13/09/2026
با نهایت احترام و مهر،
تقدیم به داوود سرخوش؛ هنرمندی که نامش نه فقط در موسیقی، بلکه در حافظه و احساس یک ملت ریشه دوانده است.
داوود عزیز،
سال‌هاست که صدای تو، زخمه‌های تو، و حضور آرام و استوار تو، برای ما چیزی فراتر از هنر بوده است. تو با هر آهنگ، با هر اجرا، و با هر قدمی که در مسیر موسیقی برداشتی، بخشی از دردها، امیدها و رؤیاهای مردم‌ات را روایت کردی. هنر تو تنها یک کارنامه هنری نیست؛ یک زندگی وقف‌شده است، زندگی‌ای که در آن عشق، رنج، مهاجرت، مقاومت و زیبایی در کنار هم نشسته‌اند.
تو در تمام این سال‌ها، بی‌هیاهو اما پرقدرت، چراغی روشن نگه داشتی؛ چراغی که برای نسل‌های مختلف الهام‌بخش بوده و هست. صدای تو برای بسیاری از ما پناه بوده؛ لحظه‌ای برای نفس کشیدن، برای یادآوری ریشه‌ها، برای زنده نگه داشتن فرهنگی که بارها خواسته‌اند خاموشش کنند.
از تو سپاسگزاریم؛
برای صداقتت، برای وفاداری‌ات به مردم، برای هنری که هرگز از مسیر انسانیت جدا نشد. برای اینکه در سخت‌ترین روزها هم سازت را زمین نگذاشتی و اجازه دادی موسیقی‌ات مرهمی باشد بر دل‌های زخمی.
آرزومندیم که این مسیر روشن، با سلامت، آرامش و الهام‌های تازه ادامه یابد.
تو نه فقط یک هنرمند، بلکه بخشی از حافظه جمعی ما هستی؛ و این بزرگ‌ترین افتخاری‌ست که یک انسان می‌تواند در زندگی هنری‌اش به دست آورد.
در آخرین مصاحبه ی ایشان، پس از دو سال سکوت و دوری از صحنه، داوود سرخوش دوباره در برابر دوربین نشست؛ آرام، فروتن، اما با چشمانی که از پشت آن‌ها می‌شد سنگینی روزهای سخت را خواند. این گفت‌وگو نه فقط یک مصاحبه، بلکه بازگشت یک هنرمند زخمی اما پیروز بود؛ هنرمندی که دو سال تمام با بیماری سرطان جنگیده و امروز با صدایی مطمئن می‌گوید: «حال من خوب است… باور کنید.»
او در این مصاحبه از روزهایی گفت که ناچار شد سازش را زمین بگذارد؛ از لحظاتی که میان اتاق‌های بیمارستان، جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی، تنها دل‌خوشی‌اش یاد مردم و موسیقی بود. سرخوش با صداقتی کم‌نظیر اعتراف کرد که سکوتش از سر بی‌مهری نبود، از سر ناتوانی بود؛ از نبردی که باید در خلوت می‌گذشت، در غربت، دور از وطن، دور از صحنه‌ای که همیشه خانهٔ او بوده است.
او گفت که در این دو سال، حتی در اوج بیماری، موسیقی را رها نکرده؛ آهنگ‌هایی نوشته که «در درد شکل گرفتند»، نغمه‌هایی که خودش می‌گوید شاید تلخ باشند، اما راست‌اند، واقعی‌اند، از دل آمده‌اند. در پایان مصاحبه، با دمبوره‌اش آهنگی تازه را اجرا کرد؛ آهنگی که برای نخستین بار شنیده شد و برای بسیاری از هواداران، لحظه‌ای بود که اشک و لبخند را با هم آورد.
داوود سرخوش در این گفت‌وگو از آینده نیز گفت؛ از بازگشت به صحنه، از تور کنسرت‌های ۲۰۲۶، از اینکه دوباره می‌خواهد میان مردم باشد، همان‌جایی که همیشه به آن تعلق داشته. او با لبخندی آرام گفت: «من برگشته‌ام… و این بار قدر هر لحظه را بیشتر می‌دانم.»
این مصاحبه، نه فقط روایت بیماری و بهبودی، بلکه داستان ایستادگی یک هنرمند بود؛ هنرمندی که حتی وقتی زندگی سخت‌ترین امتحان را پیش رویش گذاشت، باز هم با امید برگشت تا بگوید:
«موسیقی ادامه دارد… و من هم.»
با سپاس و احترامِ عمیق
به یک عمر تلاش، عشق و صدای ماندگار تو.
انجمن اجتماعی فرهنگی نوروز
Dawood Sarkhosh
https://youtu.be/ffAM9P9I0Tk?si=RKmCurz43P6_U5_F
پس از دو سال سکوت، داوود سرخوش در گفت‌وگویی اختصاصی با فاطمه محسنی ...
