07/10/2026
RAMAKRUSHNA BALASHRAM
Deprived Dreamland.
ଭୁବନେଶ୍ୱର ର ଚନ୍ଦକା ପଞ୍ଚାୟତ ର ସୁନ୍ଦରପୁରର ସେ ବିଲ ପାଖ ଦେଇ, ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦକା ରାସ୍ତା ନିରବ ହୋଇଯାଏ ଆଉ ଯେଉଁଠି ଡିଏନ ସ୍କୁଲ ର ବସ୍ ଶେଷ ହର୍ଣ ଦେଇ ଚାଲିଯାଏ, ସେଠି ଗୋଟେ ଛୋଟ ଘର ଅଛି ଯାହାର ନାମ RAMAKRUSHNA BALASHRAM ।
ଭୁବନେଶ୍ୱର ଲୋକେ ତାକୁ ରାମକୃଷ୍ଣ ବାଳାଶ୍ରମ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହା ବଡ଼ ନୁହେଁ। ଏହା ପଛରେ କୌଣସି ବଡ଼ ଟ୍ରଷ୍ଟ ନାହିଁ, କୌଣସି ବିଦେଶୀ ପାଣ୍ଠି ନାହିଁ। ବାହାରେ ବୋର୍ଡ଼ ଉପରେ କେବଳ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଇଂରାଜୀରେ ଲେଖା ଅଛି - "Deprived Dreamland "।
କାହାଣୀଟି ଟଙ୍କାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇନଥିଲା, ଗୋଟେ ପ୍ରଶ୍ନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି — ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବିଭୂତି ଭାଇ ବୋଲି କୁହନ୍ତି — ସେ ରସୁଲଗଡ଼ ପାଖରେ ସମାଜସେବା କରୁଥିଲେ। ୨୦୦୪ ମସିହାର ଗୋଟେ ବର୍ଷା ସନ୍ଧ୍ୟାରେ, ସେ ଏକ ବନ୍ଦ ଦୋକାନର ବାରଣ୍ଡାରେ ଦୁଇଟି ଛୋଟ ପିଲା ଶୋଇଥିବାର ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଗୋଟେ ଚିରା ପଲିଥିନ୍ ଆଉ ଗୋଟେ ବିସ୍କୁଟ୍ ପ୍ୟାକେଟ୍ ଥିଲା।
ସେ ପଚାରିଲେ, "ଘର କୋଉଠି?"
ବଡ଼ ପିଲାଟି କହିଲା, "ନାହିଁ।"
ବିଭୂତି ଭାଇଙ୍କର ଗୋଟେ ଭଡ଼ା ଘର ଆଉ ନିଜ ପରିବାର ପାଇଁ ବି ଯଥେଷ୍ଟ ରୋଜଗାର ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେଦିନ ରାତି ରେ ସେ ଶୋଇ ପାରିଲେନି। ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ। ପିଲା ଦୁଇଟା ସେଠି ହିଁ ଥିଲେ।
ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଥମେ ପିଲା ଦୁଇଟିକୁ ଦେଖି କିଛି ବୁଝିପାରିନଥିଲେ l ସେ ବହୁତ ଉଦାର ହୃଦୟର ଥିଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କିଛି ନ ପଚାରି ସବୁ ବୁଝିଲ ଭଳି ପରେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ଯାଇ ଅଧିକ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧିଲେ।
ଗୋଟେ ସପ୍ତାହ ଗଲା, ଗୋଟେ ମାସେ ଗଲା । ଦୁଇ ଜଣ ରୁ ଚାରି ଜଣ ହେଲେ। ଚାରି ଜଣ ରୁ ସାତ ଜଣ ହେଲେ। ଏମିତି ଧୀରେ ଧୀରେ ପିଲା ବଢ଼ି ଚାଲିଲେ l
ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ପଚାରିଲେ, "ଆପଣ ଏବେ NGO ଚଲାଉଛନ୍ତି କି?"
ସେ ହସି କହୁଥିଲେ, "ନା, ଏଇଟା ଗୋଟେ ଆଶ୍ରମ ।"
ସେ ଏହାର ନାମ ଦେଲେ ରାମକୃଷ୍ଣ ବାଳାଶ୍ରମ — ରାମ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ କରୁଣା ପାଇଁ। କାରଣ ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ପ୍ରତିଟି ଶିଶୁକୁ ଦୁଇଟି ଯାକ ଦରକାର — ଶୃଙ୍ଖଳା ଆଉ ସ୍ନେହ।
ଏ ଆଶ୍ରମ ର ନିଜସ୍ୱ ନିୟମ ଅଛି, ଅନ୍ୟ ଅନାଥାଶ୍ରମ ଠାରୁ ଅଲଗା:
୧. ଭିତରେ କାହାକୁ 'ଅନାଥ' ବୋଲି ଡକାଯାଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ପିଲା।
୨. ସମସ୍ତେ ପାଠ ପଢ଼ନ୍ତି। ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ଦୂର ହେଲେ ବଡ଼ ପିଲା ସାନ ପିଲାଙ୍କୁ ଘର ପରିସରରେ ପଢ଼ାନ୍ତି।
୩. ସମସ୍ତେ କାମ କରନ୍ତି। ମଜୁରୀ ନୁହେଁ — ଦାୟିତ୍ୱ। ଜଣେ ଗଛରେ ପାଣି ଦିଏ, ଜଣେ ଝାଡୁ ମାରେ, ଜଣେ ରୋଷେଇ ଘରେ ଦିଦିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। କାରଣ ବିଭୂତି ଭାଇ କୁହନ୍ତି, "ଏ ଆଶ୍ରମ ଆମକୁ ଗଢେ, ଆମେ ଏ ଆଶ୍ରମ କୁ ଗଢୁ।"
ସେଠି ମୁସ୍କାନ୍ ନାମର ଗୋଟେ ଝିଅ ଅଛି। ସେ ୬ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଆସିଥିଲା, ନିଜ ନାମ ବି ଲେଖି ପାରୁନଥିଲା। ଗତ ବର୍ଷ ସେ ତା ପଞ୍ଚାୟତ ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରଥମ ହୋଇ ଭାଷଣରେ କହିଥିଲା: "ମୋ ବାପା କୁହନ୍ତି ରାମକୃଷ୍ଣ ବାଳାଶ୍ରମ ଗୋଟେ ଘର ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ପରିବାର lଏହା ପ୍ରମାଣ ଯେ କାହାର ପରିବାର ହେବା ପାଇଁ ଧନୀ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ।"
ରବିବାର ଦିନ ଯଦି ଆପଣ ସୁନ୍ଦରପୁର ଦେଇ ଯିବେ, ଦେଖିବେ ଦୌଡ଼ିରେ କପଡ଼ା ଶୁଖୁଛି — ସବୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ସାଇଜ୍ ର, କିନ୍ତୁ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ୍ ୟୁନିଫର୍ମ। ଶୁଭିବ ଚିତ୍କାର, ହସ, ଆଉ ଆଶ୍ରମ ପରିଶର ରେ ଥିବା ମା ସିଦ୍ଧକାଳୀ ମନ୍ଦିର ରେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶଙ୍ଖ ଆଉ ଘଣ୍ଟ ଧ୍ୱନି। ଯଦି ଆପଣ ଅଟକିବେ, ଗୋଟେ ପିଲା ଦୌଡ଼ି ଆସି ପଚାରିବ, "ଆପଣ ଆଶ୍ରମ କୁ ଆସିବେ କି ?"
ଏବେ ବି ସେହି ଆଶ୍ରମ ଗେଟ୍ ରେ ତାଲା ନାହିଁ। କାରଣ ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମ ବିନା ଟଙ୍କାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତାକୁ କେବେ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଇ ନଥିଲା।
ଏହା ହିଁ ରାମକୃଷ୍ଣ ବାଳାଶ୍ରମର ଆତ୍ମା। ଏହା କେବଳ _ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଗୋଟେ ଅନାଥାଶ୍ରମ ନୁହେଁ — ଏହା ସେଇଆ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଏ ଯେ "ସ୍ୱ-ଅର୍ଥାୟିତ" ର ଅର୍ଥ "ଏକା" ନୁହେଁ ବରଂ ଆପଣ ମାନେ ଏହି_ପରିବାର ର ସଦସ୍ୟ l。
