تاریخ شفاهی معماری معاصر ایران

مستند سازی وقایع تاریخی از مسائل حائز اهمیت در جامعه مدرن جهانی است. حال آنکه این موضوع در ایران بسیار نو و تازه
می باشد. از سویی دیگر ثبت وقایع تاریخی از مسائلی است که در رشد و ارتقاء معماری امروز کشور بسیار موثر بوده و برای نسل های آینده راه گشا می باشد. کمبود مرجعی مناسب در باب تاریخ معماری معاصر ایران عاملی محرک در بحث تحقیق پیرامون معماری سالهای نه چندان دور در تاریخ معماری کشور برای نگارنده

بوده است که در قالب گفتگوهای شفاهی با معماران و دست اندر کاران حرفه قابل انجام می باشد.

هدف از پروژه "تاریخ شفاهی معماری معاصر ایران" بررسی‌ و ثبت رخدادها و روند تاریخی و وقایع‌ معماری معاصر ایران در بازه ای کوتاه، حدوداً ۳۰ ساله، از اواخر دهه 20 شمسی تا سال 1357 (انقلاب اسلامی ایران) می باشد.
پروژه مورد بحث به معرفی نسلِ معمارانِ قدیم ایران و آشنایی با احوالات فردی و اجتماعی و تاثیر آنان در معماری آن دوره
می پردازد. این گروه از معماران عمدتاً در دهه‌های30،40 و 50 شمسی رشد و فعالیت کرده اند که این سال ها دوران شروع پیشرفت و شکوفایی در امور مختلف در کشور بوده است. در این بازه زمانی، ایران دستخوش تغییرات شگرفی در زمینه‌های مختلف فرهنگی‌، سیاسی، اقتصادی و نهایتاً معماری شده است. به جرأت می‌توان بیان کرد که نسل معماران پرورش یافته در این دوره به سبب کیفیت بالای تحصیلات، منابع مالی‌ِ مساعد در کشور، تلاش حکومت و جامعه برای تجدد و نوگرایی و نهایتاً ارتباط مساعد ایران با جهان غرب و شرق، از پتانسیل‌های بالایی برخوردار بوده که در پی آن معماریِ آن سالها رشدی مناسب و رو به جلو داشته است. امروزه بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال کماکان این نسل تأثیر خود را بر جامعهِ معماری ایران میگذارد.

در طول گفتگوهای پیاپی با معماران سئوالاتی مطرح می گردد که پوشش دهنده موارد زیر می باشد:
۱- پیشینه خانوادگی، دوران طفولیت و جوانی معمار
۲- دوران آموزش مدرسه و دانشگاه و بحث های پیرامون تحصیلات دانشگاهیِ فرد
۳- دوره شغلی حرفه ای معمار
4- دوره بازنشستگی و وضعیت کنونیِ زندگی معمار