Ente Nadu

02/09/2026

ലോക നാളികേരദിനം
സെപ്റ്റംബർ 2 ലോക നാളികേര ദിനമായി ആഘോഷിക്കുന്നു.ഇന്ത്യയിൽ നാളികേരം ദിനം ആചരിയ്ക്കുന്നത് പ്രധാനമായും നാളികേര വികസന ബോർഡാണ്. 1999 മുതലാണ് നാളികേര ദിനം ആചരിക്കുന്നത്.

2015 ലെ ആഘോഷം

2015 ലെ പ്രധാന ആഘോഷ പരിപാടികൾ ഇന്ത്യയിൽ വിജയവാഡയിലാണ് നടന്നത്. ‘Coconut for Family Nutrition, Health and Wellness’ എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന സന്ദേശം. ഇന്തോനേഷ്യയിലെ ജക്കാർത്ത ആസ്ഥാനമാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഏഷ്യൻ ആൻഡ് പസിഫിക് കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ (APCC) നിർദ്ദേശ പ്രകാരമാണ് സപ്തംബർ 2 ലോക നാളികേര ദിനമായി ആഘോഷിക്കുന്നത്. സപ്തംബർ 2 നാണ് ഈ സംഘടന സ്ഥാപിതമായത്.[

28/08/2026

ശ്രീനാരായണഗുരു
കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും, നവോത്ഥാനനായകനും
ഇതേ പേരിലുള്ള മലയാള ചലച്ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചറിയാൻ, ദയവായി ‎ശ്രീ നാരായണഗുരു (ചലച്ചിത്രം) കാണുക.
കൂടുതൽ അറിയുക
വിക്കിപീഡിയയുടെ ഗുണനിലവാരത്തിലും, മാനദണ്ഡത്തിലും എത്തിച്ചേരാൻ ഈ ലേഖനം വൃത്തിയാക്കി എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.
ഇന്ത്യയിലെ കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള തത്വചിന്തകനും സന്യാസിയും കേരള നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തിലെ ഒരു സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും ആയിരുന്നു ശ്രീനാരായണഗുരു (1855-1928). കേരളത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന സവർണ മേൽക്കോയ്മ, തൊട്ടുകൂടായ്മ, തീണ്ടിക്കൂടായ്മ തുടങ്ങിയ സമൂഹ്യതിന്മകൾക്കെതിരെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കെതിരെയും പോരാടിയ അദ്ദേഹം കേരളീയ സമൂഹത്തെയാകെ നവോത്ഥാനത്തിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്നതിൽ പങ്കു വഹിച്ചു.[1] ജാതി വ്യവസ്ഥയെ ചോദ്യം ചെയ്ത ഒരു സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവായിരുന്നു ശ്രീനാരായണ ഗുരു.

താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ടവർക്കുൾപ്പെടെ ദൈവാരാധന നടത്തുവാനായി, ശ്രീനാരായണഗുരു കേരളത്തിലും കർണാടകയിലും തമിഴ്നാട്ടിലുമായി ഏതാണ്ട് നാൽപ്പത്തഞ്ചോളം ക്ഷേത്രങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു.[2]രണ്ടുതവണ ശ്രീലങ്ക സന്ദർശിക്കുകയും അവിടെ ക്ഷേത്ര പ്രതിഷ്ഠ നടത്തുകയും ചെയ്തു. തന്റെ സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനായ് ഡോ. പൽപുവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അദ്ദേഹം 1903ൽ ശ്രീ നാരായണ ധർമ പരിപാലന യോഗം സ്ഥാപിച്ചു.[3] "മതമേതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി" എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആപ്തവാക്യം. 1916-ൽ ജാതിയില്ലാ വിളംബരത്തിലൂടെ താൻ ഒരു ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വക്താവായ ആളല്ലെന്നും താൻ ജാതിയും മതവും ഉപേക്ഷിച്ചു സംവത്സരങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുവെന്നും ഗുരു വ്യക്തമാക്കി. 1924 ഇൽ ഗുരു ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ സർവ മത സമ്മേളനം നടത്തി. ഇന്ത്യയിലെ ഒന്നാമത്തെ സർവ്വ മത സമ്മേളനം ആയിരുന്നു അത്.

പശ്ചാത്തലം

പ്രധാന ലേഖനം: കേരളത്തിലെ ജാതി സമ്പ്രദായം
ഏകദേശം ഏട്ടാം നൂറ്റാണ്ടു മുതൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കം വരെ കേരള സമൂഹത്തെ സവർണർ, അവർണർ എന്നീ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ചുനിർത്തി.

മനുഷ്യരെ എല്ലാവരേയും ഒരുപോലെ അംഗീകരിക്കാത്ത ക്രൂര വ്യവസ്ഥിതിയാണ് ജാതി വ്യവസ്ഥ. ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും അതിനോടുബന്ധപ്പെട്ട തീണ്ടൽ, തൊടീൽ മുതലായ അനാചാരങ്ങളും നിലനിന്നു. ജാതിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണർ ക്ഷത്രിയർ, നായർ, അമ്പലവാസി, വെള്ളാളർ തുടങ്ങിയവർ സവർണ്ണരെന്നും ഈഴവരും അതിനു താഴെ നായാടി വരെയുള്ളവർ അവർണ്ണരെന്നും തരം തിരിക്കപ്പെട്ടു. കമ്മാളർ അഥവാ വിശ്വകർമജർ, ഗണകർ തുടങ്ങി രണ്ടിലും ചേരാത്തതായും ചിലരുണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷേത്രാരാധന, വിദ്യാഭ്യാസം, ഉദ്യോഗം തുടങ്ങിയ മേഖലകൾ അസ്പർശ്യരായി മാറ്റി നിർത്തപ്പെട്ട അയിത്ത ജാതിക്കാർക്ക് നിഷിദ്ധമായിരുന്നു. മാസശമ്പളം വാങ്ങുന്ന ഒരൊറ്റ ഈഴവൻ പോലും അക്കാലത്ത് സർക്കാർ ജോലിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡോ പല്പുവിനെപ്പോലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം സിദ്ധിച്ച അവർണ്ണ ജാതിക്കാർ പലരും ശാഠ്യത്തിന്റെ ഇരകളായിത്തീർ‌ന്നു. ഈഴവനായതുകൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു പൽപ്പുവിന് ട്രാവൻകൂർ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ നിഷേധിച്ചത്. പിന്നീടദ്ദേഹം മദ്രാസിൽ നിന്ന് മെഡിസിനിൽ ബിരുദമെടുക്കുകയും ലണ്ടനിലെ ക്യാംബ്രിഡ്‌ജ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ഉപരിപഠനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഡോ. പൽപ്പുവിനെ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജ്യത്ത് പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാൻ നാട്ടിലെ ജാതി സമ്പ്രദായം അനുവദിച്ചില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം നിലനിന്ന മൈസൂരിലാണ് അദ്ദേഹം പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തത്.

ജന്മികളായ ബ്രാഹ്മണർ അവർണ്ണ ജാതിക്കാരായ കർഷകർക്ക് ഭൂമി പാട്ടത്തിനു നൽകി വിളവ് കൊള്ളയടിക്കുകയും അടിമകളാക്കി വെയ്ക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു അത്തരമൊരു വ്യവസ്ഥിതി അക്കാലത്ത് ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇതിനെല്ലാം അപ്പുറമായിരുന്നു അവർണ്ണരുടെ മേൽ നടത്തിയിരുന്ന സാമ്പത്തിക ചൂഷണങ്ങൾ. അടിക്കടിയുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ കൊണ്ട് ഖജനാവ് ശോഷിച്ചപ്പോൾ പതിനാറിനും നാല്പതിനും ഇടക്കു പ്രായമുള്ള അവർണ്ണരിൽ നിന്നും തലയെണ്ണി നികുതി ചുമത്തി. ഇതിനു തലവരി എന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. കൂടാതെ വീടുമേയുക, മീൻപിടിക്കുക, എണ്ണയാട്ടുക, കള്ളുചെത്തുക തുടങ്ങിയ എല്ലാ തൊഴിലുകൾക്കും നികുതി ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്കുള്ള ശിക്ഷാവിധിയിലും സവർണ അവർണ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു. അവർണ്ണർക്ക് ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ശിക്ഷകൾ അതിക്രൂരമായിരുന്നു. ചെറിയ കുറ്റങ്ങൾക്കുപോലും അവയവങ്ങൾ മുറിച്ചു കളയുന്ന ശിക്ഷയും അക്കാലത്തുണ്ടായിരുന്നു. പൃഷ്ഠത്തിൽ കമ്പിയടിച്ചുകയറ്റി നാട്ടിനിറുത്തി കൊലചെയ്യുന്ന ചിത്രവധമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് നടപ്പിലിരുന്ന ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ശിക്ഷാവിധി. രണ്ടും മൂന്നും ദിവസം അവർ അങ്ങനെ കിടന്നു അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കും.

ജനനം, ബാല്യം
തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഏകദേശം പന്ത്രണ്ട് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശമായ ചെമ്പഴന്തിയിലെ വയൽവാരം വീട്ടിൽ കൊല്ലവർഷം 1032 ചിങ്ങം 5നാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു ജനിച്ചത്. [4] ക്രിസ്തുവർഷം 1856 ഓഗസ്റ്റ് മാസം 20ന്[5], ചതയം നക്ഷത്രത്തിൽ. വയൽവാരം വീട് വളരെ പഴക്കം ചെന്ന ഒരു തറവാടായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ഈഴവരിൽ മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു വീടായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിതാവ്, കൊച്ചുവിളയിൽ മാടൻ സംസ്കൃത അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നു, ജ്യോതിഷത്തിലും, ആയുർവേദവൈദ്യത്തിലും, ഹിന്ദുപുരാണങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിന് അറിവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ധ്യാപകനായിരുന്നതിനാൽ ആശാൻ എന്ന പേർ ചേർത്ത് മാടനാശാൻ എന്നാണദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിരുന്നത്. കുട്ടിയമ്മ എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ പേര്.

മൂന്നു സഹോദരിമാരുണ്ടായിരുന്നു ഗുരുദേവന്. തേവിയമ്മ, കൊച്ചു, മാത എന്നിവരായിരുന്നു അവർ. നാണു എന്നാണ്‌ കുട്ടിക്കാലത്ത് വിളിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മാവൻ കൃഷ്ണൻ വൈദ്യൻ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ആയുർവേദവൈദ്യനും സംസ്കൃതപണ്ഡിതനുമായിരുന്നു. ജനിച്ചത് വയൽവാരം വീട്ടിൽ ആയിരുന്നെങ്കിലും മാതൃകുടുംബം മണയ്ക്കൽ ക്ഷേത്രത്തിനു പടിഞ്ഞാറുള്ള ഇലഞ്ഞിക്കൽ വീടാണ്. ഈ ക്ഷേത്രം നായന്മാർക്കും ഈഴവന്മാർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

നാണുവിന്റെ പതിനഞ്ചാമത്തെ വയസ്സിൽ അമ്മ മരിച്ചു , തന്റെ കൌമാരകാലം അച്ഛനേയും അമ്മാവനേയും സഹായിച്ചും, പഠനത്തിലും, അടുത്തുള്ള മണയ്ക്കൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ ആരാധനയിൽ മുഴുകിയും കഴിഞ്ഞു. ചെറുപ്പത്തിലേ കാർഷികവൃത്തിയിൽ നാണു തൽപ്പരനായിരുന്നു.

ചെറുപ്പം മുതലേ അയിത്താചാരങ്ങളോട് പ്രതിപത്തി അദ്ദേഹത്തിനില്ലായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ ചെയ്യുന്നതെന്തും അതേ പടി അനുകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം മടികാണിച്ചു. ഭക്തന്മാർക്ക് വേണ്ടി രാമായണം വായിക്കുക അദ്ദേഹത്തിന്‌ പ്രിയമുള്ള കാര്യമായിരുന്നു. ഇടക്ക് തിരുവനന്തപുരത്ത് പോകുകയും അവിടെ വച്ച് ഒരു തമിഴ്‌‌വ്യാപാരിയുടെ സഹായത്താൽ തമിഴിലെ പ്രാചീന കൃതികളായ തൊൽകാപ്പിയം, മണിമേഖല, തിരുക്കുറൾ, കുണ്ഡലകേശി, തേമ്പാമണി, ചിലപ്പതികാരം, അകനാനൂറ്, തേവാരം തിരുവാചകം എന്നിവ വായിക്കുകയുണ്ടായി.

വിദ്യാഭ്യാസം
മണയ്ക്കൽ ക്ഷേത്രത്തിനു കിഴക്കു താമസിച്ചിരുന്ന കണ്ണങ്കര ഭവനത്തിലെ ചെമ്പഴന്തിപിള്ള എന്ന ആശാനായിരുന്നു നാണുവിനെ എഴുത്തിനിരുത്തിയത്. ഗുരുമുഖത്തു നിന്നല്ലാതെ തന്റെ അച്ഛന്റേയും അമ്മാവൻ കൃഷ്ണൻവൈദ്യന്റേയും ശിക്ഷണത്തിൽ വീട്ടിലിരുന്നും അറിവു നേടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എട്ടു വീട്ടിൽ മൂത്ത പിള്ളയിൽ നിന്ന് നാണു സിദ്ധരൂപം, ബാലപ്രബോധനം, അമരകോശം എന്നീ പുസ്തകങ്ങളിലും അറിവ് നേടി. കൂടാതെ തമിഴ്, സംസ്കൃതം, മലയാളം എന്നീ ഭാഷകളിലും പാണ്ഡിത്യം നേടി. പിതാവായ മാടനാശാനിൽ നിന്നും അമ്മാവനായ കൃഷ്ണൻ വൈദ്യനിൽ നിന്നും വൈദ്യവും ജ്യോതിഷവും അദ്ദേഹം സ്വായത്തമാക്കിയിരുന്നു. ബാലപ്രബോധനം, സിദ്ധരൂപം, അമരകോശം തുടങ്ങി പാരമ്പര്യരൂപത്തിലുള്ള പഠനം നാണു സ്വായത്തമാക്കി. മാടനാശാനും അമ്മാവൻ കൃഷ്ണൻ വൈദ്യനും കൂടി ഉപരിപഠനത്തിനായി നാണുവിനെ കായംകുളത്തുള്ള രാമൻപിള്ള ആശാന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. ഈഴവവിദ്യാർത്ഥികളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിനടുത്ത് സവർണ്ണവിദ്യാർത്ഥികൾ ധാരാളമായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അലങ്കാരം, തർക്കം, വേദാന്തം, വ്യാകരണം തുടങ്ങിയ ശാസ്ത്രവിഷയങ്ങളിലേക്ക് അധ്യയനം നീണ്ടപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ പ്രസ്തുത ശാസ്ത്രഭാഗങ്ങൾ ആശാൻ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള നാണുവിനു ആ ഭാഗങ്ങളൊക്കെ എളുപ്പത്തിൽ പഠിച്ചു തീർക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

22 വയസ്സായപ്പോൾ (1878) നാണുവിനെ തുടർന്നു പഠിക്കുവനായി കായംകുളത്തുള്ള പണ്ഡിതനായ കുമ്മമ്പള്ളിൽ രാമൻപിള്ള ആശാന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. വെളുത്തേരിൽ കേശവൻ വൈദ്യൻ, പെരുനെല്ലി കൃഷ്ണൻ വൈദ്യൻ, ചട്ടമ്പിയാശാൻ പഴവിളയിൽ മനുവേൽ നസറത്ത്, മങ്ങാട്ട് വരമ്പെൽ ഔസെഫ്, തയ്യിൽ കൊച്ചുനാണുപിള്ള എന്നിവർ അന്നത്തെ സഹപാഠികളായിരുന്നു. കായംകുളത്തുള്ള പ്രസിദ്ധമായ വാരണപ്പള്ളിൽ എന്ന വീട്ടിലായിരുന്നു നാണു താമസിച്ചിരുന്നത്. സംസ്കൃതഭാഷ, പദ്യസാഹിത്യം, നാടകം,സാഹിത്യവിമർശനം, തർക്കശാസ്ത്രം എന്നീ വിഷയങ്ങളായിരുന്നു അവിടെ അഭ്യസിച്ചിരുന്നത്. രണ്ടു വർഷങ്ങൾ കൊണ്ടു തന്നെ അദ്ദേഹം വിദ്യകൾ എല്ലാം സ്വായത്തമാക്കി തന്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി. ഗ്രാമത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം ചെമ്പഴന്തിയിൽ കുടിപ്പള്ളിക്കൂടം കെട്ടി വിദ്യാർത്ഥികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. അദ്ധ്യാപകവൃത്തി അദ്ദേഹത്തിനു നാണുവാശാൻ എന്ന പേരു നേടിക്കൊടുത്തു. പഠിപ്പിക്കുന്നതിനിടയിലും അദ്ദേഹം തന്റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടർന്നു, സമീപപ്രദേശങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം കാൽനടയായി യാത്രചെയ്തു് പ്രസംഗിച്ചും തൻറെ കവിതകൾ ചൊല്ലിയും ജനങ്ങളിൽ തത്വചിന്തയും, സമഭാവനയും വളർത്താനും ശ്രമിച്ചു.

വിവാഹം
സഹോദരിമാരുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം പിതാവിന്റെ ഭാഗിനേയിയുമായി വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടി വന്നു. സഹോദരിമാർപോയി നാണുവിനു വേണ്ടി പുടവയും കെട്ടുതാലിയും കൊടുത്ത് വധുവിനെയും കൂട്ടി വീട്ടിലെത്തി . ഭാര്യാഭർത്തൃബന്ധം അദ്ദേഹത്തിന് വഴങ്ങിയിരുന്നില്ല, ഇക്കാരണത്താൽ ആ ബന്ധം താമസിയാതെ ഒഴിഞ്ഞു പോകുകയായിരുന്നു.

സന്ന്യാസം
1885-ൽ പിതാവ് മരിച്ചതിനു ശേഷം ഗ്രാമങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം നിത്യ സഞ്ചാരം തുടങ്ങി. കടൽത്തീരത്തും മലകളിലും പോയിരുന്നു ധ്യാനം നടത്തുക പതിവായിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ സഹപാഠിയായ പെരുനള്ളി കൃഷ്ണൻ വൈദ്യരുടെ വീട്ടിൽ വച്ചു് കുഞ്ഞൻപിള്ളയുമായി പരിചയപ്പെട്ടു. ഇദ്ദേഹമാണ് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മമിത്രമായി മാറിയ ചട്ടമ്പിസ്വാമികൾ. കുഞ്ഞൻപിള്ള നാണുവിനെ തൈക്കാട് അയ്യാവു് എന്ന യോഗിയുമായി പരിചയപ്പെടുത്തി. യോഗി തൈക്കാട് അയ്യാവിന്റെ കീഴിൽ നാണുവാശാൻ ഹഠയോഗം മുതലായ വിദ്യകൾ അഭ്യസിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ദേശാടനം തുടങ്ങി. മങ്ങാട്ട് വരമ്പെൽ ഔസെഫും ചട്ടമ്പിയാശാൻ പഴവിളയിൽ മനുവേൽ നസറത്തും സഹപാഠികളായതിനാൽ അവരെയും ഗുരു ഹഠയോഗം അഭ്യസിപ്പിച്ചിരുന്നു. അഷ്ടമുടി കായലിന്റെ തീരപ്രദേശമായ കണ്ടച്ചിറയിലും മുട്ടത്തുമൂലയിലുമായിരുന്നു രണ്ടു പഠന കളരികൾ.

അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ

അരുവിപ്പുറം ക്ഷേത്രം

അരുവിപ്പുറം ക്ഷേത്രം

സത്യാന്വേഷണത്തോടുള്ള തൃഷ്ണയിൽ ലോകമാകെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നതിനിടക്കാണ് ഗുരുദേവൻ അരുവിപ്പുറത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നത്. അത് ഒരു വനപ്രദേശം ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ഗുരുദേവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം അറിഞ്ഞ് ധാരാളം ആളുകൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി. അവിടെ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിനുള്ള ആവശ്യം ഗുരുദേവനും ശിഷ്യൻമാർക്കും വൈകാതെ ബോധ്യമായി. 1888 മാർച്ച് മാസത്തിൽ ശിവരാത്രിനാളിൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരു അരുവിപ്പുറത്ത് ഒരു ശിവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തി.[6][7] അരുവിപ്പുറത്ത് നെയ്യാറിനുതീരത്തെ ഗുഹയിൽ ഏറെനേരത്തെ ധ്യാനത്തിനുശേഷമാണ് അദ്ദേഹം പ്രതിഷ്ഠ നടത്തിയത്. നെയ്യാറിൽ ശങ്കരൻകുഴിയിൽനിന്ന് മുങ്ങിയെടുത്ത വലിയ കല്ലാണ് അദ്ദേഹം ശിവപ്രതിഷ്ഠയ്ക്കായി ഉപയോഗിച്ചത്. [8] താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്ക് ക്ഷേത്രപ്രവേശനം ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്തത്. സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിനോടുള്ള ഒരു തുറന്ന വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു അരുവിപ്പുറം ശിവപ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ ശ്രീനാരായണഗുരുദേവൻ നടത്തിയത്.[9]ഈ പ്രതിഷ്ഠയെ എതിർക്കാൻ വന്ന സവർണ്ണരോട് നാം നമ്മുടെ ശിവനെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിച്ചത് എന്നാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു പറഞ്ഞത്.[10] പൌരോഹിത്യത്തെ ചട്ടമ്പിസ്വാമി സൈദ്ധാന്തികമായി നേരിട്ടപ്പോൾ അതിന് പ്രായോഗികഭാഷ്യം ചമയ്ക്കുകയായിരുന്നു അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ ശ്രീനാരായണഗുരു. ബ്രാഹ്മണനല്ലാത്ത ഒരാൾ ദൈവപ്രതിഷ്ഠ നടത്തുന്നത് ആദ്യമായിരുന്നു. പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരം തുറന്നുകാട്ടുകയാണ് അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ ചെയ്തത്. കല്ലിലോ ലോഹങ്ങളിലോ മറ്റാരെങ്കിലും നിർമിച്ച സുന്ദരശിൽപ്പങ്ങളായിരുന്നു ബ്രാഹ്മണപുരോഹിതർ അന്നുവരെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്. അതിനുപകരം പ്രകൃതിതന്നെ മിനുക്കിയെടുത്ത കല്ല് പുഴയിൽനിന്ന് മുങ്ങിയെടുത്ത് പ്രതിഷ്ഠിക്കുകവഴി ആരാധനാസങ്കൽപ്പങ്ങളെ അദ്ദേഹം പൊളിച്ചെഴുതി. ശിൽപ്പിയോ പൂജാരിയോ ആവശ്യമില്ലെന്നും ആർക്കും പ്രതിഷ്ഠനടത്താം, ആരാധിക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹം ഇതിലൂടെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. [11]

ജാതിനിർണ്ണയം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃതിയിൽ നിന്നു രണ്ടുവരികൾ ഇവിടെ ആലേഖനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

“ ജാതിഭേദം മതദ്വേഷം - ഏതുമില്ലാതെ സർവ്വരും
സോദരത്വേന വാഴുന്ന - മാതൃകാസ്ഥാനമാണിത് [12] ”
ശിവഗിരി

1904ൽ അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു. ദേശാടനം ഉപേക്ഷിച്ച് ശിവഗിരിയിൽ അദ്ദേഹം ആശ്രമം സ്ഥാപിച്ചു. പിന്നീട് വർക്കലയിൽ ഒരു സംസ്കൃതവിദ്യാലയം സ്ഥാപിച്ചു, തൃശ്ശൂർ, കണ്ണൂർ, അഞ്ചുതെങ്ങ്, തലശ്ശേരി, കോഴിക്കോട്, മംഗലാപുരം എന്നിവിടങ്ങളിൽ അമ്പലങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചു. ഒരു ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചു ശിവപാർവതിമാരെ അദ്ദേഹം വർക്കലയിലെ ശിവഗിരിയിൽ പ്രതിഷ്ഠ നടത്തി. ഈ ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ആശ്രമത്തിന് ശിവഗിരി എന്ന പേര് ഉണ്ടാകാൻ കാരണം. സാധാരണ ക്ഷേത്രങ്ങളിലേതുപോലെ അഭിഷേകം, നിവേദ്യം തുടങ്ങിയവ ഇവിടെ പതിവില്ല. 1912-ൽ ശിവഗിരിയിൽ വിദ്യാ ഭഗവതിയായ സരസ്വതി ദേവിക്ക് വേണ്ടി ഒരു ശാരദാക്ഷേത്രവും നിർമ്മിച്ചു.

1913-ൽ ആലുവയിൽ നാരായണഗുരു ഒരു ആശ്രമം സ്ഥാപിച്ചു. അദ്വൈത ആശ്രമം എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. “ഓം സാഹോദര്യം സർവത്ര” എന്ന തത്ത്വത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു അദ്വൈത ആശ്രമം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന സംരംഭമാണ് ഈ ആശ്രമം. ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണെന്ന് മനുഷ്യരെ ബോധവാന്മാരാക്കുക എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

1918 - 1923 കാലഘട്ടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ശ്രീലങ്ക സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി. വിവിധ മതവിശ്വാസങ്ങളെപ്പറ്റി പഠിക്കാൻ ഒരു ബ്രഹ്മവിദ്യാലയം വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശ്രീനാരായണഗുരുവിന് അനേകം അനുയായികളും ശിഷ്യന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ ശ്രദ്ധേയനായ ആളാണ് നടരാജഗുരു. ഇദ്ദേഹമാണ് 1923 - ൽ നാരായണഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ശിവഗിരി നാരായണ ഗുരുകുലം സ്ഥാപിച്ചത്.

ഗുരു ദർശനങ്ങൾ
പ്രധാന ലേഖനം: ശ്രീനാരായണഗുരു ദർശനങ്ങൾ
ജാതി സങ്കല്പത്തെക്കുറിച്ച് വളരെ ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ്‌ ഗുരുവിനുണ്ടായിരുന്നത്. ജന്മം കൊണ്ട് ജാതി നിശ്ചയിക്കുന്ന രീതി അദ്ദേഹം അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ജാതിലക്ഷണം, ജാതിനിർണ്ണയം എന്നീ കൃതികളിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ജാതി സങ്കൽപം വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. എല്ലാ മതങ്ങളുടേയും സാരം ഒന്നു തന്നെയാണെന്നും അതുകൊണ്ട് മതം പലതല്ല; ഒന്നാണെന്നുമാണ്‌ ഗുരു അനുശാസിച്ചത്. തന്റെ മതദർശനത്തെ "ഏകമതം" എന്നാണ്‌ അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മോപദേശശതകം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ മതത്തെപ്പറ്റിയുള്ള സുചിന്തിതമായ അഭിപ്രായം അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. [13] അദ്വൈതസിദ്ധാന്തത്തിൽ ആത്മാവാണ്‌ പരമപ്രധാനം. ഈശ്വരന്‌ അവിടെ താത്ത്വികാസ്തിത്വം ഇല്ല. ദൃക് പദാർത്ഥമാണ്‌ ആത്മാവ് അല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മം അതിനു ദൃശ്യമല്ല. അതിനാൽ തന്നെ അത് മിഥ്യയുമാണ്‌. എന്നാൽ ഉപാസകരെ ഉദ്ദേശിച്ച് ബ്രഹ്മത്തിൻ നാനാരൂപങ്ങൾ കല്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതാണ്‌ ബ്രഹ്മാവ്, വിഷ്ണു, ശിവൻ എന്നീ ത്രയങ്ങളും. എന്നാൽ ഗുരു ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം എന്നനുശാസിച്ചത് ഈ ദൈവങ്ങളെ ഉദ്ദേശിച്ചല്ല. മറിച്ച് സാക്ഷാൽ അദ്വിതീയമായ പരബ്രഹ്മം അഥവാ ആത്മാവിനെ തന്നെയാണ്‌ വിവക്ഷിച്ചത്.

സാഹിത്യസംഭാവനകൾ
പ്രധാന ലേഖനം: ശ്രീനാരായണഗുരു കൃതികൾ
ശ്രീനാരായണഗുരുവിനെ ഒരു മതപരിഷ്കർത്താവ്, സമുദായോദ്ധാരകൻ, എന്നീ നിലകളിലാണ് കൂടുതൽ പേരും അറിയുന്നത്. ഒരു കവി കൂടിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗവും കാവ്യ രൂപത്തിലുള്ളവയാണ്. ദർശനമാല തുടങ്ങി സംസ്കൃതത്തിലും, ആത്മോപദേശശതകം തുടങ്ങി മലയാളത്തിലുമായി അനേകം കൃതികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിട്ടുണ്ട്.

സ്മാരകങ്ങൾ
ആദ്യമായി ഭാരതീയ തപാൽ മുദ്രണത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കേരളീയൻ ശ്രീനാരായണഗുരുവാണ്‌.[14][15]
രൂപാ നാണയത്തിൽ മുദ്രണം ചെയ്യപ്പെട്ട ആദ്യ കേരളീയ വ്യക്തിയും അദ്ദേഹമാണ്‌.[16]
പ്രധാന സംഭവങ്ങൾ

ക്ഷേത്രപ്രതിഷ്ഠകൾ
എസ്.എൻ.ഡി.പി

പ്രധാന ലേഖനം: എസ്.എൻ.ഡി.പി. യോഗം
അരുവിപ്പുറം ക്ഷേത്രത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് അവിടത്തെ ഭക്തജനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് മുൻപേ നടന്നുവന്നിരുന്ന വാവൂട്ടുയോഗം 1899-ൽ അരുവിപ്പുറം ക്ഷേത്രയോഗം എന്നപേരിൽ പിന്നീട് പുനഃസംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് പിന്നീട് 1903 ജനുവരി 7-ന് നാരായണഗുരു പ്രസിഡണ്ടും കുമാരനാശാൻ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയുമായി രൂപംകൊണ്ട ശ്രീനാരായണ ധർമപരിപാലന (എസ് എൻ ഡി പി) യോഗമായി മാറി. ഈ സംഘടനയെ മാതൃകാപരമായ ഒരു ജാതിമതാതീത സംഘടനയായി വളർത്തിക്കൊണ്ടുവരികയും സമൂഹത്തെ സർവതോമുഖമായ പുരോഗതിയിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആദ്യത്തെ ഏതാനും വർഷങ്ങളിൽ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോയി. എന്നാൽ യോഗം നേതാക്കളിൽ പലരും അവസരോചിതമായി ഉയർന്നുചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യാത്തതുമൂലം യോഗവും ഗുരുവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ക്രമേണ വിടവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്റെ ദർശനത്തിന്റെ കാതലായ ഏകജാതിസന്ദേശം താൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത സംഘത്തെപ്പോലും ബോധ്യപ്പെടുത്താനാവാത്തതിൽ അദ്ദേഹം ദുഃഖിതനായി. ഒടുവിൽ, 1916 മേയ് 22-ന് നാരായണഗുരു എസ് എൻ ഡി പി യോഗവുമായി തനിക്കുള്ള എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും വിച്ഛേദിക്കുന്നതായി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ഡോക്ടർ പൽ‌പ്പുവിന് അദ്ദേഹം ഇപ്രകാരം കത്തെഴുതി:

“ എന്റെ ഡോക്ടർ അവർകൾക്ക്,

യോഗത്തിന്റെ നിശ്ചയങ്ങൾ എല്ലാം നാം അറിയാതെ പാസ്സാക്കുന്നതുകൊണ്ടും യോഗത്തിന്റെ ആനുകൂല്യം ഒന്നും നമ്മെ സംബന്ധിച്ച കാര്യത്തിൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടും യോഗത്തിന്റെ ജാത്യഭിമാനം വർധിച്ചുവരുന്നതുകൊണ്ടും മുൻപേതന്നെ മനസ്സിൽനിന്നും വിട്ടിരുന്നതുപോലെ ഇപ്പോൾ വാക്കിൽനിന്നും പ്രവൃത്തിയിൽനിന്നും യോഗത്തെ വിട്ടിരിക്കുന്നു. ”
— എന്ന് നാരായണഗുരു.

06/08/2026

സ്ഥലം
ഹിരോഷിമയും നാഗസാക്കിയും , ജപ്പാൻ

കമാൻഡ് ചെയ്തത്
വില്യം എസ്. പാർസൺസ്
പോൾ ടിബറ്റ്സ്
റോബർട്ട് എ. ലൂയിസ്
ചാൾസ് സ്വീനി
ഫ്രെഡറിക് ആഷ്‌വർത്ത്
തീയതി
1945 ഓഗസ്റ്റ് 6 ഉം 9 ഉം ; 80 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്
നടപ്പിലാക്കിയത് ​
അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ
മാൻഹട്ടൻ പദ്ധതി
509-ാമത് കോമ്പോസിറ്റ് ഗ്രൂപ്പ്
അപകടത്തിൽപ്പെട്ടവർ
ഹിരോഷിമ:
90,000–166,000 പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു
80,000–156,000 സിവിലിയന്മാർ
10,000 സൈനികർ
12 സഖ്യകക്ഷി യുദ്ധത്തടവുകാർ
നാഗസാക്കി:
60,000–80,000 പേർ കൊല്ലപ്പെട്ടു
60,000–80,000 സിവിലിയന്മാർ
150 സൈനികർ
8–13 സഖ്യകക്ഷി യുദ്ധത്തടവുകാർ
1945 അവസാനത്തോടെ കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ ആകെ എണ്ണം:
150,000–246,000
ക്യൂബെക്ക് ഉടമ്പടി പ്രകാരം ബോംബാക്രമണത്തിന് യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിന്റെ സമ്മതം ലഭിച്ചു, ജൂലൈ 25 ന് യുഎസ് ആർമിയുടെ ആക്ടിംഗ് ചീഫ് ഓഫ് സ്റ്റാഫ് ആയിരുന്ന ജനറൽ തോമസ് ടി. ഹാൻഡി ഹിരോഷിമ, കൊകുര , നിഗറ്റ , നാഗസാക്കി എന്നിവിടങ്ങളിൽ അണുബോംബുകൾ പ്രയോഗിക്കാൻ ഉത്തരവുകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവ വലിയ നഗരപ്രദേശങ്ങളായതിനാൽ അവ ഗണ്യമായ സൈനിക സൗകര്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നവയായിരുന്നു. ഓഗസ്റ്റ് 6 ന് ഹിരോഷിമയിൽ ഒരു ലിറ്റിൽ ബോയ് വർഷിച്ചു. മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നാഗസാക്കിയിൽ ഒരു തടിച്ച മനുഷ്യൻ വർഷിച്ചു. അടുത്ത രണ്ടോ നാലോ മാസത്തിനുള്ളിൽ, അണുബോംബിംഗിന്റെ ഫലങ്ങൾ ഹിരോഷിമയിൽ 90,000 മുതൽ 166,000 വരെ ആളുകളും നാഗസാക്കിയിൽ 60,000 മുതൽ 80,000 വരെ ആളുകളും കൊല്ലപ്പെട്ടു; ഏകദേശം പകുതി മരണങ്ങളും ആദ്യ ദിവസം തന്നെ സംഭവിച്ചു. പിന്നീട് മാസങ്ങളോളം, പൊള്ളൽ, റേഡിയേഷൻ രോഗം , മറ്റ് പരിക്കുകൾ എന്നിവയുടെ ഫലങ്ങളിൽ നിന്ന് നിരവധി ആളുകൾ മരിക്കുന്നത് തുടർന്നു , ഇത് രോഗവും പോഷകാഹാരക്കുറവും മൂലമാണ്. ഹിരോഷിമയിൽ 24,000 സൈനികരുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന വലിയൊരു സൈനിക ഗാരിസൺ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, മരിച്ചവരിൽ 90% പേരും സാധാരണക്കാരായിരുന്നു.

ബോംബാക്രമണങ്ങൾ തുടർന്നുള്ള ലോക ചരിത്രത്തിന്റെയും ജനകീയ സംസ്കാരത്തിന്റെയും സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സ്വഭാവത്തിൽ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനത്തെക്കുറിച്ച് പണ്ഡിതന്മാർ വിപുലമായി പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്, കൂടാതെ ബോംബാക്രമണങ്ങളുടെ ധാർമ്മികവും നിയമപരവുമായ ന്യായീകരണത്തെക്കുറിച്ചും പ്രത്യേകിച്ച് ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഭൂരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇപ്പോഴും ധാരാളം ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നുണ്ട് . കുറഞ്ഞ നാശനഷ്ടങ്ങളോടെ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാനും ഒടുവിൽ ഇരുവശത്തും കൂടുതൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് തടയാനും അണുബോംബിംഗുകൾ ആവശ്യമാണെന്ന് പിന്തുണക്കാർ വാദിക്കുന്നു, കൂടാതെ ആണവയുദ്ധം തടയുന്നതിനായി ആണവായുധങ്ങളുടെ പ്രകടനം ദീർഘകാല സമാധാനം സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നും വാദിക്കുന്നു. നേരെമറിച്ച്, ബോംബാക്രമണങ്ങൾ യുദ്ധാവസാനത്തിന് അനാവശ്യമായിരുന്നുവെന്നും ഒരു യുദ്ധക്കുറ്റമായിരുന്നുവെന്നും ഇത് ധാർമ്മികവും ധാർമ്മികവുമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുവെന്നും വിമർശകർ വാദിക്കുന്നു, കൂടാതെ ആണവായുധങ്ങളുടെ ഭാവി ഉപയോഗം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ടെന്നും ഒരു ആണവ കൂട്ടക്കൊലയ്ക്ക് കാരണമാകുമെന്നും വാദിക്കുന്നു .

07/04/2026

05/03/2026

കവ്വായി സമരം

1940-കളിൽ വടക്കേ മലബാറിൽ കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെതിരെ നടന്ന കർഷക സമരങ്ങളിലൊന്നാണു് കവ്വായി സമരം

കാഞ്ഞങ്ങാട് നഗരത്തിനടുത്ത് ഇടനാടൻ ഭൂപ്രകൃതിയുള്ള ഒരു ഗ്രാമമാണു് കവ്വായി. ഒരു കുടിയാനായിരുന്ന അമ്പൂഞ്ഞി നായരെ കവ്വായിലെ ജന്മിയായിരുന്ന ചാത്തുകുട്ടി നായനാർ ഒഴിപ്പിച്ചു. കർഷകസംഘവും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയും ഈ പ്രശ്നത്തിലിടപെട്ടുകൊണ്ടു് കൃഷിക്കാരെ സംഘടിപ്പിക്കുകയും കുടിയൊഴിപ്പിക്കലിനെതിരെ വലിയൊരു ജാഥ നടത്തുകയും പൊതുയോഗം ചേരുകയും ചെയ്തു. തുടർന്നു് ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ട സമരത്തിന്റെ ഫലമായി ജന്മി തീരുമാനം മാറ്റാൻ നിർബ്ബന്ധിതനാവുകയും, അമ്പൂഞ്ഞി നായരെ കുടിയിൽ താമസിക്കാനനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സമരഫലമായി, കാഞ്ഞങ്ങാട് ഭാഗത്തു് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ സ്വാധീനം വളരെയേറെ വർദ്ധിച്ചു

15/08/2025

തെയ്യം
ച രിത്രം
തെയ്യം എന്ന അനുഷ്ഠാന കലയുടെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചരിത്ര രേഖയായ കേരളോൽപ്പത്തി പറയുന്നു. കേരളത്തിന്റെ നാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ സമുദ്രത്തെ നയിച്ച മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ ആറാമത്തെ അവതാരമായ പരശുരാമൻ, വടക്കൻ മലബാർ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് കളിയാട്ടം, പുരവേല, ദൈവാട്ടം അല്ലെങ്കിൽ തെയ്യാട്ടം തുടങ്ങിയ ഉത്സവങ്ങൾ അനുവദിച്ചു. തെയ്യം ഉത്ഭവിച്ചത് കാളിയാട്ടത്തിൽ നിന്നാണ്. തെയ്യം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം തദ്ദേശീയ ഗോത്ര സമൂഹങ്ങളെ ഏൽപ്പിച്ചു. മലയർ, പാണൻ, വണ്ണാൻ, വേലൻ എന്നിവരായിരുന്നു ഈ ഗോത്രങ്ങൾ. തെയ്യം നർത്തകരിൽ ഒരാളായ വേലനെ സംഘ സാഹിത്യത്തിൽ പരാമർശിക്കുന്നു. പ്രണയത്തിലായ പെൺകുട്ടികളുടെ അമ്മമാർ വേലനെ അവരുടെ പെൺമക്കളിൽ നിന്ന് ദുഷ്ടാത്മാക്കളെ പുറത്താക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുവെന്ന് സംഘ പാരമ്പര്യങ്ങൾ പറയുന്നു. സംഘ കൃതികളിലും അവയുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലും വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ ആചാരങ്ങളും വേലനും മറ്റ് നൃത്ത സമൂഹങ്ങളും ആചരിച്ചുവരുന്നു. 1500 വർഷക്കാലമായി വേലൻ സമൂഹത്തിന്റെ നൃത്തം പുതിയ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ഇന്നത്തെ തെയ്യത്തിന്റെ ആരാധനയായി വികസിക്കുകയും ചെയ്തു. സംഘ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ഈ തടസ്സമില്ലാത്ത തുടർച്ചയാണ് തെയ്യത്തെ വടക്കൻ കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രമുഖ മതവ്യവസ്ഥയാക്കുന്നത്.

നവീനശിലായുഗത്തിന്റെയും ചാൽക്കോലിത്തിക് ആവാസ വ്യവസ്ഥയുടെയും ആവിഷ്കാരത്തിന്റെയും ആദ്യകാലങ്ങളിൽ ഉത്ഭവിച്ചേക്കാവുന്ന സ്വഭാവവിശേഷങ്ങൾ ഈ നാടോടി മതത്തിൽ ഉണ്ടെന്നതിന് തെളിവുകൾ ഉണ്ട്. പുരാതന കാലം മുതൽ ഗോത്ര സമൂഹങ്ങൾ ആചരിച്ചിരുന്ന ഒരു ഹിന്ദുമത രൂപത്തെയാണ് തെയ്യം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നമ്പൂതിരി ബ്രാഹ്മണർ അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന സാത്വിക ആചാരങ്ങൾ, മദ്യവും മാംസവും ദൈവത്തിന് അർപ്പിക്കുന്ന ഈ ഗോത്ര ആരാധനാരീതിയുമായി സഹവർത്തിച്ചു.

ഉയർന്ന വർഗ്ഗത്തിലെയും ഭരണവർഗ കുടുംബങ്ങളിലെയും അംഗങ്ങൾ തെയ്യം സ്പോൺസർ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും അത് അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു ദ്രാവിഡ കലാരൂപമായിരുന്നു. തെയ്യം കലാകാരന്മാർ മലയൻ അല്ലെങ്കിൽ വാണൻ പോലുള്ള താഴ്ന്ന ജാതി സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരായതിനാൽ ഇതിന് പിന്നിൽ ഒരു വിപ്ലവകരമായ ആശയമുണ്ട്. ഉയർന്ന ജാതിയിലുള്ള ആളുകൾ പോലും തെയ്യത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ വരുന്ന ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കേണ്ടിവരും, അവർ വംശീയ വിരുദ്ധ സ്വഭാവങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു.

ഒരു മതപരവും സാമൂഹികവുമായ സ്ഥാപനമെന്ന നിലയിൽ, ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ ഇതിന് ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ട്. ആര്യന്മാരുടെ സ്വാധീനത്തിൽ തെയ്യത്തിന്റെ ആരാധനാക്രമം അതിന്റെ ഗോത്ര സ്വഭാവത്തോടൊപ്പം പുതിയ പ്രവണതകളും ഉപവിഭാഗങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തി ഗണ്യമായി മാറി. ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രാകൃത ഗോത്ര മത ആരാധനയുടെ എല്ലാ പ്രമുഖ സവിശേഷതകളും തെയ്യം ആരാധനയുടെ ധാരയെ വിശാലമാക്കുകയും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു നാടോടി മതമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തുവെന്ന്ചരിത്രം

തെയ്യം
(മലയാളം: തെയ്യം‍) അല്ലെങ്കിൽ തെയ്യം അല്ലെങ്കിൽ തിറ എന്നത് കേരളത്തിലെ വടക്കേ മലബാറിലെ ഒരു ജനപ്രിയ ഹിന്ദു ആചാര ആരാധനാരീതിയാണ്. കോലത്തുനാട് പ്രദേശത്താണ് (ഇന്നത്തെ കാസർഗോഡ്, കണ്ണൂർ ജില്ലകൾ, വയനാട്ടിലെ മാനന്തവാടി താലൂക്ക്, കേരളത്തിലെ കോഴിക്കോട്ടെ വടകര, കൊയിലാണ്ടി താലൂക്കുകൾ എന്നിവ ഇതിൽ പ്രബലമാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷം പഴക്കമുള്ള പാരമ്പര്യങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഉള്ള ഒരു സജീവ ആരാധനാലയമെന്ന നിലയിൽ, ഈ പ്രദേശത്തെ ഹിന്ദു മതത്തിലെ മിക്കവാറും എല്ലാ ജാതികളെയും വർഗ്ഗങ്ങളെയും ഇത് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തെയ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നവർ തദ്ദേശീയ ഗോത്ര സമൂഹത്തിൽ പെട്ടവരാണ്, അവർക്ക് തെയ്യത്തിൽ ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇത് സവിശേഷമാണ്, കാരണം കേരളത്തിൽ മാത്രമാണ് ഉയർന്ന ജാതി ബ്രാഹ്മണരും താഴ്ന്ന ജാതി ഗോത്രക്കാരും ഒരു പ്രധാന ആരാധനാരീതിയിൽ ഒരു പ്രധാന സ്ഥാനം പങ്കിടുന്നത്. തെയ്യം എന്ന പദം ദേവന്റെയോ ദൈവത്തിന്റെയോ ഒരു ദുഷിച്ച രൂപമാണ്. ഈ ജില്ലകളിലെ ആളുകൾ തെയ്യത്തെ തന്നെ ഒരു ദൈവമായി കണക്കാക്കുകയും ഈ തെയ്യത്തിൽ നിന്ന് അനുഗ്രഹം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു. അയൽ സംസ്ഥാനമായ കർണാടകയിലെ ഭൂത കോല എന്നറിയപ്പെടുന്ന തുളുനാട് പ്രദേശത്തും സമാനമായ ഒരു ആചാരം പിന്തുടരുന്നു.

വായനാട്ട് കുലവൻ
ഏറ്റവും ഉഗ്രവും അഭ്യാസപരവുമായ തെയ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി വായനാട്ട് കുലവൻ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ക്രൂരമായ അവസ്ഥ ഹാസ്യാത്മകമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. തെയ്യം സാധാരണയായി കള്ള് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ചെറിയ മദ്യം ഉപയോഗിച്ചാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ശിവനും പാർവ്വതിയും വേട്ടക്കാരുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചപ്പോഴാണ് വായനാട്ട് കുലവൻ ഉത്ഭവിച്ചതെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ഉത്ഭവത്തിന്റെ കഥ ശിവനും പാർവ്വതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ അവർ മധുവനം എന്ന വനത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. മധു എന്നാൽ കള്ള് (മദ്യം), വനം എന്നാൽ കാട് എന്നാണ്. മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന കള്ള് ശിവൻ കുടിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു (അക്കാലത്ത്, മരങ്ങളുടെ അടിയിൽ നിന്ന് വീഴുന്ന കള്ള്). പാർവ്വതിക്ക് ഈ ശീലം ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഒരു ദിവസം ശിവൻ കുടിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, താഴെ നിന്ന് വീഴുന്ന കള്ള് മുകളിലേക്ക് പോകുന്നതായി കണ്ടെത്തി. ഇത് അദ്ദേഹത്തെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. ശിവൻ കോപാകുലനായി. വാസ്തവത്തിൽ ഈ തന്ത്രം ചെയ്തത് പാർവ്വതി ദേവിയാണ്. കള്ള് കൊണ്ടുവരാൻ, ശിവൻ ഒരു ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവന്റെ തുടയിൽ തട്ടി. ശിവന്റെ മകനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഈ ദേവനെ, മരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് കള്ള് കൊണ്ടുവരാനുള്ള ചുമതല പുത്രന് ലഭിച്ചു. അവൻ മരത്തിന്റെ മുകളിൽ കയറി കള്ള് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. മധുവനത്തിൽ നിന്ന് കള്ള് കഴിക്കരുതെന്ന് ശിവൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. മകൻ മുന്നറിയിപ്പ് അവഗണിച്ച് അത് തുടർന്നു. ഇതിൽ കോപിച്ച ശിവൻ മകനെ അന്ധനാക്കാൻ ശപിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന് "കള്ള കണ്ണുകൾ" നൽകി ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഭൂമിയിലേക്ക് അയച്ചു. ഭൂമിയിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അദ്ദേഹം ആദ്യം ഇറങ്ങിയ സ്ഥലം വയനാട്ടിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തെ വയനാട് കുലവൻ അഥവാ വയനാട് കുലവൻ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നു. ശിവന് ധാരാളം അനുയായികളുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ കള്ള് കൊണ്ടുവരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട വയനാട് കുലവൻ ഈ രീതിയിൽ ഉത്ഭവിച്ചതായി തോന്നുന്നു. ഉണങ്ങിയ തെങ്ങിൻ ഇല പന്തം (ചൂട്ട അല്ലെങ്കിൽ ചൂട്ട്) കത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന പ്രകാശത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ രാത്രി സമയങ്ങളിലാണ് വയനാട്ട് കുലവൻ തെയ്യം സാധാരണയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വയനാട്ട് കുലവൻ തെയ്യത്തിന്റെ ആദ്യ യാത്രയിൽ, പന്തം കത്തിക്കുകയും തെയ്യം പന്തവും വെള്ളിക്കണ്ണും (കള്ളക്കണ്ണ്) എറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. പന്തവും വെള്ളിക്കണ്ണും വീണ സ്ഥലം ഇപ്പോൾ ഒരു പുണ്യസ്ഥലമാണ്, സാധാരണയായി ഈ സ്ഥലത്ത് വർഷം തോറും വയനാട്ട് കുലവൻ തെയ്യം അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. വയനാട്ട് കുലവൻ തെയ്യത്തിന്റെ പ്രകടനത്തിൽ വേട്ടയാടൽ അനിവാര്യമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്.

കതിവനൂർ വീരൻ OR മങ്ങാട് മന്നപ്പൻ

ഉത്ഭവത്തിന്റെ കഥ ഇങ്ങനെയാണ്. കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ മങ്ങാട്ട് സ്വദേശിയും തീയ ജാതിയിൽപ്പെട്ടവനുമായ മന്നപ്പൻ എന്ന വ്യക്തി പിന്നീട് ദൈവികനായി മാറുകയും കതിവനൂർ വീരൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന തെയ്യമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കുമാരപ്പൻ, ചക്കി ദമ്പതികളുടെ മകനായി ജനിച്ച മന്നപ്പന്റെ വികൃതി സ്വഭാവം അദ്ദേഹത്തെ കുടുംബത്തിന് ഒരു തലവേദനയാക്കി. ഒരു ദിവസം മന്നപ്പൻ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുകയും ഇന്ന് കൂർഗ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന കൊടക് പ്രദേശത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതനാകുകയും ചെയ്തു.
സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം പോയെങ്കിലും അവർ അദ്ദേഹത്തെ ലഹരിയിലാഴ്ത്തി, അങ്ങനെ മന്നപ്പൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ചെമ്മരത്തി എന്ന സ്ത്രീയുടെ സഹായത്തോടെ മന്നപ്പൻ കൂർഗിൽ തന്റെ ബന്ധുവിനെ കണ്ടെത്തി അവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കി.

മന്നപ്പൻ അവിടെ കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി, ഒരു കഴിവുള്ള യുവാവായി. വിവാഹത്തിനുള്ള സമയമായപ്പോൾ, കൂർഗിലേക്കുള്ള യാത്രാമധ്യേ കണ്ടുമുട്ടിയ ചെമ്മരത്തി എന്ന സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. താമസിയാതെ അവർ വിവാഹിതരായി. കൃഷിപ്പണികൾക്കായി മണ്ണപ്പൻ ദീർഘദൂരം സഞ്ചരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്താൻ വൈകിയപ്പോൾ ചെമ്മരത്തി ഭർത്താവുമായി വഴക്കിടാറുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം കുടക് പ്രദേശത്തെ യോദ്ധാക്കൾ ആ പ്രദേശത്തിനെതിരെ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. യോദ്ധാക്കളോട് പോരാടാനുള്ള മന്നപ്പന്റെ ശക്തിയെ ചെമ്മരത്തി വെല്ലുവിളിച്ചു. മന്നപ്പന് ഒരു യുദ്ധത്തിൽ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവർ പരസ്യമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മന്നപ്പൻ ഒരു കഴിവുള്ള യോദ്ധാവായിരുന്നു. അദ്ദേഹം യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. പുറപ്പെട്ട സമയം മുതൽ തന്നെ ദുശ്ശകുനങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, മന്നപ്പൻ യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് പോയി. മന്നപ്പൻ തന്റെ എല്ലാ വിദഗ്ധരുമായും പോരാടി, ശത്രുക്കൾ ഓടിപ്പോയി. തിരികെ പോകുമ്പോൾ, തന്റെ ഒരു വിരലും മോതിരവും യുദ്ധക്കളത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടതായി അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തി. അവ നഷ്ടപ്പെട്ടത് അഭിമാനത്തിന് ഒരു തിരിച്ചടിയായിരുന്നു, അവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ മണ്ണപ്പൻ യുദ്ധക്കളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. കുടക് യോദ്ധാക്കൾ യുദ്ധക്കളത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു, മണ്ണപ്പനെ കൊല്ലാൻ അവർ അന്യായമായ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. യുദ്ധക്കളത്തിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം അധാർമ്മികമായ രീതിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. മന്നപ്പന്റെ ബന്ധുക്കൾ ഒത്തുകൂടി അവനെ ശ്മശാനത്തിൽ ദഹിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിയോഗം സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത ചെമ്മരത്തി, മന്നപ്പന്റെ കത്തുന്ന ശരീരത്തോടൊപ്പം തന്റെ വംശാവലി നൽകി.

മന്നപ്പന്റെ ബന്ധുക്കൾക്ക് സ്വപ്നത്തിലൂടെ ദിവ്യജ്ഞാനം ലഭിച്ചു, അങ്ങനെ മന്നപ്പനെയും ചെമ്മരത്തിയെയും ദൈവികമായി കണക്കാക്കി തെയ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചു. കതിവനൂർ വീരൻ എന്നായിരുന്നു ഈ തെയ്യത്തിന് നൽകിയ പേര്. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം അതിന്റെ ശാരീരികവും അക്രോബാറ്റിക് പ്രകടനത്തിനും പരക്കെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം സാധാരണയായി രാത്രിയിലോ പുലർച്ചെയോ ആണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യം അവതരിപ്പിക്കുന്ന മുറ്റം ചെമ്മരത്തി തറ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക നിലവറ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കും. ഇതിനു മുകളിൽ വാഴത്തണ്ടിന്റെ തണ്ട് ഉപയോഗിച്ച് ധാരാളം അലങ്കാരങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു. കതിവനൂർ വീരൻ തെയ്യത്തിന്റെ വെള്ളാട്ടം ധാരാളം കളരി പടികൾ പ്രദർശിപ്പിക്കും.
കണ്ടനാർ കേളൻ
കണ്ടനാർ കേളൻ ഒരു പഴയകാല യോദ്ധാവായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കണ്ടനാർ കേളൻ കാട്ടിൽ വേട്ടയാടാൻ പോയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് കാട്ടിൽ തീപിടിച്ചു എന്നാണ് കഥ. രക്ഷപ്പെടാൻ മറ്റ് മാർഗങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അദ്ദേഹം ഒരു മരത്തിൽ കയറി. ഈ മരം രണ്ട് പാമ്പുകളുടെയും വാസസ്ഥലമായിരുന്നു. ആ മരത്തെയും പാമ്പുകളെയും കണ്ടനാർ കേളനെയും അഗ്നി ദഹിപ്പിച്ചു. മറ്റൊരു യോദ്ധാവായ കുലവൻ കത്തിക്കരിഞ്ഞ കാട്ടിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ചാരത്തിൽ കണ്ടനാർ കേളന്റെ രൂപം കണ്ടു. വില്ലുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കണ്ടനാർ കേളനെ കണ്ടെത്തി ജീവൻ നൽകി. തെയ്യം കണ്ടനാർ കേളന്റെയും തന്നെ ദഹിപ്പിച്ചതിന് തീയോടുള്ള കോപം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും ഒരു രൂപമാണ്. തെയ്യത്തിൽ നെഞ്ചിൽ രണ്ട് പാമ്പുകൾ വരച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിൽ തന്നോടൊപ്പം തീയിൽ നശിച്ച പാമ്പുകളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. കണ്ടനാർ കേളൻ തന്റെ പട്ടു വസ്ത്രം ധരിച്ച് ലോഹ പാദസരങ്ങൾ ധരിച്ച് തീയിലൂടെ ഓടുന്നു, ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്ന ഒരേയൊരു തെയ്യമായിരിക്കാം ഇത്. ഉച്ചിത ഭഗവതി പോലെ തീയുമായി സംവദിക്കുന്ന ബാക്കിയുള്ള തെയ്യങ്ങൾ ഇളം തേങ്ങാ ഇലകൾ കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കുന്നത്. കണ്ടനാർ കേളൻ കണ്ണൂർ ജില്ലയിലെ അഴീക്കോട് നമ്പ്യാർ മക്കുനി തറവാട്ടിൽ വർഷം തോറും നടത്തപ്പെടുന്ന ഒരു ആചാരമാണിത്. വായനാട്ട് കുലവൻ തെയ്യംകെട്ട് ഉത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി കണ്ടനാർ കേളൻ തെയ്യം പതിവായി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. പഴയകാലത്ത് രസകരമായ ഒരു ആചാരമുണ്ടായിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് വേട്ടക്കാർ അടുത്തുള്ള കാട്ടിൽ പോയി ധാരാളം മൃഗങ്ങളെ പിടികൂടുമായിരുന്നു. വേട്ടയാടപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളെ കണ്ടനാർ കേളൻ തെയ്യത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ച് കഷണങ്ങളാക്കി മുറിക്കും. മരപ്പിലാർക്കൽ ആചാരം ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ ആകർഷിക്കുന്നു. പിന്നീട് തെയ്യം ഒരു വലിയ ചിതയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ ചാടിവീഴും

22/03/2025

ഓർമ്മിക്കപ്പെടേണ്ട വസ്തുതകൾ ഇവയെല്ലാമാണ്.
എല്ലാ വർഷവും മാർച്ച് 22 നാണ് ലോക ജലദിനം ആയി ആചരിക്കുന്നത്. ജലം ഓരോ തുള്ളിയും സൂക്ഷിച്ച് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ലോകജനതയെ മനസ്സിലാക്കുകയാണ് ജലദിനാചരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.[1]. ലോക ജലദിനമെന്ന നിർദ്ദേശം ആദ്യമായി ഉയർന്നുവന്നത് 1992-ൽ ബ്രസീലിലെ റിയോവിൽ ചേർന്ന യു.എൻ. കോൺഫറൻസ് ഓൺ എൻവയൺമെന്റ് ആൻഡ് ഡവലപ്‌മെന്റിലാണ് (UNCED).[2] ഇതേ തുടർന്ന് യു.എൻ. ജനറൽ അസംബ്ലി 1993 മാർച്ച് 22 മുതൽ ഈ ദിനം ലോക ജലദിനമായി ആചരിക്കുവാൻ തീരുമാനിച്ചു..
ലോക ജലദിനാചരണ വിഷയം
ത
1994 - Caring for our Water Resources is Everybody's Business
1995 - Women and Water
1996 - Water for Thirsty Cities
1997 - The World's Water: Is there enough?
1998 - Groundwater – The Invisible Resource
1999 - Everyone Lives Downstream
2000 - Water for the 21st century (21-ാം നൂറ്റാണ്ടിനു വേണ്ടി ജലം)
2001 - Water for Health (ആരോഗ്യത്തിനു വേണ്ടി ജലം)
2002 - Water for Development (വികസനത്തിനു വേണ്ടി ജലം)
2003 - Water for Future (ഭാവിയ്കു വേണ്ടി ജലം)
2004 -Water and Disasters (ജലവും ദുരന്തങ്ങളും)
2005 - Water for Life 2005–2015 (ജീവിതത്തിനുള്ള വേണ്ട ജലം 2005-2015)
2006 -Water and Culture (ജലവും സംസ്കാരവും)
2007 -Coping With Water Scarcity
2008 - Sanitation (ശുചിത്വം)
2009 -Trans Waters
2010 - Clean Water for a Healthy World
2011 - Water for Cities: Responding to the urban Challenge
2012 - Water and Food Security: The World is Thirsty Because We are Hungry
2013 -Water Cooperation (ജല സഹകരണം)
2014- Water and Energy (ജലവും ഊർജ്ജവും)
2015 - Water and Sustainable Development (ജലവും സുസ്ഥിര വികസനവും)
2016 – Better Water, Better Jobs
2017 – Why Waste Water?
2018 – Nature for Water
2019 – Leaving No One Behin
2020 – Water and Climate Change
2021 - Valuing Water (ജലം അമൂല്യമാണ്)
ദേശീയ ജലദിനം
ഡോക്ടർ ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ജന്മദിനമായ ഏപ്രിൽ 14 ദേശീയ ജലദിനമായി ഇന്ത്യയിൽ ആചരിക്കുന്നു.[