීමක් ගැනයි.
"ඔය කොල්ලා මොන විදියට කිව්වත් අහන්නේ නෑ. පුදුම හිතුවක්කාරකමක් තියෙන්නේ. බලන්න හැටි. ඇඟපුරාම කුණු. ඇඳුමක් හරියට අඳින්නේ නෑ. ආපූ අලුතනේ කියලා. ඉවසුවා. ඒත් අපි කියන කිසිම දෙයක් අහන්නේ නෑ. කිසි දෙයක් කියන්නත් බෑ. දඩුවම් කරලා වැඩකුත් නෑ. "
සමීර ගැන ලැබුණු අරංචිත් එක්ක ඊලඟ හෝරාවේ මගේ කාල පරිච්ඡේදය වෙනුවෙන් එක් පංතියකට ගිය මට අනෙක් පංතියේ එළියේ දණ ගසාගෙන වයස 17ක පමණ පිරිමි ළමයෙකු සිනා සෙමින් සිටින අයුරු දුටුවෙමි. පංතිය එළියේ සිටියත් ඔහු වරින් වර පංතියයේ ළමුන් වෙත උසුලු විසුලු කරයි. දඬුවම පිළිබඳ කිසිදු තැකීමක් ද නොකරයි. විවේක කාලයෙන් පසුව ඔහු සිටින පංතියට මගේ නියමිත කාලයට යන විටත් ඔහු සිටියේ තවත් රේන්ජ්වරුන් කීපදෙනෙක් සමඟ ගැටුමකය. ඒ සමීරයි.
" අනේ මිස්. බලන්නකෝ මේ සමීර අපිට ඉන්න දෙන්නේ නෑ….."
ඔහු අවනත කර ගැනීමට කිසිම ලෙසකින් එම අවස්ථාවේ මට නොහැකි විය. කිසිම උපදේශනාත්මක මැදිහත්වීමකට ඇහුම්කන්දීමට ඔහුට අවැසි නොවීය. මම එම නිසාම ඔහුට ඉඩදෙන්නට තීරණය කළෙමි.
"හිතුනු හිතුනු වෙලාවට හිතුනු හිතුනු දේවල් කරන්න මං කැමතියි. කිසිකෙනෙක් කියන දෙයක් අහන්න මට ඕනි නෑ. මොකටද මං කාටවත් ඕනි විදියට ඉන්නේ. මට විරුද්දවෙන ඕනි කෙනෙක්ට හොඳට අතින් පයින් සලකන්න මං දන්නවා….මිස් පළවෙනි දවසේ පංතියට ආපූ වෙලාවේ මට හිතුනෙත් "ආහ්" අලුතෙන් එක්කෙක් ඇවිත් බලමුකෝ උගන්නන හැටි කියලයි.මිස්ට විහිලු කරන්නමයි මට හිතුනේ. ඒත් මිස් මගේ කිසිම වැඩකට විරුද්ධ වුණේ නෑ. අනේ සර්ලා මිස්ලා කෑගස්සන එක මට හරි සරළ දෙයක්. ඒත් මම කියපු කිසිම දේකට මිස්ට තරහා ගියේ නෑ. ඒක මට ටිකක් ප්රශ්නයක් වූණ.දවස් දෙකතුනක් මම කරපු විකාරවලට ඉඩදීලා මිස් හිටියා. එක දවසක මිස් පංතියට ඇවිත් වෙලාව ඉවර වෙන්න විනාඩි කීපයක් තියලා. සමීර දැන්වත් කතා කරන්න පුළුවන්ද? කියලා ඇහුවා. මං ඇහුවා. මිස් මාත් එක්ක කතා කරන්න අරන් දවස් ගාණක්නේ ඇයි කතා කරන්න අහන්නේ…"
"නෑ සමීර මට ඕනි ඔයා එක්ක කතා කරන්න මට ඕනි මේ තරහා, හිතුවක්කාර, දඩබ්බර කොල්ගේ ඇතුලේ ඉන්න අවංක කොල්ලා එක්ක කතා කරන්න. කතා කරන්න කැමති දවස අද නෙමෙයි නම් කමක් නෑ, පුළුවන් දවසක ඔයා කතා කරන්න. ඔයාගේ තරහා ඇතුලේ තියෙන වේදනාව මට කියන්න… කලකිරීම මට කියන්න…."
ඒ මිස්, මගේ ඇතුලාන්තයට කතා කරපු පළවෙනි දවස. මම ඒවා අහගෙන එක පාරටම එළියට දුවගෙන ගියා. මම කතා කළේ නෑ. මට කතා කරන්න ඕනි වුණේ නෑ. ඒත් මට වඩා මිස් මාව තේරුම් ගෙන තිබුණා. පහුවෙනිදා දවසේ ප්රශ්න පෙට්ටියක් ගෙනල්ලා. හිතේ තියෙන ඕනිම දෙයක් ලියන්න. ලියලා මේකට දාන්න කියලා කිව්වා.ඊට පස්සේ සිංදු වගයක් ප්ලේ කරලා මොකද්ද මන්දා එකක් කරා මාව මගේ අතීතයට අරන් ගියා ඒකෙන්. පස්සේ කිව්වා හැමෝටම ලියන්න කියලා. කියන්න ඕනි නෑ කිව්වා. මං දන්නවා ඒ කිව්වේ මට කියලා. මං ඒ විනාඩි කීපයේ මගේ කතාව මිස්ට ලියන්න ඕනි කියලා ලියන්න ගත්තා. ඒත් මට ඒක හිතේ තියෙන විදියට ලියන්න බැරි වුණා. මොකද මට ලියන්න බෑ. සමහර අකුරු වචන ලියන හැටි දන්නේ නෑ. මම බලිකුරුටිටක් වගේ එකක් ලියලා දැම්මා. මිස් කිව්වා සැරින් සැරේ ඒ ලියපු අයට වෙනමම මිස් එක්ක කතා කරන්න ඕනි නම් ඒකටත් අවස්ථාව තියෙනවා කිව්වා. පස්සේ මම තීරණේ කලා මං ගැන මිස්ට කියන්න. එදා හවස්වරුවේ මං මිස්ට මං ගැන කිව්වේ ලියපු දේ ගැන මිස්ට තේරුම් ගන්න බැරි බව දන්න නිසයි. මට කොහෙන් පටන් ගන්නද කියලා තේරුනේ නෑ.
"මිස් මට මේ ලස්සනට ඉන්න කොල්ලෝ කෙල්ලෝ දකිද්දී තරහා යනවා. අම්මලා තාත්තාලා එක්ක ඉන්න ළමයි එක්ක ඉරිසියා හිතෙනවා. මොනව හරි කියලා අවුස්සලා එයාලට ගහන්න හිතෙනවා. මට කවදාවත් අම්මාගේ ආදරයක් ලැබුණේ නෑ. අම්මා කවුද කියලවත් දන්නේ නෑ. මං අතදරුවා කාලේ අම්මා මාව දලා ගිහින්. තාත්තා කුඩම්මෙක් ගෙනත්. එයා එක්කයි මම හැදුනේ. මේ බලන්න මඟේ ඇඟේ තියෙන කැලැල්, එයා මට කොච්චර ගහලා තියෙනවද? තාත්තා කවදාවත් මට ආදරේ කළේ නෑ. තාත්තාගේ අම්මා මගේ අත්තාම්මා විතරයි මට අනුකම්පා කළේ. මගෙන් වැඩ ගන්නවා. මගේ පුංචිම කාලේ මට මුහුණ දෙන්න වුණ අත්දැකීම් ගැන මට මිස්ට කියන්නත් බැරි තරම්. අපේ තාත්තා හරියට සතෙක් වගේ. සතෙක්ගෙයි තාත්තගෙයි වෙනසක් මම දැක්කා නම් සත්තු ඇඳුම් අදින්නේ නෑ. තාත්තා අඳිනවා. එයා වෙන වෙන ගැණු අය එක්ක සම්බන්ධතා තිබුණා. කුඩම්මාට පුදුම විදියට වද දෙනවා. බීල ඇවිත් කුඩම්මට දෙන වද මම පුංචි කාලේ ඉදලම දැකලා තියෙනවාත පුංචි ළමයෙක් දකින්න ඕනි දේවල් නෙමෙයි ඒවා. ඒවා දැක්කාම මගේ ඔලුවත් එක්ක විකාර වෙනවා. මම ගෙදරින් පැනලා අත්තම්මලයි ගෙදර ගිහින් සීයගේ පරණ ඇඳයට නිදා ගන්නවා.. මට එළිවෙනකම් නින්ද යන්නේ නෑ. කුඩම්මගේ කෑගැහිල්ලා ඇහෙනවා. මගේ ජීවිතේ ගෙවුණේ එහෙමයි. තාත්තා කවදාවත් මාව ලඟට අරන් හුරතල් කරලා නෑ. නරක ගැණිගේ නරක දරුවෙක් කියලා මගේ මූණටම බනිනවා. එයාලා මට සලකුවේ සතෙකුට වගේ. තාත්තා කුඩම්මට වද දුන්නට පසසේ පහුවෙනිදා උදේයි දවල් වරුව පුරාමයි කුඩම්මා කරන්නේ මගෙන් ඒ පලිය ගන්න එකයි. අත්තම්මා ගොඩක් වෙලාවට බේර ගත්තත් මට ගොඩක් වෙලාවට ඒ දුක විදින්න වුණා. මම දවසින් දවස ලොකු වෙද්දී මගේ හිත වේදනාවේන් පිරෙන්න ගත්තා. පොඩි කාලේ මම කළේ අඩපු එක. පස්සේ පස්සේ මම ඒක නැවැත්තුවා. මට ඉස්කොලේ යන්න වුණේ නෑ හරියට ගියත් කඩින් කඩ. අපේ පැත්තේ පොඩි ඉස්කොලයක් ඒක. මං ගැන කවුරුත් හෙව්වේ බැලුවේ නෑ. මං එහෙමම තමයි ලොකු වුණේ. මම ආස නෑ ගෙදර යන්න.”
නොනවත්වා කතා කළ සමීරගේ දෙනෙත් වල කඳුලු පිරෙනවා මම දුටුවෙමි. ඔහුට තව තවත් සවන්දුන් මම ඔහුගේ කතාව දිගටම කර ගෙන යෑමට සහකම්පනික ප්රතිචාර දැක්වුවෙමි. අවසානයේ හිත ඇතුළේ තද කරන් සිටි වේදනාව ඔහු කදුලුවලට හරවා ගලා යන්නට ඉඩදුන්නේය. විනාඩි 20කටත් වැඩියෙන් ඔහු ඇඩුවේය. මම කිසිලෙසකවත් එය නතර නොකළෙමි. පුරා අඩහෝරාවකට පසු ඔහු යථා තත්ත්වයට පත් වුණේ ය.ඉන්පසු ඔහු ඔහුට අවස්ථාව දීමට මට ඉඩ ලබා දන්නේය. ඔහු සමඟ එකඟතාවයකට පැමිණීමට මට අවස්ථාව ලැබුණි. දිනෙන් දින ඔහුගේ හැසිරීම වෙනස්වෙන්නට විය. ඇඳුම් පිළිවෙල වෙන්නට විය. පිරිසිදු වෙන්නට විය. කුණු පිරුණු දෑත් නියපොතු කපා පිරිසිදු කරගන්න්ටත්, හිසකෙස් කපා ගන්නටත් විය. මුහුණ එළිය වැටුණේය. නැවත ඔහුගේ වේදනාවෙන් එළියට එන්නට ඔහු දරණ උත්සායට මා වැඩි දෙවයක් නොකළෙමි. දවසින් දවස කන්ඩායමේ අනෙක් රේන්ජර්වරුන් සහ වරියන් සමඟ සමීප වූ සමීර ටිකෙන් ටික කණ්ඩායමට නායකත්වය දෙන්නට විය. මා ඔහු තුළින් දුටු අපූරුම හැකියාව නර්ථනයයි. එය ඉතාම අලංකාර බටහිර පන්නයේ නර්ථන විලාසයකි. ප්රගුණ කළ හැකි නිසඟ හැකියවක් ඔහු සතුවිය. ශරීරය පූරාම ඒ රිද්මයන් ඔහු උරුම කරගෙන සිටියේ ය.
“මගේ ජීවිතේ ගැන කියලා දුන්නේ මේ පාඨමාලාව. මගේ හැඟීම් පාලනේ කරගන්න මට මාව හොයා ගන්න කියෙලා දුන්නාට වඩා මාව ඒ දෙවල්වලට පොළඹාවා ගන්න මිස් කරපු ගොඩක් දේශන ඇතුළේ හැකියාව තිබුණා. මං හිටපු තැන ඉදලා මගේ ඇඳුම කතාව, හැසිරීම ඔක්කොම ටිකෙන් ටික මම හදා ගත්තා. සම්පූර්නෙන්ම නැති වුණත් දැන් මට ඉස්සර වගේ තරහා යන්නේ නෑ.
