24/03/2026
Li fracchie
Scendelleja, verneceja,
la Madonna mo’ passeja.
Tutta luce, tutt’anélle,
la Madonna tande bbella.
La Madonna Addulurata
chiagne làcreme de luce.
Passa passa p’ógne strata
quéssa fracchia a cérre e noce.
Nón-ge védene cchiù stélle,
mo’ li stélle stanne nderra;
passe a méze li fratelle
la Madonna, mande adzurre.
A funestre e ballechétte
sta la ggende ngunecchiata:
tutta luce e tutt’afflitta,
la Madonna Addulurata.
Canda canda, canzungina,
foche foche, vòla vòla!
Sope n’ónna ce avvucina
la Madonna sola sola.
Chi l’à ffatta quédda fracchia,
la cchiurròssa e lla cchiuttónna?
Quallu vosche e qualla macchia
ce à mbrestate tanda frónna?
L’ime fatta tutte quande,
Ogni ffrónna nu delore,
Ogni ffrasca jè nnu chiande,
Ogni vvamba jè nnu còre.
Passa passa, Addulurata,
bbenedice a stu pajese!
Tutta luce e scunzulata,
la Madonna sammarchesa
JOSEPH TUSIANI
Le fracchie. Scintilla, sfavilla, / ora passa la Madonna. / Tutta luce, tutt’anelli, / la Madonna così bella. // La Madonna Addolorata / piange lacrime di luce. / Passa passa in ogni strada / questa fracchia di quercia e noce. // Non si vedono più stelle, / ora le stelle sono per terra; / passa in mezzo ai Confratelli / la Madonna, mantoazzurra. // A finestre ed a balconi / sta la gente inginocchiata: / tutta luce e tutt’afflitta, / la Madonna Addolorata. // Canta canta, canzoncina, / fuoco fuoco, vola vola! / Sopra un’onda si avvicina / la Madonna tutta sola. // Chi l’ha fatta quella fracchia, / la più grande e la più tonda? / Quale bosco e quale macchia / ci ha prestato tanta fronda? // L’abbiam colta tutti quanti, / ogni fronda un dolore, / ogni ramo è un pianto, / ogni fiamma è un cuore. // Passa passa, Addolorata, / benedici questo paese! / Tutta luce e sconsolata, / la Madonna sammarchese.