16/02/2026
गावातल्या छोट्याशा घरात शारदा राहायची.
घर मातीचं… छप्पर टिनचं… आणि कपाटात फक्त तीन साड्या.
त्यातली एक साडी तर इतकी जुनी होती की तिच्या कडांना धागे सुटले होते.
पण शारदासाठी ती “नवी” होती… कारण बाकीच्या दोन अजून जुना होत्या.
तिचा मुलगा रोहित शहरात शिकत होता.
रोहितचं स्वप्न मोठं होतं – इंजिनियर व्हायचं.
शारदाचं स्वप्न?
फक्त एवढंच –
“माझा मुलगा मोठा माणूस व्हावा.”
दिवसातून दोन घरची भांडी घासायची,
एका घरी स्वयंपाक करायचा,
आणि रात्री स्वतःच्या घरात चुलीवर भाकरी थापायची.
एक दिवस बाजारात गेली तेव्हा तिला खूप सुंदर निळी साडी दिसली.
तिने ती हातात घेतली… आरशात स्वतःकडे पाहिलं…
क्षणभर तिला वाटलं – “ही साडी घेऊ का?”
पण लगेच तिच्या मनात दुसरा विचार आला –
“रोहितची कॉलेज फी भरायची आहे…”
तिने साडी परत ठेवली.
आणि त्या पैशात मुलासाठी पुस्तकं घेतली.
रोहितला कधीच कळलं नाही की आईने त्याच्यासाठी किती इच्छा दाबून ठेवल्या.
तो कधी म्हणायचा,
“आई, सगळ्यांच्या आई नव्या साड्या घालतात… तू का नाही घेत?”
ती हसून म्हणायची,
“मला काय करायचं नवीन साडी घेऊन? तू मोठा हो… तेच माझं दागिनं आहे.”
वर्षं गेली.
रोहितने इंजिनियरिंग पूर्ण केलं.
मोठ्या कंपनीत नोकरी लागली.
पहिल्या पगारातून तो थेट गावात गेला.
हातात एक मोठं पॅकेट होतं.
“आई, डोळे बंद कर!”
शारदाने डोळे बंद केले.
रोहितने तिच्या हातात एक सुंदर, महागडी रेशमी साडी ठेवली.
ती साडी पाहून तिच्या डोळ्यांत पाणी आलं.
पण त्या पाण्यात एक हलकीशी वेदना होती.
कारण आता ती साडी घालायला तिच्याकडे तरुणपण नव्हतं…
ते तर तिने मुलाच्या स्वप्नांसाठी आधीच अर्पण केलं होतं.
आईने कधी मोठी स्वप्नं पाहिली नाहीत.
तिने स्वतःची स्वप्नं लहान केली…
मुलाचं स्वप्न मोठं करण्यासाठी.
संदेश:-
आईची “जुनी साडी” ही फक्त कपडा नसतो…
तो तिच्या त्यागाचा पुरावा असतो.
आपण मोठे होतो…
पण आईचा त्याग कधीच छोटा होत नाही.
आज आईला एकदा मिठी मारा.
तिची अपूर्ण स्वप्नं विचारून बघा.
