Bak Nim Community Healing Center

Bak Nim Community Healing Center DC-Cam uses both public health & Khmer Rouge history education including arts & architecture.

នៅរសៀល ថ្ងៃសុក្រទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ វេលាម៉ោង ៣:៤៥ រសៀល លោក ខៀវ កូឡា ជាអ្នកនិពន្ធជាន់ខ្ពស់ និងរួមជាមួយសហការី មកពីស្ថា...
15/06/2026

នៅរសៀល ថ្ងៃសុក្រទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ វេលាម៉ោង ៣:៤៥ រសៀល លោក ខៀវ កូឡា ជាអ្នកនិពន្ធជាន់ខ្ពស់ និងរួមជាមួយសហការី មកពីស្ថានីយទូរទស្សន៍ CNC ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ បានមកទស្សនកិច្ច និងផ្តិតយករូបភាពមួយចំនួននៅក្នុងព្រះរាជបណ្ណាល័យហ្លួងម៉ែ។

On Friday, June 15, 2026 at 3:45 p.m, Khieu Kola, a senior editor and his colleague from CNC TV Channel, Phnom Penh, visited and took the photographs in the Queen Mother Library.

June 15, 2026
Photo by Ros Sampeou
Documentation Center of Cambodia Archives

មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹមថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦នៅរសៀលថ្ងៃសុក្រ ទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ លោកស្រី លីម ស៊ីវខេង អាយុ...
14/06/2026

មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម
ថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦

នៅរសៀលថ្ងៃសុក្រ ទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ លោកស្រី លីម ស៊ីវខេង អាយុ ៤៤ ឆ្នាំ កញ្ញា ម៉ុក ចន្រ្ទាភ័ក្ត អាយុ ២៣ ឆ្នាំ និង កញ្ញា ជ័យ ចាន់ស៊ីណែត អាយុ ២៤ ឆ្នាំ បានធ្វើដំណើរពីរាជធានីភ្នំពេញ មកទស្សនកិច្ចនៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម ក្នុងគោលបំណងដើម្បីចង់ស្គាល់ទីតាំងធម្មជាតិនៃមជ្ឈមណ្ឌលដែលស្ថិតនៅប្របជើងភ្នំដំរីរមៀលដ៏ស្រស់បំព្រង និងស្វែងយល់អំពីរឿងរ៉ាវរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រម និងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃរបបខ្មែរក្រហម ព្រមទាំងសកម្មភាពការងារក្នុងមជ្ឈមណ្ឌល។

នៅពេលមកដល់ ភ្ញៀវទស្សនកិច្ចត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍យ៉ាងរីករាយនិងកក់ក្តៅពីបុគ្គលិកមជ្ឈមណ្ឌល និងបានទទួលការណែនាំអំពីប្រវត្តិនៃការបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌល បេសកកម្ម គោលបំណង និងសកម្មភាពសំខាន់ៗដែលកំពុងអនុវត្ត ដើម្បីលើកកម្ពស់ការចងចាំនូវរឿងរ៉ាវនៃប្រវត្តិសាស្ត្រ និងការជួយជម្រុញនិងលើកកំពស់សុខភាពនិងភាពសះស្បើយផ្លូវចិត្តស សម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម។

ជាចុងក្រោយ ក្រុមការងាររបស់មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម បានថតជារូបភាពភ្ញៀវទស្សនកិច្ច សម្រាប់ទុកជារូបថាតអនុស្សាវរីយ៍ នៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម។

Visitors at Bak Nim Community Healing Center

On the afternoon of Friday, June 12, 2026, Mrs. Lim Sivkheng, 44 years old, Ms. Mok Chantreapheak, 23 years old, and Ms. Chey Chansinet, 24 years old, traveled from Phnom Penh to visit Bak Nim Community Healing Center. The purpose of their visit was to explore the center's beautiful natural surroundings located at the foot of Domrei Romiel Mountain, and to learn about the stories of Khmer Rouge survivors, the history of the Khmer Rouge regime, and the center's ongoing activities.

During arrival, the visitors were warmly friendly welcomed by the center's staff members and they also received an introduction to the history of the center's establishment, working objectives, and the core activities currently being implemented. These efforts are dedicated to promoting the remembrance of historical events and improving the health and mental healing of Khmer Rouge’s survivors.

Finally, the staff team at Bak Nim Community Healing Center took photographs of the visitors to keep as a souvenir of their time at the Center.

Friday, June 12, 2026
Documentation Center of Cambodia Archives

សិស្សានុសិស្សនៃអនុវិទ្យាល័យប៉ុនរ៉ានីហ៊ុនសែន នារាយណ៍ ទស្សនកិច្ចនិងសិក្សាស្វែងយល់នៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម៖របាយការណ៍...
12/06/2026

សិស្សានុសិស្សនៃអនុវិទ្យាល័យប៉ុនរ៉ានីហ៊ុនសែន នារាយណ៍ ទស្សនកិច្ចនិងសិក្សាស្វែងយល់នៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម៖

របាយការណ៍ដោយ៖ ផាត ពន្លក
ថ្ងៃទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦
មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម

ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី១១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ សិស្សានុសិស្សមកពីអនុវិទ្យាល័យប៉ុនរ៉ានីហ៊ុនសែន នារាយណ៍ខេត្តកំពត ចំនួន៤រូប រួមមានឈ្មោះ ផាត សុភា ភេទស្រី អាយុ១៥ឆ្នាំ, រីម លីដា ភេស្រី អាយុ១៥ឆ្នាំ, កិល លីហួ ភេទប្រុស អាយុ១៥ឆ្នាំ និង ធូ ជាតា ភេទប្រុស អាយុ១៥ឆ្នាំ បានទស្សនកិច្ចនិងអានសៀវភៅដើម្បីសិក្សាស្វែងយល់បន្ថែមក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម។ ជាចំបង សិស្សានុសិស្សមានគោលបំណងចង់បង្កើនចំណេះដឹងនិងការយល់ដឹងបន្ថែមស្តីពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃរបបខ្មែរក្រហម ដើម្បីបង្កើននូវចំណេះដឹងឲ្យបានទូលំទូលាយនៅក្រៅថ្នាក់រៀនរបស់ខ្លួន។ ពេលមកដល់មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម សិស្សានុសិស្សទាំងអស់ បានទទួលការស្វាគមន៍យ៉ាងរ៉ាក់ទាក់និងកក់ក្តៅពីសំណាក់ក្រុមបុគ្គលិកប្រចាំការនៅទីនោះ ហើយព្រមទាំងទទួលបានការផ្តល់បទបង្ហាញសង្ខេបស្តីពីសកម្មភាពការងារសំខាន់ៗរបស់មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម ការប្រមូលចងក្រងនិងថែរ្ឲក្សាសៀវភៅនិងឯកសារបណ្ណសារ និងការផ្សព្វផ្សាយការយល់ដឹងនិងសិក្សាស្រាវជ្រាវអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃរបបខ្មែរក្រហម(១៩៧៥-១៩៧៩)។

ក្នុងពេលនោះដែរ សិស្សានុសិស្សទាំង៤រូប បានអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រស្តីពីរបបខ្មែរក្រហម រឿងរ៉ាវជីវិតរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពនិងការរស់នៅបច្ចុប្បន្នដែលបានប្រឈមនឹងការលំបាកនិងផលប៉ះពាល់នានាធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងព្រមទាំងបានទស្សនាវីដេអូឯកសារខ្នាតខ្លី ស្តីពីឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តនៃរបបខ្មែរក្រហមទៀតផង។

ចំណាប់អារម្មណ៍របស់សិស្សានុសិស្ស អនុវិទ្យាល័យប៉ុនរ៉ានី ហ៊ុនសែន

១)ផាត សុភា បានលើកឡើងថា៖ បន្ទាប់ពីបានអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហមនិងទស្សនកិច្ចនៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម គឺទទួលការយល់ដឹងបន្ថែមស្តីពីរបបខ្មែរក្រហម និងបានយល់ដឹងបន្ថែមកាន់តែច្បាស់អំពី ការលំបាក ទុក្ខវេទនា និងការបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារដែលប្រជាជនកម្ពុជាបានជួបប្រទះក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ បទពិសោធន៍នេះ បានជួយជម្រុញឲ្យសិស្សានុសិស្សត្រូវខិតខំសិក្សារៀនសូត្រដើម្បីក្លាយជាពលរដ្ឋល្អ ដើម្បីចូលរួមអភិវឌ្ឍនសង្គមជាតិ។

២)រីម លីដា បានបង្ហាញថា៖ ក្រោយអានសៀវភៅនៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម គឺទទួលបានចំណេះដឹងថ្មីៗបន្ថែមជាច្រើនទាក់ទិននឹងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រទេសកម្ពុជា និងហាក់បីដូចជាទទួលអារម្មណ៍សោកសៅចំពោះប្រជាជនកម្ពុជាដែលត្រូវឆ្លងកាត់នៅក្នុងសម័យដ៏លំបាកនោះ។ លីដា បានយល់ថា ការសិក្សាប្រវត្តិសាស្ត្រពិតជាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់យុវជនជំនាន់ក្រោយ ដើម្បីចងចាំទុកជាមេរៀនអតីតកាល និងរួមគ្នាការពារនិងអភិវឌ្ឍនជាតិ ស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត។

៣)ធូ ជាតា បានលើកឡើងថា៖ ការចូលរួមអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហម បានធ្វើឱ្យខ្លួនយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីអតីតកាលរបស់ប្រទេសកម្ពុជា និងបានយល់ដឹងបន្ថែមអំពីភាពអត់ធ្មត់ ការតស៊ូ និងភាពរឹងមាំរបស់ប្រជាជនកម្ពុជាដែលបានឆ្លងកាត់នូវការលំបាកជាច្រើនជំនាន់។ ជាតា មានមោទនភាពដែលបានសិក្សាអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រជាតិរបស់ខ្លួន និងបានចាំទុកមេរៀនទាំងនេះក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។

៤)កិល លីហួ បានបញ្ជាក់ដែរថា៖ បន្ទាប់បានទស្សនកិច្ចនិងអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហម ខ្លួនបានយល់ដឹងបន្ថែមអំពីសារៈសំខាន់នៃការរួបរួមសាមគ្គី ការផ្សះផ្សាផ្លូវចិត្ត និងការថែទាំសុខភាព។ ពិសេសជាងនេះទៀត មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម គឺពិតជាទីតាំងដែលបានផ្តល់ឱកាសដ៏មានតម្លៃសម្រាប់សិស្សានុសិស្សទូទៅ ចូលមកសិក្សាស្វែងយល់និងស្រាវជ្រាវតាមរយ:សៀវភៅនិងឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តកម្ពុជាជាច្រើន ដែលបានកំពុងរក្សាទុកនៅក្នុងបណ្ណាល័យនេះ។

តាមរយៈសកម្មភាពនេះ មជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម បានចូលរួមចំណែកក្នុងការជួយជម្រុញដល់ប្អូនៗសិស្សានុសិស្ស ដើម្បីបង្កើនការសិក្សាស្វែងយល់និងទទួលចំណេះដឹងបន្ថែម ក្នុងការពង្រឹងនូវជំនាញអាន និងការគិតវិភាគសម្រាប់ការសិក្សារបស់ខ្លួន ទាំងនៅខាងក្នុងនិងក្រៅថ្នាក់រៀន៕

ព្រះរាជទស្សនកិច្ចរបស់ ព្រះអង្គម្ចាស់នរោត្តម ចក្រាវុធ នៅព្រះរាជបណ្ណាល័យហ្លួងម៉ែ និងមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា រសៀលថ្ងៃទី១០ ខែម...
11/06/2026

ព្រះរាជទស្សនកិច្ចរបស់ ព្រះអង្គម្ចាស់នរោត្តម ចក្រាវុធ
នៅព្រះរាជបណ្ណាល័យហ្លួងម៉ែ និងមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
រសៀលថ្ងៃទី១០ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦។

Prince Norodom Chakravuth Visits The Queen Mother's Library and the Documentation Center of Cambodia.
10 June 2026
Photo by Ros Sampeou
Documentation Center of Cambodia Archives

និស្សិតសិក្សាស្រាវជ្រាវជនជាតិអាមេរិចកាំង១៥រូប មកពីមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សវ៉ាស់ម៉ាត់ ក្នុងរដ្ឋអាយដាហូ សហរដ្ឋអាមេរិច បានទស្ស...
10/06/2026

និស្សិតសិក្សាស្រាវជ្រាវជនជាតិអាមេរិចកាំង១៥រូប មកពីមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សវ៉ាស់ម៉ាត់ ក្នុងរដ្ឋអាយដាហូ សហរដ្ឋអាមេរិច បានទស្សនកិច្ចព្រះរាជបណ្ណាល័យហ្លួងម៉ែ។

ថ្ងៃទី៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦
រូបថតដោយ៖ ធី គឹមហុង
https://photos.app.goo.gl/dW6hHkdb4rdWpDYQA

Wassmuth Center for Human Rights (H-RISE Leadership Program in Cambodia) Boise, Idaho, USA.

June 9, 2026
Photo by Thy Kimhong
Documentation Center of Cambodia Archives

Shared album · Tap to view!

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លកថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០...
05/06/2026

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖
របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លក
ថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦

ឌុច វុធ កើតក្នុងឆ្នាំ១៩៥៦ អាយុ៦៩ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតស្ថិតនៅភូមិធ្មា ឃុំក្រាំងស្នាយ ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ ទីកន្លែងរស់នៅបច្ចុប្បន្ន ស្ថិតនៅភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ កាលពីកុមារភាពខ្ញុំមិនបានចូលរៀនច្រើននោះទេ គឺរៀននៅតាមសាលាតាមវត្តអារាម។ នៅចុងឆ្នាំ១៩៧៤ ខ្ញុំបានចេញពីផ្ទះធ្វើដំណើរដល់ស្រុកទឹកឈូកខាងជើង ខេត្តកំពត។ នៅទីនោះខ្មែរក្រហម បានទទួលជ័យជំនះលើកងទ័ព លន់ នល់ ក្នុងតំបន់ដែលខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅដល់។

បន្ទាប់មកក្នុងឆ្នាំ១៩៧៤ ខ្មែរក្រហមបានចាត់ខ្ញុំចូលធ្វើជាកងទ័ពនៅខេត្តកំពតចាប់ពីឆ្នាំ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩។ ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ដែលប្រជាជនភាគច្រើនស្គាល់ថាជារបបខ្មែរក្រហម ចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រងអំណាចបន្ទាប់ពីផ្តួលរំលំកងទ័ព លន់ នល់ ដោយជោគជ័យទាំងស្រុងក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥។ ខ្មែរក្រហមបានជម្លៀសប្រជាជនចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញទាំងអស់ ដោយបោកបញ្ឆោតកុហកប្រជាជននៅតាមទីក្រុង និងទីប្រជុំជនឲ្យចាកចេញត្រឹមរយះពេលពីរបីថ្ងៃ ដើម្បីបោសសម្អាតខ្មាំង និងខ្លាចមានយន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់បែកមកវាយប្រហារទីក្រុង។ ពេលនោះប្រជាជនបានចេញពីទីក្រុងអស់។ ខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅប្រចាំការនៅ ភូមិស្វាយស្រែធំ ខេត្តកំពត។ បន្ទាប់ពីនោះមកខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅកងវរៈខេត្តវិញម្ដង និងបានចាត់ខ្ញុំទៅយាមនៅតំបន់ខាងលិចភ្នំបូកគោវិញ ព្រោះខ្លាចមានប្រជាជនរត់ចូលក្នុងព្រៃ ដើម្បីរកអាហារហូប។ មួយវិញទៀត ខ្មែរក្រហមខ្លាចមានប្រជាជនបះបោរភៀសខ្លួន។ បន្ទាប់មក ខ្មែរក្រហមបានចាត់ខ្ញុំទៅប្រចាំការយាមការពារនៅតាមបន្ទាត់ព្រំដែនវៀតណាម ត្រង់ចំណុចខេត្តតាកែវ។ ចំពោះការហូបចុកវិញ ខ្ញុំពុំមានការខ្វះខាតអ្វីឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំគឺជាកងទ័ពត្រូវការពារតាមតំបន់ព្រំដែន។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៨ ខ្ញុំត្រូវបានកងទ័ពវៀតណាមបាញ់ចំភ្លៅខាងឆ្វេងបាក់ឆ្អឹង ដេកនៅក្នុងថ្លុកឈាមអស់រយះពេលប្រហែលកន្លះម៉ោងទើបមានទាហាននៅកងជាមួយគ្នា មកជួយសែងយកទៅព្យាបាល។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៩ ខ្ញុំឈប់ធ្វើជាទាហាន ព្រោះមានកងទ័ពវៀតណាមចូលមកជាបណ្ដើរៗ ខ្ញុំបានភៀសខ្លួនចូលក្នុងព្រៃរស់នៅនៅក្នុងព្រៃអស់ជាច្រើនខែ។

រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៨០ បន្ទាប់ពីរបបខ្មែរក្រហមបានដួលរលំ ខ្ញុំត្រូវបានក្រុមគ្រួសាររៀបចំទុកដាក់ឲ្យមានប្រពន្ធ។ ខ្ញុំ រៀបការមិនទាន់បានមួយខែផង ខ្ញុំនិងភរិយារបស់ខ្ញុំបានចាកចេញពីផ្ទះមករកការងារធ្វើនៅភ្នំពេញ។ ពេលមកដល់ភ្នំពេញដំបូងខ្ញុំនិងភរិយា បានធ្វើការស៊ីឈ្នួល រែកទឹកលក់តាមផ្ទះ។ បន្ទាប់មកបានផ្លាស់ប្តូរទៅធ្វើការងានៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ តាមបណ្តោយព្រំដែនថៃ-កម្ពុជា។ ខ្ញុំបានរស់នៅតាមជំរុំមានប្រជាជនជាច្រើនក្រុមគ្រួសាររស់ក្នុងជំរុំ ក្រោមការឧបត្ថម្ភដោយ កាកបាទក្រហមអន្តរជាតិ។ រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៩៣ ទើបខ្ញុំនិងភរិយា ធ្វើដំណើរមករស់នៅភូមិកំណើតវិញនិងប្រកបការងារធ្វើស្រែចម្ការហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។

ឆ្លងកាត់ព្រឹត្តិការណ៍ប៉ះទង្គិចប្រដាប់អាវុធរវាងកងទ័ពកម្ពុជា និងកងទ័ពថៃ នៅតាមបណ្តោយព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ ដែលមានរយះពេល៥ថ្ងៃ ចាប់ពីព្រឹកថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៥ នៅឧត្តរមានជ័យ និងខេត្តព្រះវិហារ បានរំឭកឲ្យខ្ញុំចងចាំរឿងរ៉ាវភ័យខ្លាចតក់ស្លុតពេលប្រយុទ្ធគ្នា ការសម្លាប់រង្គាលក្នុងពេលអតីតកាលកើតឡើងវិញ ទោះបីជាខ្ញុំមិនមានកូនចៅបងប្អូនធ្វើជាទាហាន ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្មជាចំពោះការបាត់បង់អាយុជីវិតកងទ័ពខ្មែរកម្ពុជា និងទុកវេទរបស់ប្រជាជនរស់នៅតាមបន្ទាត់ព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ។

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លកថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០...
05/06/2026

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖
របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លក
ថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦

ទោ ម៉ោញ ភេទប្រុស សព្វថ្ញៃខ្ញុំមានអាយុ ៦៦ ឆ្នាំ ខ្ញុំកើតនៅឆ្នាំ ១៩៥៨។ ទីកន្លែងកំណើតស្ថិតនៅភូមិនារាយណ៍ ឃុំមានជ័យ ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ ទីលំនៅបច្ចុប្បន្នស្ថិតនៅភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ខ្ញុំមានបងប្អូនចំនួន៧នាក់ ស្លាប់ ២ នាក់។ កាលពីកុមារភាពគ្រួសារខ្ញុំមានស្ថានភាពក្រីក្រលំបាកពេក ទើបឪពុកម្ដាយខ្ញុំមិនបានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យទៅរៀនដូចគេនោះទេ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧០ កើតមានរបបរដ្ឋប្រហារទម្លាក់ព្រះបាទ នរោត្តម សីហនុ ដែលដឹកនាំដោយ លោក លន់ នល់ ប្រទេសជាតិលែងសុខសាន្តទៀតហើយ ដោយសារសង្គ្រាម រដ្ឋប្រហារទម្លាក់ ព្រះបាទ នរោត្ដ សីហនុ ប្រជាជនត្រូវបានស្លាប់រាប់រយពាន់នាក់ ព្រោះតែសង្គ្រាម មានយន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់បែកពាស់ពេញផ្ទៃប្រទេស។ ប្រជាជនមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង រួមទាំងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបាននាំគ្នាជីកដីធ្វើត្រង់សេ ដើម្បីរត់ចេញពីការទម្លាក់គ្រាប់បែករបស់អាមេរិក។ សង្គ្រាមរដ្ឋប្រហារដឹកនាំដោយលោក លន់ នល់ ប្រើរយះ ពេល ជិត៥ឆ្នាំនេះ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំរួមទាំងខ្ញុំផ្ទាល់ពុំមាននរណាម្នាក់គ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតនោះទេ គ្រាន់តែមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចប្រទេសជាតិទាំងមូល និងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានជួបការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។

រហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៧៥ ប្រទេសជាតិកើតមាននៅរបបថ្មីមួយមានឈ្មោះថា «កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ» ដែលប្រជាជនភាគច្រើនហៅថា របបខ្មែរក្រហម ឬ របបពល់ពត។ នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ក្រុមខ្មែរក្រហមបានជម្លៀសប្រជាជនចេញពីទីក្រុង តាមទីប្រជុំជន ឲ្យទៅធ្វើការតាមតំបន់ស្រុកស្រែចំការ ហើយក្រុមខ្មែរក្រហមបានជម្លៀសប្រជាជនចេញពីភូមិ ស្រុក និងបានជម្លៀសខ្ញុំចេញពីក្រុមគ្រួសារ។ ពីដំបូងក្រុមខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅធ្វើនៅក្រុមកងកុមារ នៅក្នុងក្រុមកងកុមារការងារដែរខ្ញុំត្រូវធ្វើរួមមានដូចជា ដើររើសអាចម៍គោ និងកាប់ស្លឹកទ្រាំងខែត្រយកមកធ្វើជី ដើម្បីយកទៅដាក់ស្រែធ្វើយកស្រូវ។

ក្នុងក្រុមកងកុមារចំពោះរបបអាហារហូបចុងវិញខ្ញុំពុំទទួលបានគ្រាប់គ្រាន់នោះទេគឺបានតែ២ពេលក្នុងមួយអំឡុងចុងឆ្នាំ១៩៧៦ ដោយក្រុមខ្មែរក្រហមឃើញខ្ញុំធំពេញជំទង់ ក្រុមខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅធ្វើការជាមួយក្រុមយុវជនវិញ។ ការងារនៅក្នុងកងចល័តរួមមាន នៅរដូវវស្សាក្រុមខ្មែរក្រហមបាន បញ្ជូនខ្ញុំទៅធ្វើស្រែ ដោយក្នុងមួយថ្ងៃក្រុមខ្មែរក្រហមបានដាក់ការងារឲ្យខ្ញុំធ្វើចំនួន ១២ម៉ោង ពេលព្រឹកចាប់ពីម៉ោង ៦ព្រឹកដល់ម៉ោង ១២ថ្ញៃត្រង់។ ពេលរសៀល ចាប់ផ្តើមពីម៉ោង១រសៀល ដល់ម៉ោង៥ល្ងាច។

រដូវប្រាំមកដល់ក្រុមខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនឲ្យខ្ញុំទៅធ្វើការកងចល័ត ជីកទំនប់ រ៉ែកដី។ ទំនប់ទីមួយដែលខ្ញុំធ្វើគឺ ទំនប់អូឃ្លៃ ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅ ភូមិព្រៃស្បូវ ឃុំនារាយណ៍ ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ តួនាទីនៅពេលក្រុមខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យទៅធ្វើការនៅទំនប់អូឃ្លៃគឺ ក្រុមខ្មែរក្រហមបានប្រើខ្ញុំរ៉ែកដីពេញៗបង្គី ធ្វើការងារលើសកម្លាំង ការហូបចុកវិញមិនបានគ្រាប់គ្រាន់នោះទេ។ ខ្ញុំបានធ្វើនៅទំនប់អូឃ្លៃបានរយះពេលប្រហែល៣ខែ បន្ទាប់ពីនោះខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំទៅធ្វើការនៅទំនប់ម្លេចបន្តទៀត។ ទំនប់ម្លេចមានទីតាំងស្ថិតនៅ ភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ការងារដែរខ្ញុំធ្វើនៅទំនប់ម្លេចគឺ រ៉ែកដីនិង ជីកដីធ្វើទំនប់។ ចំពោះរបបអាហារវិញបានតែ២ពេលក្នុងមួយថ្ងៃ ការហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ការងារលើសកម្លាំង ប្រជាជនជាច្រើនត្រូវបានស្លាប់ដោយសារអត់អាហារហូបចុក ពេលខ្លះក្រុមខ្មែរក្រហមបានស្លរសម្លរព្រលឹតជាមួយកូនទាអាវកាក់ ដោយព្រលឹតមិនបកសំបកនោះទេ ស្លរទាំងសំបកឲ្យប្រជាជនហូប។ បើក្រឡែកមកមើលកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ប្រជាជននៅកងចល័តវិញ គឺខ្មែរក្រហមបានសង់រោងជាជួរៗមានត្រឹមជញ្ជាំងបិតជុំវិញ ខ្មែរក្រហមឲ្យប្រជាជនស្នាក់នៅជាច្រើនអ្នកតែហាមដាចខាតនិយាយឬប្រជុំគ្នានោះទេ ដោយខ្លាចប្រជាជនរួបរួមគ្នាបោះបោនិងរបបខ្មែរក្រហម។ បើនិយាយពីការកាប់សម្លាប់វិញ ខ្ញុំបានត្រឹមដឹងលឺមិនដែលបានឃើញផ្ទាល់ ដោយខ្មែរក្រហមបានហៅប្រជាជនដែលកំពុងធ្វើការជាមួយខ្ញុំយកទៅគ្រាន់តែប្រាប់ថាយកទៅរៀនសូត្រ ប៉ុន្តែអ្នកដែលខ្មែរក្រហមបានយកទៅនោះគឺមិនដែលបានឃើញត្រឡប់មកវិញនោះទេ ជួនកាលខ្មែរក្រហមបានចាប់ប្រជាជនយកទៅធ្វើទារុណកម្ម ដោយត្រឹមនិយាយថានេះជាជនដែលក្បតនិងអង្គការ។ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហមការរៀបការមិនតាមប្រពៃណីទម្លៀមទម្លាប់ ដោយត្រឹមតែហៅប្រជាជនឈរជាជួរ និងឡើងផ្ដាច់ជ្ញាចិត្តជាមួយអង្គការ មិនមានបងប្អូនឪពុកម្ដាយនោះទេ។

នៅឆ្នាំ ១៩៧៩ ក្រុមខ្មែរក្រហមបានកែណប្រជាជនទាំងអស់ឲ្យរត់ចេញពីភូមិស្រុក ឲ្យរត់ទៅទិសខាជើងនៃប្រទេស។ ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារមិនបានរត់ ចេញពីភូមិស្រុក ទៅជាមួយប្រជាជនផ្សេងទៀតធ្វើដំណើរនៅក្នុងព្រៃអស់ជាច្រើនខែ មនុស្សស្លាប់ពាស់ពេញព្រៃ ក្រោយពីដឹងដំណឹងថាសង្គ្រាមត្រូវបានបញ្ចប់ខ្ញុំបានត្រឡប់មករកភូមិកំណើតវិញបានវិលនិងបានមកជួបជុំក្រុមគ្រួសារវិញ ហើយបានប្រកបរបបធ្វើស្រែចម្ការ។ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៨០ ឪពុកម្តាយខ្ញុំបានរៀបចំទុកដាក់ខ្ញុំឲ្យមានប្រពន្ធ។ រហូតដល់ឆ្នាំ២០០២ខ្ញុំនិងប្រពន្ធបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅមករស់នៅភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ចាប់តាំងពីខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅមកខ្ញុំបានប្រកមមុខរបបរជាកសិករ ខែវស្សាខ្ញុំនិងឮគ្រួសារបានធ្វើស្រែ ដល់រដូប្រាំងខ្ញុំកាប់ព្រៃធ្វើចំការនិងឡើងភ្នំរកអុសលក់។

បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំចាស់ជរានិងមានជំងឺប្រចាំកាយច្រើនដូចជា ជំងឺលើសឈាម ជំងឺសន្លាក់ដៃសន្លាក់ជើង និងជំងឺក្រពះ។ មូលហេតុដែលកើតមានជម្ងឺទាំងអស់នេះ គឺបណ្តាលមកពីកាលរស់នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម គឺខ្វះអាហាររូបត្ថម្ភ និងការហូបចុកមិនគ្រាប់គ្រាន់។

សម្រាប់ការព្យាបាលជម្ងឺ ខ្ញុំបានជ្រើសរើសយកមន្ទីពេទ្យឯកជនភូមិនិងមណ្ឌលសុខភាពក្នុងភូមិបាក់នឹម ដើម្បីពិគ្រោះពីស្ថានភាពវិវត្តន៍នៃជំងឺនិងទិញថ្នាំលេបប្រចាំថ្ងៃ។

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លកថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០...
05/06/2026

រឿងរ៉ាវជីវិតអ្នករស់រានមានជីវិតក្នុងរបបខ្មែរក្រហម និងស្ថានភាពសុខភាពបច្ចុប្បន្ន៖
របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លក
ថ្ងៃទី៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦

នៅក្នុងខ្ទមមួយក្បែរជើងភ្នំ លោកយាយម្នាក់កំពុងអង្គុយនៅលើអង្រឹងក្រោមផ្ទះ។ នៅពេលនោះ លោកយាយ បាននិយាយមកកាន់ក្រុមការងារមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹមថា៖ «យាយងងឹតភ្នែកទាំងសងខាងមើលអ្វីមិនឃើញ ចៅចូលមកអង្គុយលេងលើគ្រែសិនមក។ ខ្ញុំឈ្មោះ ឃុត ងន អាយុ៨០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិព្រៃស្បូវ ឃុំនារាយណ៍ ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំរស់នៅក្នុងភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ខ្ញុំជាកូនទី១ក្នុងចំណោមបងប្អូនបង្កើត១០នាក់។ សព្វថ្ងៃនេះ នៅសល់តែបងប្អូន៤នាក់ ដែលនៅរស់រានមានជីវិត។ ខ្ញុំបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងរបបសង្គមរាស្រ្តនិយម។

ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្ញុំមានអាយុប្រហែល៣០ឆ្នាំ។ ពេលនោះ ខ្មែរក្រហមបានចូលមកដល់ភូមិស្រុករបស់ខ្ញុំ ដោយបានជម្លៀសប្រជាជនចេញពីភូមិស្រុក។ ខ្មែរក្រហម បានជម្លៀសខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារទៅរស់នៅនិងធ្វើការនៅកន្លែងផ្សេងៗពីគ្នា។ ខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមចាត់ឲ្យដាំស្លរនៅរោងបាយសហករណ៍របបអាហារហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ របបអង្ករដែលខ្មែរក្រហមកំណត់ឲ្យដាំស្ល ប្រជាជនហូបមិនគ្រប់នោះទេ ដោយសារឃើញក្រុមកងចល័តធ្វើការងារបាក់កម្លាំង និងមិនមានបាយហូបគ្រប់គ្រាន់ ខ្ញុំលួចវាល់អង្ករលើសចំនួនដែលថ្នាក់លើបែងចែកឲ្យ យកមកដាំបាយបន្ថែម ដើម្បីឲ្យប្រជាជនបានហូបគ្រប់។ នៅក្នុងមួយថ្ងៃ២ពេល ពេលព្រឹកជួនកាលបបរស ជួនកាលបាយជាមួយអំបិល។ ពេលនោះ ខ្ញុំអាណិតប្រជាជនដែលកំពុងធ្វើការងារហត់ ខ្ញុំបានពូតបាយជាដុំៗ ធំល្មមយកទៅឲ្យប្រជាជនដែលកំពុងធ្វើការម្នាក់មួយដំៗស្ងាត់ ដោយខ្ញុំតាំងចិត្តថាបើត្រូវខ្មែរក្រហមយកទៅសម្លាប់ក៏សម្លាប់ចុះឲ្យតែបានបាយឲ្យប្រជាជនដែលកំពុងធ្វើការហូបបន្តិចបន្តួច។ នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមខ្ញុំបាត់ដំណឹងប្អូនប្រុសម្នាក់ខ្ញុំឈ្មោះ ហួន និងពូម្នាក់ ដោយខ្មែរក្រហមនាំយកទៅ។ នៅឆ្នាំ ១៩៧៨ ខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យទៅធ្វើស្រែចម្ការ ដោយបានប្រាប់ឲ្យដកសំណាបចំនួន៧ភ្លូន ក្នុងមួយថ្ងៃ ពេលនោះខ្ញុំអាចធ្វើបានទើបរួចផុតពីស្លាប់។ បន្ទាប់ពីនោះមកខ្មែរក្រហមបានហៅខ្ញុំទៅល្អាងដើម្បីបង្រៀនដាំបាយ។

រហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧៩ កងទ័ពរបស់វៀតណាមបានផ្តួលរំលំរបបខ្មែរក្រហម ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារបានភៀសខ្លួនចេញពីស្រុកកំណើត ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅតាមជួរភ្នំក្រវាញ។ ខ្ញុំបានចាំថា ការចាកចេញរបស់ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារមានរយះពេលវែងឆ្ងាយ ហើយការធ្វើដំណើរជួបការលំបានជាច្រើនដូចជា នៅតាមផ្លូវធ្វើដំណើរខ្ញុំបានជួបនឹងភាពអត់អាហារ ស្រេកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ព្រមទាំងឃើញសាកសពជាច្រើននៅតាមផ្លូវធ្វើដំណើរ មានទាំងសពកូនក្មេង និងសពមនុស្សចាស់ ដែលបានស្លាប់។ រហូតដល់ចុងឆ្នាំ១៩៧៩ ខ្ញុំនិងក្រុមគ្រួសារបានធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួនវិញ។

បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំមានជំងឺប្រចាំកាយដូចជា ងងឹតភ្នែក ចុករោយសរសៃនិងឈឺឆ្អឹង លើសឈាម និងទឹកនោមផ្អែម។ សម្រាប់ការព្យាបាល ខ្ញុំបានទៅពិគ្រោះនិងទិញថ្នាំលេបប្រចាំថ្ងៃនៅមណ្ឌលសុខភាពនារាយណ៍។

June 4, 2026
Photos by Bak Nim Community Healing Center Team
Documentation Center of Cambodia Archives

កម្ពុជាប្រកាន់យកយន្តការផ្សះផ្សាដោយបង្ខំ ក្រោមអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីនីតិសមុទ្រ៖ យុទ្ធសាស្ត្រច្បាប់ស្តីពីប្រាសាទ...
03/06/2026

កម្ពុជាប្រកាន់យកយន្តការផ្សះផ្សាដោយបង្ខំ ក្រោមអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីនីតិសមុទ្រ៖
យុទ្ធសាស្ត្រច្បាប់ស្តីពីប្រាសាទព្រះវិហារ វគ្គ២

សុន្ទរកថារបស់ សម្តេចមហាបវរធិបតី ហ៊ុន ម៉ាណែត នាយករដ្ឋមន្ត្រីនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាគឺជាការបកស្រាយអំពីការប្តេជ្ញាចិត្ត និងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ក្នុងការប្រឈមមុខនឹងសកម្មភាពរំលោភបំពានដោយប្រទេសថៃមកលើដែនសមុទ្ររបស់ប្រទេសកម្ពុជា។ គួរកត់សម្គាល់ថាសុន្ទរកថានេះគឺមានបំណងផ្ញើជូនទៅកាន់ប្រជាជនថៃ សហគមន៍អន្តរជាតិ រួមទាំងបងប្អូនជនរួមជាតិខ្មែរ។

ចំណុចនេះពិតជាសំខាន់ ពីព្រោះថាប្រជាជនខ្មែរគឺមិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពសង្គ្រាមជាមួយប្រជាជនថៃនោះទេ។ ជម្លោះរវាងប្រទេសថៃនិងកម្ពុជាគឺជាជម្លោះនយោបាយ
ហើយប្រជាជនថៃក៏ដូចជាប្រជាជនខ្មែរ មានការប្រថុយប្រថានខ្ពស់ក្នុងការធានាថាជម្លោះទាំងនេះត្រូវបានដោះស្រាយដោយសន្តិវិធី។

សម្តេចនាយករដ្ឋមន្ត្រី បានបកស្រាយអំពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់កម្ពុជាក្នុងការដោះស្រាយជម្លោះនេះ ក៏ដូចជាជម្លោះដទៃទៀត រួមទាំងជម្លោះព្រំដែន ដែលកំពុងបន្តជាមួយប្រទេសថៃ ដោយសន្តិវិធីតាមរយៈយន្តការច្បាប់អន្តរជាតិ។ ទាំងនេះគឺជាការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ធំធេង ក្នុងស្ថានភាពដែលយោធាថៃកំពុងកាន់កាន់ដោយបើកចំហលើដែនអធិបតេយ្យភាពរបស់ប្រទេសកម្ពុជា រួមទាំងទីតាំងវប្បធម៌និងសក្ការបូជារបស់កម្ពុជា។

សម្តេចនាយករដ្ឋមន្ត្រី បានសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើការសម្រេចរបស់កម្ពុជាក្នុងការប្រកាន់យកនូវយន្តការផ្សះផ្សាដោយបង្ខំ ដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះព្រំដែនសមុទ្រជាមួយប្រទេសថៃ ហើយនេះគឺមិនមែនជាការបង្កើនភាពតានតឹងនៃជម្លោះនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញ នេះគឺជាការបញ្ជាក់ពីការប្រកាន់យកនូវការដោះស្រាយជម្លោះដោយសន្តិវិធីរបស់កម្ពុជា។

រដ្ឋាភិបាលថៃនាពេលបច្ចុប្បន្ន បានជ្រើសរើស និងទាញយកផលចំណេញពីបញ្ហាជម្លោះព្រំដែនជាប្រវត្តិសាស្ត្រ ក្នុងការកៀរគរសំឡេងបោះឆ្នោតនិងគាំទ្ររបៀបវារៈរបស់ខ្លួនពីប្រជាជនថៃ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាហាក់បីដូចជាមិនទាន់ដឹងច្បាស់នៅឡើយទេថា តើនយោបាយការបរទេសទាំងរំលោភបំពានមកលើកម្ពុជា និងនៅក្នុងតំបន់អាស៊ាន អាចនឹងទទួលបានជោគជ័យ ដូចការគិតទុកជាមុនរបស់ក្រុមឥស្សរជនថៃដែរឬយ៉ាងណា។

ឆាំង យុ
នាយក មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ថ្ងៃទី២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦
___________________________
(English Translation)

Cambodia’s Pursuit of Compulsory Conciliation under UNCLOS: Preah Vihear Legal Strategy 2.0

The Cambodian Prime Minister’s speech was an explanation of the government’s commitment and strategy to confront Thailand’s aggressive actions against Cambodia in the maritime domain. It is important to note that this message seemed to be directed as much to the Thai people and international audiences as much as the Cambodian people. This point is important because the Cambodian people are not at war with the Thai people; the conflict between Thailand and Cambodia is a political dispute and the Thai people as much as the Cambodian people have a lot at stake in ensuring the disputes are resolved in peaceful ways.
The Prime Minister explained how committed Cambodia is to resolving this and other disputes, specifically the ongoing border conflict with Thailand, in a peaceful way through international legal frameworks. This is no small commitment, in light of the Thai military’s ongoing, open occupation of sovereign Cambodian territory, some of which are sacred Cambodian cultural sites.

The Prime Minister emphasized Cambodia’s decision to pursue compulsory conciliatory measures to resolve maritime disputes with Thailand and how this is not an escalation of the dispute; rather, it is an affirmation of Cambodia’s pursuit of peaceful means of conflict resolution.

The current Thai government made their decision to leverage historical border disputes as a means to mobilize popular support for their election and agenda; however, it remains to be seen whether this aggressive foreign policy against Cambodia and the ASEAN region will be as successful as the Thai elite envision.

Youk Chhang
Director
Documentation Center of Cambodia

Cambodia’s Pursuit of Compulsory Conciliation under UNCLOS: Preah Vihear Legal Strategy 2.0
https://phnompenhpost.com/opinion/cambodias-pursuit-of-compulsory-conciliation-under-unclos-preah-vihear-legal-strategy-2-0/

អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម ទស្សនកិច្ចមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម៖ថ្ងៃទី២៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លករ...
29/05/2026

អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម ទស្សនកិច្ចមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម៖

ថ្ងៃទី២៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦
របាយការណ៍៖ ផាត ពន្លក
រូបថតដោយ៖ ក្រុមការងារមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម

នៅព្រឹកថ្ងៃសុក្រ ទី២៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦ អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហមចំនួន២រូប រស់នៅក្នុងភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជំគិរី ខេត្តកំពត បានអញ្ជើញទស្សនកិច្ចនៅមជ្ឈមណ្ឌលសះស្បើយសហគមន៍បាក់នឹម ដើម្បីចូលរួមចែករំលែករឿងរ៉ាវនិងបទពិសោធន៍ជីវិត ដែលបានឆ្លងកាត់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហមក្នុងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៥-១៩៧៩ និងព្រមទាំងចង់ស្វែងយល់បន្ថែមអំពីការថែទាំសុខភាពរាងកាយនិងផ្លូវចិត្ត តាមរយៈការអានកូនសៀវភៅព័ត៌មានស្តីពីការថែទាំសុខភាពរបស់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម ដែលបានរៀបចំចងក្រងដោយមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ក្នុងគម្រោងសុខភាពនៅឆ្នាំ២០២៣។

អ្នករស់រានមានជីវិតទាំងពីររូប ដែលបានចូលរួមទស្សនកិច្ច រួមមាន៖

១) លោក មុំ កៃ ភេទប្រុស អាយុ៦២ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃរស់នៅក្នុងភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ លោក មុំ កៃ មានទីកន្លែងកំណើតស្ថិតក្នុងភូមិធ្មា ឃុំក្រាំងស្នាយ ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ឪពុកឈ្មោះ មុំ មៀវ និងម្តាយឈ្មោះ ទូត មិញ។ ប្រពន្ធឈ្មោះ ទន់ អូន អាយុ៦៣ឆ្នាំ និងមានកូនប្រុសស្រីចំនួន៦នាក់។ កាលពីកុមារភាព លោក មុំ កៃ បានរៀនសូត្របន្តិចបន្តួចនៅសាលាវត្តក្នុងភូមិកំណើត ប៉ុន្តែដោយសារតែជីវភាពគ្រួសារខ្វះខាតនិងក្រីក្រ ទើបមិនសម្រេចចិត្តឈប់រៀន។ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម លោក មុំ កៃ ធ្លាប់បានធ្វើការក្នុងកងចល័តទំនប់ម្លេច ដែលជាកងចល័តរបស់ស្រុកឈូក ខេត្តកំពត។ លោកបានធ្វើការនៅទីនោះរយៈពេលជិត១ឆ្នាំ ដោយខ្មែរក្រហមប្រើឲ្យរែកដីដំបូក លើកទំនប់ និងជីកប្រឡាយ ដោយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកនិងហត់នឿយជាទីបំផុត។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហមបានបញ្ជូនលោកទៅធ្វើការពីការដ្ឋានកងចល័តមួយទៅការដ្ឋានកងចល័តមួយទៀត ជាបន្តបន្ទាប់។

បច្ចុប្បន្ននេះ លោក មុំ កៃ មានបញ្ហាសម្ពាធសសៃឈាម(គាបសរសៃឈាម) និងឈឺសន្លាក់ក្បាលជង្គង់។ ជាទូទៅ លោកមុំ កៃ បានទៅពិនិត្យនិងព្យាបាលជំងឺនៅមន្ទីរពេទ្យឯកជនក្នុងភូមិ។

២) អ្នកស្រី ទន់ អូន ភេទស្រី អាយុ៦៣ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃរស់នៅក្នុងភូមិបាក់នឹម ឃុំច្រេស ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ អ្នកស្រីមានទីកន្លែងកំណើតស្ថិតក្នុងភូមិធ្មា ឃុំក្រាំងស្នាយ ស្រុកជុំគិរី ខេត្តកំពត។ ឪពុកឈ្មោះ ទន់ អែម និងម្តាយឈ្មោះ ប៉ែន ស៊ន។ ស្វាមីឈ្មោះ មុំ កៃ អាយុ៦២ឆ្នាំ និងមានកូនប្រុសស្រី ចំនួន៦នាក់។ បច្ចុប្បន្ន កូនទាំង៦នាក់នោះ បានរៀបចំឲ្យមានគ្រួសារគ្រប់គ្នាហើយ។ កាលពីកុមារភាព អ្នកស្រី ទន់ អូន បានរៀនសូត្របន្តិចបន្តួច ដោយអាចអានអក្សរខ្មែរបានខ្លះៗ។ នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម អ្នកស្រីត្រូវបានបញ្ជូនទៅធ្វើការក្នុងកងកុមារភូមិ ដូចជាដកស្ទូងស្រូវ រែកជី និងធ្វើស្រែ។ ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ស្ថានភាពរស់នៅរបស់ប្រជាជន ត្រូវបានបង្ខំឲ្យធ្វើការយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងផ្តល់អាហារហូបចុកមិនគ្រប់គ្រាន់ ព្រមទាំងពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។

បច្ចុប្បន្ននេះ អ្នកស្រី ទន់ អូន មានបញ្ហាឈឺសន្លាក់ក្បាលជង្គង់ ឈឺចង្កេះ និងមានជំងឺក្រពះ។ ជាទូទៅ អ្នកស្រីតែងតែទៅពិនិត្យនិងព្យាបាលជំងឺនៅមន្ទីរពេទ្យឯកជនក្នុងភូមិ។

ជាចុងបញ្ចប់តាមរយៈទស្សនកិច្ចនេះ លោក មុំ កៃ បានបង្ហាញចំណាប់អារម្មណ៍ថា លោកមានការសប្បាយចិត្តដែលបានមកទស្សនកិច្ចនិងចែករំលែកបទពិសោធន៍ជីវិត ដែលធ្លាប់បានឆ្លងកាត់ក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ លោកបានបន្ថែមទៀតថា៖ ការជួបជជែកនិងរំលឹករឿងរ៉ាវអតីតកាល បានធ្វើឲ្យលោកមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលផ្លូវចិត្ត និងមានអ្នកស្តាប់យល់ពីការលំបាកដែលលោកធ្លាប់ជួបប្រទះ។ ពិសេសជាងនេះទៀត លោកទទួលបានចំណេះដឹងបន្ថែមអំពីការថែទាំសុខភាពរាងកាយនិងផ្លូវចិត្ត ដែលមានសារៈសំខាន់សម្រាប់មនុស្សវ័យចាស់។ ចំណែកអ្នកស្រី ទន់ អូន បានបង្ហាញអារម្មណ៍រីករាយដែលបានមកទស្សនកិច្ច និងព្រមទាំងបានអានកូនសៀវភៅព័ត៌មានស្តីពីការថែទាំសុខភាព។ អ្នកស្រីយល់ថា ការយកចិត្តទុកដាក់លើសុខភាពផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្ត គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបខ្មែរក្រហម។ អ្នកស្រីបានបន្ថែមទៀតថា ការមកកាន់ទីនេះធ្វើឲ្យអ្នកស្រីមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងមិនឯកោ ព្រោះនៅមានមនុស្សចាប់អារម្មណ៍ចង់ស្តាប់និងចង់ស្វែងយល់អំពីជីវិតដ៏លំបាកក្នុងអតីតកាលដែលអ្នកស្រីធ្លាប់បានឆ្លងកាត់៕

-----------------------
(English Translation)

Khmer Rouge Survivors visited Bak Nim Community Healing Center
May 29, 2026
Report by Phat Ponlok

On Friday morning, May 29, 2026, two Khmer Rouge survivors living in Bak Nim village, Chres commune, Chhouk district, Kampot province, visited Bak Nim Community Healing Center. The main purpose of their visit was to share their life stories and experiences during the Khmer Rouge regime between 1975 and 1979, and they additionally to learn about personal health care through the health care booklet compiled by the Documentation Center of Cambodia (DC-Cam) for the Health Project in 2023.

The survivors who came visiting the Center are as below:

1) Mum Kai, male, 62 years old, born in Thmea village, Kraing Snay commune, Chum Kiri district, Kampot province, is currently living in Bak Nim village, Chres commune, Chum Kiri district, Kampot province. His father’s name is Mum Miev and mother’s name is Tout Minh. Mum Kai married Mrs. Tun Aun who is now 63 years old. They had 6 sons and daughters.

During his childhood, Mum Kai studied in local pagoda school in his home village but eventually, he had to quit school due to financial hardships in his family living condition. Under the Khmer Rouge regime, Mum Kai was forced to work in Rumlich dam mobile unit, which it was a district-level mobile work located in Chhouk district, Kampot province. Mum Kai worked at this dam worksite for nearly a year under extremely grueling and exhausting conditions, where Khmer Rouge forced him to carry soil from termite mounds, build dams, and dig canals. Later, the Khmer Rouge continually transferred him from one mobile work site to another.

Currently, Mum Kai suffers from pinched nerves (blood vessel compression) and knee joint pain. He generally looks for medical checkups and treatment at a private clinic in his village.

2) Tun Aun, female, 63 years old, born in Thmea village, Kraing Snay commune, Chum Kiri district, Kampot province, is currently living in Bak Nim village, Chres commune, Chum Kiri district, Kampot province. Her father’s name is Tun Em and mother’s name is Pen Sorn. Tun Aun married Mr. Mum Kai who is now 62 years old. They had 6 sons and daughters, all of whom are now married.

In childhood, Tun Aun only studied basic education which she could just read and write a little. During the Khmer Rouge regime, Tun Aun was assigned to work in village children unit, in which she was assigned to carry soil, to transplant rice seedlings, and to carry fertilizers. Living in the Khmer Rouge’s regime, the people were subjected to forced heavy labor and provided with insufficient food rations and fearfulness.

Currently, Tun Aun suffers from knee joint pain, back pain, and gastric illness. She typically goes to a private clinic in the village for medical consultations and treatment.

Finally, following the visit, Mum Kai was impressed that he was very pleased to visit the center and share his life experiences through the Khmer Rouge’s regime. He also added that meeting to talk and recall the past has given me a sense of mental relief, knowing that there are people who listen to and understand the hardships that I went through. Importantly, I also gained additional knowledge about physical and mental health care, which is vital for elderly individuals.

Meanwhile, Tun Aun expressed her joyfulness in visiting the center and reading the health care booklet. She strongly believed that paying attention to both physical and mental health is crucial for former Khmer Rouge survivors. She also added that coming to visit the center made her feel warm and less isolated, in which it realizes that there are still Cambodian people interested in listening to and understanding the difficult life she endured in the past.

May 29, 2026
Photo and Report by Bak Nim Community Healing Center Team
Documentation Center of Cambodia Archives

Address

Bak Nim Village, Chres Commune, Chum Kiri District
Kampot
70401

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Bak Nim Community Healing Center posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Organization

Send a message to Bak Nim Community Healing Center:

Share