Mauli Seva Pratishthan

25/01/2024

मेरे घर आई एक …. परी

आज गुरुपुष्यमृत योग. कसल्याही योगायोगावर खरं तर विश्वास न ठेवणारा माणूस मी.
पण आज एक वेगळीच घटना घडली.
खूप लोक मुहूर्तावर आपत्यप्राप्ती व्हावी म्हणून धडपडत असतात.
त्यासाठी नाही नाही ते उपाय करतात.

ती पोरकी.
महाराष्ट्राच्या कुण्या कोपऱ्यामधुन आलेली.
बरेच हौशी कार्यकर्ते हल्ली या विषयात काम करतात पण ते प्रसिद्धी पेक्षा फार थोडे असते !
अशाच कुणा कार्यकर्त्याने वाजतगाजत , फोटो व्हिडीओ काढत तिला आणले आणि तिची अकंदर अवस्था बघून आणि तिचे गर्भारपण बघून तिला माऊलीच्या मनगावी आणून सोडले.
तिला बिचारीला कुठलं घर की दार ?
आभाळ पांघरूण जगणं.
कुणीतरी या तिच्या परिस्थितीचा फायदा घेतला आणि ती गर्भार्षी राहिली. तिच्यासाठी कोण घर बांधणार ? तिला कोण जवळ करणार ?
माउलीच्या घरात ती आली. समजत उमजत काहीच नव्हत.
ती बेडशीट फाडून त्याचे धागे चगळायची. काहीही खायची….
आणि ती वेळ आली.
वेदना सुरू झाल्या. …
पण डायलेटेशन होत नव्हत. सीपीडी.
म्हणजे कंट्रॅक्टेड पेल्विस होत.
कोणत्याही परिस्थितीत सिझिरिन करणे गरजेचे होते. नेहमोप्रमाणे आमचे प्रसिद्ध स्रीरोग तज्ञ डॉ. गणेश बडे आणि छायाताई बडे मदतीला धावले सायझेरियन झाल.
मुलगी झाली. ही आमची “ पूर्णिमा “
आमच धामणे माऊली कुटुंबाचं हे ४१ व मुल.

डॉ. राजेंद्र धामणे

20/12/2023

https://youtu.be/vp_sXRjgLPc?si=nJcSStQdRN04DSVW

This is documentary on MAULI SEVA PRATISHTHAN

12/12/2023

जमुना किनारे मेरो गांव

तिचं नाव जमुनाबाई संन्याशी.
तिच्या पेहरावरून आणि गळ्यातील मोठ्या मण्याच्या तुळशीच्या माळांवरून ती खरच संन्यासीन असावी असं वाटतं होत. आणि ती होतीच.
अंगावर चिंध्या झालेली कापड आणि सतत उन्हातान्हात फिरून फिरुन गेलेली चेहऱ्यावरची रया… पण चेहरा शांत. खोल खोल डोहासारखे भासणारे आणि कुठल्याश्या अज्ञात नियतीच्या शोधातील डोळे.
जमुनाबाई आली ती सिव्हिलच्या मोठ्या रुग्णवाहिकेतून. एकटीच बसलेली. ड्रायव्हर सोबत आलेला आणि विनाकारण आपल्याला या घाणेरड्या बाईला घेवून यावं लागतंय पण शेवटी आपली नोकरी आहे. त्यामुळे इलाज नाही असं त्रासिक वाटणारा कर्मचारी .
जमुनाबाईला उतरवून घेतल तेव्हा भयंकर दुर्गंधी सुटलेली.
सारखे जुलाब होत असल्याने ती गलितगात्र झालेली. धड बसताही येत नव्हत आणि झोपतही येत नव्हत .
स्टेचरवरून तील सरळ मनगावच्या अतिदक्षता विभागात घेतलं.
स्वच्छ केलं. युरीनसाठी कॅथेटर टाकल सोबत डायपर लावल.
सिव्हिल् कर्मचाऱ्यांकडून तिचं पाठवणीबाबतच पत्र घेतलं. सोबत काही तपासण्या करून पाठवल्यात का म्हणून विचारलं , तर तस काही नाही. आणि अशा वनगळ वानाच्या बाईच्या काय तपासण्या करणार शिवाय ती तशी जरा मेंटल. अस काहीस उत्तर आलं.
तिची हिस्ट्री समजून घेतली तेव्हा समजलं की जमुनाबाई तशी जात्याच सन्याशी .फिरत फिरत साई दर्शनाला आली. तिथच आजारी पडली. कुणीतरी तिला तिथल्या मोठ्या रुग्णालयात दाखल केलं. त्यानी तिथून तिला सरकारी रुग्णालयात भरती केलं.
सरकारी रुग्णालयात आल्यावर नियमाप्रमाणे !! तिची रवानगी बेवारस रुग्णासाठीच्या आयसोलेशन वॉर्डमध्ये झाली.
या सगळ्या प्रवासात तिच्या कुणी सध्या सध्या तपासण्याही केल्या नाहीत.
तिचे भयंकर घाणेरड्या वासाचे जुलाब थांबवणं आणि तीचं हायड्रेशन ठिक करण आधी महत्वाचं होतं.
तातडीने तिचे रक्त तपासणीस पाठवले.
अथक प्रयत्नानंतर तिचे जुलाब थांबले आणि थोडी बरी वाटू लागली.
पोट तपासले तर भयंकर फुगलेले.
पोटात पाणी साचले होते. असाईटीस होता. त्यामुळे तिला प्रचंड वेदना आणि असह्य त्रास होत होता.
डॉ. किरण ही सगळी केस बघत होता. त्याने तातडीने टॅपिंग करुन तिच्या पोटातले पाणी काढले.
तिला जरा बर वाटू लागलं. दरम्यान तिचे सगळे रिपोर्ट आले.
रक्त २.५ % इतकेच. …
लिव्हर किडनी आणि इतर सगळ्या तपासण्या अतिशय नकारात्मक.
प्रचंड डी हायड्रेशन झाल्याने शरीर मल्टी ऑर्गन फेल्यूरकडे चाललेले.
तातडीने तिला रक्ताच्या चार बॅग दिल्या.
तिच्या प्लेटलेट अगदी धोक्याच्या पातळीवर सरलकलेल्या.
शेवटी प्लेटलेटही द्याव्या लागल्या.
जर बरी वाटू लागली. पुन्हा एकदा टॉपिंग करुन पोटातलं पाणी काढलं. त्याचाही रिपोर्ट गंभीरच आला.
जमुनाबाईच्या तोंडामधून आणी इतर अवयवांमधून रक्तस्राव होवू लागला.
प्रोटीन तपासणीत तीच्या शरीरात प्रोटीनच प्रमाण इतक कमी झाल होत की सेल वॉलला बांधून ठेवणारा घटकच उरला नसल्याने रक्तवाहिन्या लिकेज होवून रक्तरस्राव होत होता.
त्यासाठी तिला ह्यूमन अल्बमीनचे सुमारे सात हजार रुपयाचे एक अशी दहा इंजेक्शन दिली.
त्याने थोडी बरी होतेय असे वाटू लागले. किरण चोवीस तास तिच्यावर लक्ष ठेवून होता. आयसीयू प्रोटोकॉल प्रमाणे सगळे सुरळीत सुरु होते.
इतक्या वाईट अवस्थेत काहीतरी बदल होईल असे वाटायचे पण मधूनच तीच थकलेलं . थकवलेलं शरीर बंड करायचं. मग पुनः उपाय करत त्याला जागेवर आणायच. जमुनाबाई कोण होती आमची ?
कुठून उत्तर भरतातल्या कुठल्यातरी क्षेत्रामधून आलेली सर्वसंगपरित्याग केलेली संन्याशी.
पण माणूस म्हणून ती आमच्या सगळ्यांच्या खूप जवळची.
खूप प्रयत्न केले. अनेक तपासण्या झाल्या . खूप महागडी आणि महत्वाची औषधे वापरली. सतत महिनाभर सगळ्यांनी तिला प्रेमन जोजवल
पण एका टप्यावर पुढे काहीच जात नव्हत. आणि ती गेली. .
खूप वाईट वाटलं. इतके प्रयत्न करूनही कुणी वाचलं नाही की जीव कासावीस होतो.
सुरुवातच्या टप्प्यावर दोन्ही पैकी कुठल्याही रुग्णालयाने तिची साधी सीबीसी ही रक्त तपासणी केली असती तर तिचा अनिमिया (रक्तशय ) पटकन लक्षात आला असता. तातडीने त्याचवेळी रक्त देता आले असते तर तिला पुढच्या इतक्या भयंकर वेदना झाल्या नसत्या. ती कदाचित वाचू शकली असती.
शक्यतांचा विचार करण्यात तसा काही अर्थ नसतो.
अशा किती माय बहिणी .. पण जमुनाबाईच खूप खूप वाईट वाटलं. तिची ती टपोऱ्या मण्याची तुळशीची माळ मी जपून ठेवलीय.
न थकतां सतत उपचार करत राहणार आमचा डॉ. किरण , सोबत सतत नर्सिंग आणि सगळीच काळजी घेणारी निलम
ही माणसे ही अद्भुत.
तिला अग्नी दिला आणि सहजच पंडित कुमार गंधर्वानी गायलेले ठुमरी भजन मनात रुंजी घालू लागले ..

जमुना किनारे मेरो गाँव
साँवरे आ जइयो
जमुना किनारे मेरो गाँव
सावरे आ जइयो

जमुनाबाई संन्याशी जमुनकिनारी शांत अथांग निघून गेली. एक आठवण ठेवून. अर्थात अशा कितीतरी कासावीस करणाऱ्या आणि आयुष्याला अर्थ देणाऱ्या आठवणी .चांगल्या ,वाईट , छळवणाऱ्या , छोट्या सामान्य माणसांच्या मोठेपणाच्या आणि मोठे समजले गेलेल्या अतिछोट्या कोत्या माणसांच्याही.
तितकच अनुभव विश्व समृद्ध होत जातं.

डॉ. राजेंद्र धामणे