https://www.gondaliyaparivar.com/

Samast Gondaliya Leuva Patel Parivar Rajkot, rajkot, Rajkot (2026)

06/07/2026

28/03/2026

I'm on Instagram as .parivar. Install the app to follow my photos and videos.

07/02/2026

૮૫ વર્ષની વૃદ્ધ માને દીકરાએ પહાડોમાં તરછોડી દીધી... ૭ વર્ષ બાદ જ્યારે દંપતી ત્યાં પાછું ફર્યું, ત્યારે સંભળાયેલા એક અવાજે તેમના પગ નીચેથી જમીન સરકાવી દીધી!
ઉત્તરાખંડના એક સુમસામ પહાડી ઢોળાવ પર, જ્યાં સામાન્ય લોકો માત્ર લાકડાં વીણવા જાય છે અને સાંજ પડતાં જ ગભરાઈને પાછા ફરે છે, ત્યાં ઝાડની ગીચ છાયામાં એક જૂની ઝૂંપડી છુપાયેલી હતી.
કોઈએ ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે ૭ વર્ષ પહેલાં અહીં એક એવી કરુણ ઘટના બની હતી, જેને યાદ કરીને આજે પણ આખું ગામ થરથરી ઉઠે છે.
૮૫ વર્ષીય સરસ્વતી દેવી ક્યારેક આ વિસ્તારની સૌથી મહેનતુ અને તેજસ્વી મહિલા ગણાતા હતા. તેમણે એકલે હાથે ત્રણ દીકરાઓને ઉછેરીને મોટા કર્યા હતા. પરંતુ નસીબની લીલા તો જુઓ - ઘડપણમાં એ જ બાળકોને તેઓ બોજ લાગવા માંડ્યા.
ત્રણેયમાં વચલો દીકરો મધુકર તેમની સૌથી મોટી આશા હતો. તે હંમેશા કહેતો:
"હું માને ક્યારેય એકલી નહીં છોડું, પછી ભલે દુનિયા બદલાઈ જાય."
પરંતુ લગ્ન પછી બધું બદલાઈ ગયું. તેની પત્ની રીમા ખરાબ માણસ નહોતી, પણ સ્વભાવે ખૂબ જ ‘હિસાબી’ હતી. તે વારંવાર ફરિયાદો કરતી:
"તારી માની દવાઓ પાછળ કેટલો ખર્ચો થાય છે... હું મારી દુકાન પર ધ્યાન જ નથી આપી શકતી!"
ધીમે-ધીમે આ ફરિયાદો ઉધઈની જેમ મધુકરના મગજને કોતરી ખાતી હતી.
એક દિવસ ધોધમાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. મધુકર પોતાની વૃદ્ધ માને કારમાં બેસાડીને પહાડ તરફ લઈ ગયો અને બોલ્યો:
"મા, હું જડીબુટ્ટી લેવા જઈ રહ્યો છું. તમે અહીં નીચે બેસીને આરામ કરો."
સરસ્વતી દેવી નીચે ઉતર્યા. તેમની પાસે માત્ર એક જૂની ગરમ શાલ હતી - એ જ શાલ જે રીમાએ વર્ષો પહેલાં તેમને વણીને આપી હતી.

કાર ઉભી રહી. મધુકરે એકવાર પોતાની મા સામે જોયું... અને પછી એન્જિન ચાલુ કરી દીધું. તે ધુમ્મસમાં ગાયબ થઈ ગયો.
રાત પડતાં-પડતાં માને સમજાઈ ગયું -
"દીકરો... હવે પાછો નહીં આવે."
ગામમાં મહિનાઓ સુધી આ વાતની ચર્ચા રહી, પણ બધાએ માની લીધું કે આટલી ઉંમરની વૃદ્ધ મહિલા આવા જંગલી પહાડોમાં ક્યાંથી જીવતી બચી હોય? નવાઈની વાત એ હતી કે તેમની લાશ ક્યારેય મળી નહીં.
મધુકર અને રીમા શહેરમાં સ્થાયી થઈ ગયા. પરંતુ રાત્રે, જ્યારે પણ પવન દરવાજાની તિરાડમાંથી પસાર થતો, મધુકરને હંમેશા એક અવાજ સંભળાતો:
"મધુકર... અંધારું થઈ ગયું છે..."
રીમા ઘણીવાર તેને ડરીને જાગી જતો જોતી અને કહેતી:
"કેટલા વર્ષો વીતી ગયા... હજુ પણ ડર લાગે છે?" મધુકર ક્યારેય કોઈ જવાબ ન આપતો.
સાત વર્ષ પછી...
જમીનના એક ઝઘડાને કારણે બંને ગામડે પાછા ફર્યા. પહાડના રસ્તેથી પસાર થતી વખતે રીમાએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું:
"પેલું... પેલા ઝૂંપડી વાળી જગ્યાએ... એકવાર જઈને જોઈએ?"

મધુકરનો ચહેરો સાવ સફેદ પડી ગયો.
"જોઈને શું થશે? ત્યાં હવે માત્ર હાડકાં જ બચ્યા હશે..."
પરંતુ કોણ જાણે કેમ, રીમા જીદ કરતી રહી - કદાચ તે ૭ વર્ષના પાપનો બોજ હળવો કરવા માંગતી હતી. તેઓ ધીમે-ધીમે ઢોળાવ ચડવા લાગ્યા. પવન તેજ બની રહ્યો હતો. દરેક ડગલું જાણે તેમના અપરાધની યાદ અપાવી રહ્યું હતું.
ઝૂંપડીની નજીક પહોંચતા જ રીમા થંભી ગઈ:
"મધુકર... સાંભળો... કોઈ અવાજ..."
પહેલાં તો માત્ર ઝાડના પાંદડા ખખડવાનો અવાજ હતો.
પણ અચાનક -
હળવી ખાંસીનો અવાજ આવ્યો.
અને પછી -
"કોણ... ત્યાં કોણ છે?"
મધુકર અને રીમાના પગ જમીન સાથે જડાઈ ગયા હતા. એ અવાજ... એ અવાજ બીજું કોઈ નહીં, પણ તેની મા સરસ્વતી દેવીનો હતો! પણ સાત વર્ષ? શું સાત વર્ષ સુધી કોઈ આ નિર્જન જંગલમાં જીવતું રહી શકે?

ધ્રૂજતા હાથે મધુકરે તૂટેલા દરવાજાને ધક્કો માર્યો. અંદરનું દ્રશ્ય જોઈને બંનેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.

ઝૂંપડીની અંદર એક ખૂણામાં ધીમો દેવતા (આગ) સળગી રહ્યો હતો. તેની બાજુમાં ફાટેલાં-તૂટેલાં પણ ચોખ્ખાં કપડાંમાં એક વૃદ્ધા બેઠી હતી. તેની આંખો ઊંડી ઉતરી ગઈ હતી અને ચામડી હાડકાં સાથે ચોંટી ગઈ હતી, પણ શ્વાસ ચાલી રહ્યા હતા. તેમની બાજુમાં એક જંગલી દેખાતો, લાંબા વાળ અને દાઢીવાળો એક માણસ બેઠો હતો, જે જડીબુટ્ટીઓ વાટી રહ્યો હતો.
મધુકરને જોતા જ એ જંગલી માણસ સાવધ થઈ ગયો અને કુહાડી ઉપાડી લીધી. પણ સરસ્વતી દેવીએ ધ્રૂજતા હાથે તેને રોક્યો. તેમની આંખોમાં હવે રોશની નહોતી રહી, તે સંપૂર્ણપણે અંધ થઈ ચૂક્યાં હતાં.
"ભોલા... રોકાઈ જા," માએ હવામાં હાથ ફેરવતા કહ્યું, "આ મારો મધુકર છે. મને સુગંધ આવી ગઈ... મારો દીકરો પાછો આવ્યો છે."

મધુકર ધડામ કરતો માના પગમાં પડી ગયો. "મા... તું જીવે છે?"
પેલા જંગલી માણસે (ભોલાએ) તૂટી-ફૂટી ભાષામાં કહ્યું, "સાત વર્ષ પહેલાં મને આ મા બેભાન હાલતમાં મળી હતી. પ્રાણીઓ તેમને ફાડી ખાત, પણ મેં બચાવી લીધા. હું અનાથ હતો, ગુંગો હતો, જંગલમાં લાકડા કાપીને પેટ ભરતો હતો. ભગવાને મને મા આપી દીધી. મેં મારી સગી માની જેમ એમની સેવા કરી છે."
રીમાનું હૈયું આ સાંભળીને ભરાઈ આવ્યું. જે સાસુને તેણે બોજ માનીને ફેંકી દીધી હતી, તેને એક અજાણ્યા પાગલ માણસે દેવીની જેમ પૂજી હતી.
સરસ્વતી દેવીએ મધુકરના માથા પર હાથ મૂક્યો. મધુકરને ડર હતો કે મા હમણાં તેને શ્રાપ આપશે, હમણાં પૂછશે કે 'મને કેમ છોડી દીધી હતી?'.
પરંતુ માએ જે કહ્યું, તે સાંભળીને મધુકર અને રીમા જીવતાજીવ મરી ગયા.

વૃદ્ધ માએ સ્મિત સાથે કહ્યું:
"બેટા મધુકર! તું આવી ગયો? સારું થયું. તું ગયો પછી બહુ મોટો વરસાદ પડ્યો હતો. મને ચિંતા હતી કે તું રસ્તામાં પલળી ન જાય, એટલે હું અહીં જ બેસી રહી. જો ને, તારી રાહ જોતી રહી કે ક્યારે વરસાદ બંધ થાય અને મારો દીકરો મને લેવા આવે. ભોલા કહેતો હતો કે તું નહીં આવે, પણ મને ખબર હતી કે મારો દીકરો મને એકલી મૂકીને ક્યાંય ન જાય."
મધુકર રડી પડ્યો. માની આ અંધ શ્રદ્ધા અને પ્રેમની સામે તેનો અપરાધ પહાડ જેવડો મોટો લાગ્યો. મા તેને માફ કરી રહી ન હતી, માને તો ખબર જ નહોતી કે તેને તરછોડી દેવામાં આવી હતી. તેણે તો સાત વર્ષના નરકને પણ 'દીકરાની રાહ' સમજીને કાપી નાખ્યા હતા.

મધુકરે ભોલા સામે જોયું. ભોલાની આંખોમાં નફરત હતી. ભોલાએ ઈશારામાં કહ્યું, "લઈ જા તારી માને. મેં શરીર સાચવ્યું છે, પણ આત્મા તો ક્યારનો તારી પાસે જ હતો."
મધુકર અને રીમા માને લઈને જ્યારે પાછા ફરી રહ્યા હતા, ત્યારે તેમને સમજાયું કે લોહીના સંબંધો કરતા લાગણીના સંબંધો મોટા હોય છે.

અંત:
મધુકર માને ઘરે તો લઈ ગયો, પણ તે આખી જિંદગી માની આંખમાં આંખ મિલાવી ન શક્યો. જ્યારે થોડા મહિના પછી સરસ્વતી દેવીનું અવસાન થયું, ત્યારે મધુકરે જોયું કે ઘરની બહાર પેલો જંગલી ભોલા ઊભો હતો. તે રડતો હતો.
મધુકરને ત્યારે સમજાયું કે સરસ્વતી દેવીએ શરીરનો ત્યાગ એક દીકરાના ઘરે કર્યો, પણ તેમનો આત્મા તો પેલા જંગલી ઝૂંપડામાં સેવા કરતા 'સાચા દીકરા' પાસે જ રહી ગયો હતો.

બોધ: મા-બાપની સેવા માટે લોહીનો સંબંધ હોવો જરૂરી નથી, દિલમાં લાગણી હોવી જરૂરી છે. ઈશ્વર બધું જુએ છે, ક્યારેક સજા માફીના રૂપમાં પણ મળે છે જે આખી જિંદગી ખૂંચતી રહે છે.