اندیمشک نام شهری است در جنوب غربی ایران در شمال خوزستان و نزدیک دامنههای زاگرس، که شمال به استان لرستان، از غرب به استان ایلام، از جنوب به شهر شوش و از شرق و جنوب شرقی به شهر دزفول محدود میشود. طول جغرافیایی اندیمشک در شمال ۴۸ درجه و ۲۲ دقیقه خاوری نسبت به نصف النهار گرینویچ و عرض آن ۳۲ درجه و ۲۹ دقیقه شمالی نسبت به اخط استوا و مسافت ۷۳۰ کیلومتر جاده آسفالته تا تهران است. آب و هوای اندیمشک در تا
بستان گرم و مرطوب (نمناک) در زمستان سرد و خشک، دمای هوای آن در بالاترین روزهای گرم ۵۰ بالای صفر و در پایینترین درجه روزهای سرد ۳ زیر صفر میباشد.بنابر آمار سال ۱۳۸۵جمعیت اندیمشک، بالغ بر۱۸۰۰۰۰نفر است.بیش از هشتاد درصد مردم اندیمشک از قوم لُر و بختیاری میباشند که بازماندگان اقوام باستانی نژاد آریایی هستند که یک قرن پیش به تدریج از کوهستانهای زاگرس به شهر اندیمشک کوچ کردهاند. مردم اندیمشک به شجاعت، غیرت، مهربانی، میهن پرستی و مهمان نوازی مشهورند و بیشتر به گویش لری و بختیاری که یکی از گویشهای خانواده فارسی و برگرفته از زبان پهلوی پارسی باستان و از زبانهای خانواده بزرگ هند و اروپایی (آریایی) میباشد سخن میگویند. شهرستان اندیمشک دارای موقعیت استراتژیک و ویژه، زمینهای خوب کشاورزی، معادن نفت، گاز، سیلیس، گچ، ماسه، آهک و سنگ آهن و جاده ترانزیتی آسفالته و خط راه آهن سراسری اندیمشک به تهران که خوزستان را به مرکز و شمال شرقی ایران پیوند میدهد. سدهای بزرگ و جهانی مانند سد دز در فاصله بیست کیلومتری شمال شرقی شهر و سد کرخه در فاصله بیست و دو کیلومتری غرب اندیمشک که بر ارزش این شهرستان افزودهاند و بخش بزرگی از نیروی برق کشور و نیز آبیاری زمینهای این شهر و شمال خوزستان را تأمین میکند.
اندیمشک دارای بیش از ۲۳۰ هزار هکتار زمین است و ۲۲۹ هزار هکتار آن آبی و هزار هکتار آن دیمی هستند. فراوردهای کشاورزی اندیمشک گندم، ذرت، چغندر، کنجد، ماش، لوبیا، سیب زمینی، گوجه، سبزی و دیگر فراوردهای کشاورزی میباشد. سه رودخانه در خاک اندیمشک جاری است. رودخانه کرخه در فاصله ۲۲ کیلومتری غرب شهر، که سد کرخه برروی آن ساخته شده، رودخانه سزار (سددز) که در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال شرقی اندیمشک که سد دز را برروی آن ساختهاند و رودخانه فصلی بالارود که در جهت شمال غربی به فاصله ۳ کیلومتری نزدیک به خود شهر جاری است که با ساخته شدن سد بالا رود در سرچشمهها و تلاقیهای آن رودخانه بالارود نیز بصورت دایم در شهر اندیمشک جریان پیدا خواهد کرد. بلندای شهر اندیمشک از سطح دریا ۸۵ تا ۱۵۰ متر است که در قسمتهای شمالی تر این بلندیها افزایش پیدا میکند.
یافتهها و نشانههای زندگی مردمان پیش از تاریخ، دوران پارینه سنگی، میانه سنگی، نوسنگی و سپس کوچ نشینی و روستانشینی نخستین و آغاز دوران تاریخی و شهرنشینی عیلامیها ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال پیش نمایانگر و بیانگر پیشینه بسیار کهن این سرزمین است. یافتههای زندگی غارنشینی ۲۰۰۰۰ ساله در کوه تنگوان، یافتههای اردوگاه روستایی یا کوچ نشینی ۸۰۰۰ ساله در تپه تولهای یافتههای زندگی شهری و روستایی ۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰ ساله دوره عیلامیها در شمال دشت سوزیانا (اندیمشک امروزی در شمال خوزستان) تپههای تاریخی عیلامی و پارتی سنجر، شهر و ایوان کرخه (پای پل کرخه) در بخش مرکزی شهرستان اندیمشک، زیستگاهها و گذرگاههای قوم کاسیان (از اقوام هند و اروپایی کهن زاگرس) در درهها و کوهستانهای بالا گریوه بخش الوار در شمال اندیمشک و سپس دوره هخامنشیان پارسی و ورود آنان به خوزستان و این مناطق و ساخت راه شاهی و گذرگاهی از خوزستان به سرزمین کاسیان زاگرس (لرستان)، ساخت اردوگاه اسیران یونانی بنام اریترین یا اردریکا (محل کنونی دهستان قیلاب) در همسایگی کاسیان زاگرس و ساخت دژها، دیدبانیهای بین راهی، همچنین یافت آثار سلوکیان یونانی و اشکانیان پارتی در تپه سنجر، ایوان و شهر کرخه، شهر لور و سپس روی کار آمدن ساسانیان پارسی و آغاز دوران طلایی تاریخ اندیمشک باستان بدست شاهنشاهی ساسانیان پارسی، که بیش از پیش در ساخت و ساز و آبادانی، اقتصادی، سیاسی و نظامی آن کوشش کردهاند. بارزترین آثار دوران ساسانیان؛ شهر اندامش (اندیمشک)، پل ساسانی بالارود شمالی، شهر و پل چین زال و سازماندهی و گسترش و درخشش شهرهای لور شهر و ایوان کرخه (پای پل) و راه شاهی را میتوان نام برد.
پیرامون نام اندیمشک و فلسفه نامگذاری آن خوب است بدانید که نام اندامش یا اندیمشک یک واژه پهلوی پارسی به شمار میرود که نخستین بار در تاریخ، از طریق متون ارمنی و سُریانی بدست آمده. استخری جغرافی دان سده چهارم هجری (برابر با سده دهم میلادی) در کتاب مسالک و ممالک از این شهر باستانی بنام اندامش یاد کرده و فاصله شهر اندامش تا شهر لور را دو فرسنگ (۱۲ کیلومتر) و فاصله پل اندامش تا جندی شاپور را نیز دو فرسنگ نوشتهاست.
ابن حوقل نیز که در سده چهارم هجری میزیسته و بیشتر نوشتههایش را از استخری ربوده؛[۱] . در کتاب صورت الارض به شهر اندامش اشاره نموده، پس از او حمدالله مستوفی مورخ نیمه سده هشتم هجری (برابر با سده سیزدهم میلادی) در کتاب نزهت القلوب نام این شهر را اندامش و اندیمشک نوشتهاست .
