05/09/2026
ദിശ കാണിച്ച ‘മീശ വിശ്വനാഥൻ’
ചില അധ്യാപകരെ നമ്മൾ അവർ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഓർക്കുന്നത്, ചിലരെ അവര്‍ നൽകിയ സ്നേഹംകൊണ്ടും മറ്റുചിലരെ അവരുടെ ശാസന കൊണ്ടും. വളരെ കുറച്ച് അധ്യാപകരെ മാത്രം ജീവിതം ഏറെ ദൂരം മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം നമ്മൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കും. അന്ന് ഭയപ്പെട്ട ഒരാളെ, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നന്ദിയോടെ ഓർക്കുന്ന ഒരു നിമിഷം ഉണ്ടാകും.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനെ ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ, മധുരയിലെ സൗരാഷ്ട്ര ബോയ്സ് സ്കൂളിൽ വന്ന എൻ.വിശ്വനാഥൻ സാർ. ഞങ്ങൾ ‘മീശ വിശ്വനാഥൻ’ എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നത്. ചെറിയ ശരീരം. മെലിഞ്ഞ രൂപം. ഷർട്ട് എപ്പോഴും ടക്ക് ഇൻ. പിരിച്ചുവച്ച മീശ. കർശനമായ മുഖഭാവം.
അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം എപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ തോൽസഞ്ചിയുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ വന്നാൽ ആദ്യം അതിൽ നിന്ന് ഒരു മുളവടി പുറത്തെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വയ്ക്കും. അതോടെ ക്ലാസ് നിശ്ശബ്ദം.
കുസൃതി കാണിച്ചാൽ, ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാതിരുന്നാൽ, ഉത്തരം പറയാനായില്ലെങ്കിൽ, മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ – അടി. ഇന്നത്തെ കുട്ടികളുടെ അവകാശബോധത്തിൽ അത്തരം ശാരീരിക ശിക്ഷ അംഗീകരിക്കാനാകില്ല. അതിന് ന്യായീകരണവുമില്ല. അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ ലോകം മനസ്സിലാക്കിയാലേ വിശ്വനാഥൻ സാറിനെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാനാകൂ.
എന്റെ നാട് സാമൂഹികമായും സാമ്പത്തികമായും ഏറെ പിന്നാക്കമായിരുന്നു. ഗുണ്ടായിസത്തിന്റെയും സാമൂഹിക വിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നാട്. അവിടെ നിന്നുള്ള കുട്ടികളെ പല സ്കൂളുകളും എളുപ്പത്തിൽ സ്വീകരിക്കാറില്ല. പഠനം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല. സ്കൂളിൽ പോകുന്നതുതന്നെ വലിയ കാര്യം. ചില കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിലെ സത്തുണവ് (ഉച്ചഭക്ഷണം) ആയിരുന്നു സ്കൂളിലെത്താനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന്.
അങ്ങനെയുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് വിശ്വനാഥൻ സാർ ഞായറാഴ്ചയും അവധിദിവസങ്ങളിലും സ്പെഷൽ ക്ലാസ് നടത്തും! ഞങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തെ വെറുപ്പായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും സ്പെഷൽ ക്ലാസ് കട്ട് ചെയ്ത് സ്കൂളിന് എതിരെയുള്ള സിനിമാ തിയറ്ററിൽ പോയി. സിനിമയ്ക്കിടയിൽ തിയേറ്ററിനകത്തേക്ക് വിശ്വനാഥൻ സാർ എത്തി. ഞങ്ങളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന് സ്കൂളിലെത്തിച്ചു. കഠിനമായി ശിക്ഷിച്ചു. മൈതാനത്ത് ഏറെ നേരം മുട്ടുകുത്തി നിർത്തി.
അന്നൊക്കെ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടാൽ തന്നെ പേടിയായിരുന്നു. എന്റെ ക്ലാസിൽ ദൈവേന്ദ്രൻ എന്നൊരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ നാട്ടിൽത്തന്നെയുള്ളവൻ. പ്രായത്തിൽ ഞങ്ങളേക്കാൾ വളരെ മുതിർന്നവൻ. ആറിലും ഒൻപതിലും പലതവണ തോറ്റിട്ടും പഠനം ഉപേക്ഷിക്കാതെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഇരുന്നതാണ്. ഒരു ദിവസം സാർ അവനെ അടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൻ വടി തടഞ്ഞ്, സാറിനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
എനിക്കും ഒരിക്കൽ വലിയ ‘ധൈര്യം’ വന്നു. സാർ എന്നെ അടിക്കുമ്പോൾ മധുരയിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഗുണ്ടയുടെ പേര് പറഞ്ഞ്, ‘അദ്ദേഹം എന്റെ ബന്ധുവാണ്. ഞാൻ പറഞ്ഞുകൊടുക്കും!’ എന്നു ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. സാർ പേടിച്ചില്ല, ‘പോയി വിളിച്ചുകൊണ്ടു വാ’ എന്നു പറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഇന്നു വിശ്വനാഥൻ സാറിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിൽ വരുന്നത് ആ മുളവടിയല്ല, ഞങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങളെക്കാൾ ആശങ്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു അധ്യാപകനെയാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, ‘പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ എന്ത് ചെയ്യും?’ എന്നു ചോദിച്ച അധ്യാപകൻ വിശ്വനാഥൻ സാറായിരുന്നു. അതുവരെ പത്താം ക്ലാസിന് ശേഷം എന്ത് പഠിക്കണം എന്ന് ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. സ്കൂളിൽ വരിക. ക്ലാസിലിരിക്കുക. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിക്കുക. വീട്ടിൽ പോകുക. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ലോകം.
വിശ്വനാഥൻ സാർ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു: ‘പതിനൊന്നാം ക്ലാസിൽ ബയോളജി– മാത്സ് ഗ്രൂപ്പ് എടുക്കണം. പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ ബിഎസ്‌സി ഫിസിക്സ് പഠിക്കാം, മാത്സ് പഠിക്കാം. പോളി ടെക്നിക്കിലും പോകാം.’ ഇന്ന് ഈ വാക്കുകൾ വളരെ സാധാരണമായി തോന്നാം. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് ഞാൻ ബയോളജി ഗ്രൂപ്പ്, ബിഎസ്‌സി ഫിസിക്സ്, മാത്തമാറ്റിക്സ്, പോളിടെക്നിക് എന്നൊക്കെ കേൾക്കുന്നത്. അവ കോഴ്സുകളുടെ പേരുകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഞാൻ താമസിച്ചിരുന്ന ചെറിയ ലോകത്തിന് പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലുകളുടെ പേരുകളായിരുന്നു.
എംബിബിഎസിനെക്കുറിച്ചോ എൻജിനീയറിങ്ങിനെ കുറിച്ചോ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ സാഹചര്യം നോക്കി യാഥാർഥ്യബോധത്തോടെ പറഞ്ഞതാകാം; ഞങ്ങളുടെ ഇന്നിനപ്പുറം ഒരു നാളെ ഉണ്ട് എന്ന് അദ്ദേഹം കാട്ടിത്തന്നു. ചില പൊതുവിജ്ഞാന പുസ്തകങ്ങളുടെ പേരുകളും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുതന്നു. പാഠപുസ്തകത്തിനു പുറത്തും വായിക്കേണ്ട ഒരു ലോകമുണ്ടെന്ന് ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
അന്ന് ഞങ്ങൾ കണ്ടത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കോപം. ഇന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടത് ഞങ്ങളുടെ സാധ്യതകളാണ്. ഞങ്ങൾ കണ്ടത് മുളവടി. അദ്ദേഹം കണ്ടത് വഴിതെറ്റിപ്പോകാവുന്ന ഒരു കൂട്ടം കുട്ടികളെ. ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചത് ഞായറാഴ്ചത്തെ സ്പെഷൽ ക്ലാസിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാം എന്നായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ചിന്തിച്ചത് ‘ഈ കുട്ടികൾ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എവിടേക്ക് പോകും?’
ഒരു അധ്യാപകന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന എല്ലായ്പ്പോഴും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ച പാഠമായിരിക്കണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരിക്കും: ‘നീ ഇനി എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?’ ഒരു കോഴ്‌സിന്റെ പേര്. ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്. ഒരു ചെറിയ പ്രോത്സാഹനം. ‘നിനക്കിത് കഴിയും’ എന്നൊരു വാക്ക്. അതൊക്കെ പറയുന്ന അധ്യാപകൻ കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അത് മറന്നുപോയേക്കാം. അതു കേട്ട കുട്ടി ചിലപ്പോൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറക്കില്ല. കാരണം കുട്ടികൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും പണം വേണ്ടെന്നില്ല. എല്ലാവർക്കും അവസരവും വീട്ടിൽ നിന്ന് ലഭിക്കണമെന്നില്ല. ചില കുട്ടികൾക്ക് ആദ്യം വേണ്ടത് ഒറ്റ കാര്യമാണ്– ഒരു ദിശ.
ഇനി അധ്യാപകരോടാണ്, നിങ്ങളുടെ ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിയോട് മാത്രമല്ല സംസാരിക്കേണ്ടത്. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ മാർക്ക് വാങ്ങുന്ന കുട്ടിയോടും സംസാരിക്കൂ. പിന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടിയോടും സംസാരിക്കൂ. വീട്ടിൽ പഠനത്തെക്കുറിച്ച് ആരും സംസാരിക്കാത്ത കുട്ടിയോട് ചോദിക്കൂ: ‘നിനക്ക് ഇനി എന്താകണം?’ അവന് അറിയില്ലെങ്കിൽ കുറച്ച് വഴികൾ കാണിച്ചുകൊടുക്കൂ. കാരണം നിങ്ങൾ അറിയാതെ തന്നെ പറയുന്ന ഒരു വാക്ക് ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ദിശ മാറ്റിയേക്കാം.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങനെയൊരു ദിശ ആദ്യമായി കാണിച്ചുതന്നത് എൻ.വിശ്വനാഥൻ സാർ ആയിരുന്നു. അന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പെഷൽ ക്ലാസുകളെ വെറുത്തു. ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുമ്പോൾ നന്ദി മാത്രമാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഏറെ മുന്നോട്ട് നടന്നശേഷം ചിലപ്പോൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്– നമ്മുടെ വഴിത്തിരിവുകളിൽ ചിലത് നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുത്തതല്ല; ആരോ ഒരാൾ നമ്മെ അവിടെ എത്തിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്.
എന്റെ വഴിയിലെ അത്തരമൊരു ആദ്യ തിരിവ് വിശ്വനാഥൻ സാർ കാണിച്ചുതന്നതാണ്. അദ്ദേഹം ഒരുപക്ഷേ ആ ദിവസം അത് മറന്നിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ, ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം തെളിച്ച ആ ചെറിയ ചിന്ത, വർഷങ്ങൾ കടന്നിട്ടും അണഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒരു അധ്യാപകന്റെ ഒരു വാക്ക് ചിലപ്പോൾ ഒരു പാഠമല്ല — ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.
ഈ അധ്യാപകദിനത്തിൽ, എന്റെ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വാക്ക് മാത്രം: നന്ദി, മീശ വിശ്വനാഥൻ സാർ. നിങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച ശാസ്ത്രപാഠങ്ങൾ എല്ലാം എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ലായിരിക്കാം.�പക്ഷേ നിങ്ങൾ എന്നെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ആ ദിവസം ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
(Article by M. G. Rajamanickam | Courtesy:Manorama Online )
