19/07/2026
અમારા સમયમાં... પાવલી' નો પણ રોફ હતો... 😌
આજે કબાટ સાફ કરતા..
પચ્ચીસ પૈસા નો
જુનો સિક્કો મળ્યો,
જાણે ખોવાયલા બાળપણ નો
એક હિસ્સો મળ્યો..
શું નહોતું મળતું હતું
એ પચ્ચીસ નાં સિક્કા માં ?
સ્કુલ સુધી બસ ની રીટર્ન ટીકીટ મળતી હતી..
આખું જમરૂખ ને
ઢગલા બંધ કેરી ની ચીરીઓ
મળતી હતી..
લીલી વરીયાળી અને
બોર આમળા ની લિજ્જત
મળતી હતી..
રંગબેરંગી પીપરમીંટ, ચોકલેટ
કે ચૂરણ ની ગોળીયો
મળતી હતી..
અર્ધો કલાક ભાડે થી સાયકલ મળતી હતી..
લખોટી ભમરડા ને ટીકડી ફટાકડી મળતી હતી..
પતંગ અને દોરીનો લચ્છો કે
પેન્સિલ ને સુગંધી રબર ની જોડી
મળતી હતી..
બરફ નો ગોળો કે ઠંડા શરબત ની જયાફત મળતી હતી.
સળીવાળી કુલ્ફી કે ઓરેન્જ-રોઝ કેન્ડી
મળતી હતી..
બાયોસ્કોપ માં 10 મિનીટ ની ફિલ્મ જોવા
મળતી હતી.
આ પચ્ચીસ પૈસા માં તો
અઢળક ખુશીઓ
મળતી હતી..✍️
🥰 અમારો પણ એક જમાનો હતો ✌️👍👌🏼☺️👌🏼👍✌️
મારા દોસ્તો જરૂર વાંચજો બહુ મજા આવશે
તમને તમારું બાળપણ 💯 % યાદ આવશે.
બાળમંદિર જેવી કોઈ સંકલ્પના નહોતી. છ વર્ષની ઉંમર પછી અમે જાતે જ શાળાએ જતા. અમને સાયકલ કે બસથી મુકવા-લેવાની કોઈ રીત નહોતી. અમારા માતા-પિતાને ક્યારેય ડર નહોતો કે અમે એકલા જઈએ તો કંઈ ખરાબ થશે.
🤪
અમને ફક્ત પાસ કે ફેલ એટલું જ સમજાતું. ટકાવારીનો તો અમારો કોઈ લેવાદેવા જ નહોતો.
😛
જો કોઈ કહે કે તેણે ટ્યુશન ક્લાસમાં જોડાયો છે, તો શરમ લાગતી…
કારણ કે લોકો તેને નબળો કે અભ્યાસમાં કમજોરી ગણતા.
🤣🤣🤣
અમને પૂરો વિશ્વાસ હતો કે પુસ્તકોમાં ઝાડના પાન કે મોરના પાંખ રાખવાથી અમે બુદ્ધિશાળી બની જઈશું.
☺️☺️
કાપડની થેલીમાં અને પછી ચેઇનવાળી ટીનની સ્કૂલ બોક્સમાં પુસ્તકો ગોઠવવું એ અમારી પોતાની સર્જનાત્મકતા હતી.
😁
દર વર્ષે નવું શૈક્ષણિક વર્ષ શરૂ થાય તે પહેલાં પુસ્તકો-કોપીઓ કવર કરવી એ જાણે અમારો ઉત્સવ હતો.
🤗
વર્ષના અંતે જૂના પુસ્તકો વેચીને સેકન્ડ હેન્ડ પુસ્તકો ખરીદવામાં અમને ક્યારેય શરમ નહોતી લાગતી.
🤪
અમારા માતા-પિતાને અમારા અભ્યાસનો ભાર ક્યારેય લાગ્યો નહોતો.
😞
સાયકલના આગળ એક મિત્રને અને પાછળ બીજા મિત્રને બેસાડીને અમે ગલીઓમાં ઘણું ફરતા. આજે તો યાદ પણ નથી કે કેટલું ફર્યા હતા.
🥸😎
શાળામાં શિક્ષકો સજા આપતા—પગ પકડીને ઊભા રાખતા, કાન વાળી દેતા—પણ અમારી અહંકાર ક્યારેય વચ્ચે આવ્યો નહોતો.
ખરેખર, “અહંકાર” શું છે તે પણ અમને ખબર નહોતી.
🧐😝
ડાટ કે માર પડવો રોજની બાબત હતી. સજા આપનાર અને સહન કરનાર બન્ને ખુશ રહેતા!
માર ખાધેલો વિદ્યાર્થી વિચારે કે “આજે તો ગઇકાલ કરતાં ઓછો માર પડ્યો,”
અને શિક્ષકને લાગતું કે તેણે પોતાની ફરજ નિભાવી.
😜
ખાલી પગે ક્રિકેટ રમવી, જે બોલ મળે તેનાથી અને લાકડાની બેટથી—જ્યારે સમય મળે ત્યારે—એનો આનંદ ફક્ત અમે જ જાણીએ છીએ.
😁
અમે ક્યારેય ખિસ્સાખર્ચ માંગતા નહોતા અને પિતાએ આપતા પણ નહોતા. અમારી જરૂરિયાતો ખૂબ ઓછી હતી. નાની ઈચ્છા પણ ઘરમાંથી કોઈ પૂરી કરી દેતો.
છ મહિને એક વાર પણ મમરા કે નાસ્તો મળે તો અમે ખૂબ ખુશ થઈ જતાં.
દિવાળીમાં લારીમાંથી નાની ફટાકડીઓની માળ તોડી ને એક-એક ફોડવી—અમને ક્યારેય નાની લાગતી નહોતી.
😁
અમે ક્યારેય માતા-પિતાને “આઈ લવ યુ” કહ્યું નહોતું…
કારણ કે અમને તે કહેવું આવડતું જ નહોતું.
😌
આજે આપણે દુનિયામાં છીએ, સરખામણીઓ અને સંઘર્ષો વચ્ચે જીવીએ છીએ. કેટલાકે પોતાનું સ્વપ્ન પ્રાપ્ત કર્યું… કેટલાક હજુ વિચારમાં છે—“કોણ જાણે…?”
જે મિત્રો સાથે શાળાના દિવસોમાં ડબલ-ટ્રિપલ સીટ સાયકલ ચલાવી હતી—એ બધા આજે ક્યાં છે?
😇
દુનિયાના કોઈ પણ ખૂણે હોઈએ, એક સત્ય તો છે:
“અમે ખરેખર જીવન જીવ્યા હતા અને હકીકતમાં મોટા થયા હતા.”
🙃
અમને ક્યારેય ખબર નહોતી કે રિસેસના ટિફિનમાં ભાખરી-શાક સિવાય પણ કંઈ હોઈ શકે.
નસીબને દોષ આપ્યા વગર પણ અમે ખુશીથી સપના જોતા રહ્યા. કદાચ એ સપનાઓ જ અમને જીવતા રાખે છે.
અમારી જીંદગીની આજના સમય સાથે કોઈ સરખામણી થઈ શકે નહીં.
😌
અમે સારા હતા કે ખરાબ…
પણ અમારો પણ એક જમાનો હતો. 👍🏻
અમારા સમયની મીઠી યાદો. ✌️👌🏼✌️🕺🙏🏻👌
