Είμαστε σχήμα της Aντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην Αρχιτεκτονική Βόλου, το οποίο δημιουργήθηκε το Απρίλη το 2024. Στους μήνες που προηγήθηκαν το φοιτητικό κίνημα βγήκε μαζικά στο προσκήνιο με καταλήψεις 10 εβδομάδων, συνελεύσεις που μάζευαν 50.000 φοιτητές, τεράστια πανελλαδικά συλλαλητήρια. Μέσα σε αυτό το κίνημα ριζοσπαστικοποιήθηκαν τεράστια κομμάτια νεολαίας καθώς πέρα από τη μάχη για τη ενά
ντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια συνδεθήκαμε με τους απεργούς των νοσοκομείων, κατεβήκαμε στην πανεργατική για τα Τέμπη, διαδηλώσαμε και συζητήσαμε για την Παλαιστίνη, για τον σεξισμό και τις γυναικοκτονίες.
Η κρίση του καπιταλισμού έχει βαθύνει σε όλα τα επίπεδα. Φτώχεια και ακρίβεια, όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του πολέμου, κλιματική κρίση, αλλά και σφοδρή ιδεολογική επίθεση, ρατσισμός και σεξισμός. Ταυτόχρονα, όμως είναι και μια περίοδος τεράστιων αντιστάσεων από την Αμερική που το φοιτητικό κίνημα θυμίζει τις μέρες του Βιετνάμ μέχρι την Ελλάδα.
Με αυτήν την εικόνα συγκροτήσαμε το σχήμα μας με την προσπάθεια να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:
- Να δώσει συνέχεια στο κίνημα για τη υπεράσπιση τη δημόσιας παιδείας με τις μαχητικές μορφές πάλης που ανέδειξε. Ήμασταν το κομμάτι που έδωσε τη μάχη για να συνεχίσουν οι καταλήψεις και μετά την ψήφιση του νόμου. Ο προσανατολισμός κατάληψη και απεργία θα είναι κρίσιμος για την συνέχεια. Κάθε μικρότερη ή μεγαλύτερη μάχη που δίνουμε στις σχολές μας, για την σίτιση, τη στέγαση, μέχρι τα υλικά στη σχολή, θέλουμε να τη συνδέσουμε και να τη γενικεύσουμε με την πάλη για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και την σύγκρουση με το πανεπιστήμιο της αγοράς.
- Να συνδέσει τους αγώνες που δίνουμε στην αρχιτεκτονική και τις σχολές μας συνολικά με τους αγώνες του εργατικού κινήματος. Ξεκινώντας με το μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων που μας ενώνει με μια σειρά από χώρους. Από την Υγεία και το Νερό μέχρι την μάχη για επανακρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο των τρένων και της ενέργειας. «Από τα αδύναμα χέρια των φοιτητών στα δυνατά χέρια των εργατών » ήταν το σύνθημα του Μάη του 68’ και είναι στρατηγικός προσανατολισμός και για σήμερα. Να πρωτοστατήσουμε στην μάχη ενάντια στον πόλεμο. Η ελληνική κυβέρνηση και άρχουσα τάξη πρωταγωνιστούν στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Διεκδικούμε να γυρίσει πίσω η φρεγάτα Ύδρα, να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ και η πρεσβεί του Ισραήλ. Ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη έως τη Μεσόγειο.
- Να δώσουμε μέσα στα πανεπιστήμια όλες τις πολιτικές μάχες. Την μάχη ενάντια στο σεξισμό απέναντι στην κυβέρνηση των γυναικοκτονίων, και του πατρίς θρησκεία οικογένεια.
- Την μάχη ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες σε μια περίοδο που τα εγκλήματα κυβέρνησης και ΕΕ φτάνουν να σκοτώνουν 600 πρόσφυγες στην Πύλο.
Την μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος από τους καπιταλιστές που το διαλύουν . Ζούμε στο Βόλο, μια περιοχή που καταστράφηκε από τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές, που δώσαμε και δίνουμε την μάχη ενάντια στην εγκατάσταση LNG και την καύση από την ΑΓΕΤ .
Στρατηγικά, θεωρούμε πως αυτή τη στιγμή έχουμε να παλέψουμε απέναντι σε μια πολύ σκληρή ταξική επίθεση που ενορχηστρώνει η κυβέρνηση και θέλει να πετάξει χιλιάδες παιδιά της εργατικής τάξης έξω από την ανώτατη εκπαίδευση. Και αντίστροφα, όμως, ο αγώνας μας που αμφισβητεί αυτήν την επιλογή του κεφαλαίου για τη εκροή των αποφοίτων είναι εν γένει αντικαπιταλιστικός.
Και αυτή είναι η πρόταση μας για το πανεπιστήμιο. Πρέπει να παλέψουμε για μια άλλη παιδεία που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες και απελευθερώνει τις δυνατότητες του ανθρώπου και όχι μια παιδεία κομμένη και ραμμένη στις ανάγκες του κεφαλαίου. Μια παιδεία στην οποία οι ίδιοι οι φοιτητές μαζί με τους διδάσκοντες θα οργανώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία.
Μια τέτοια παιδεία είναι ρεαλιστική μόνο σε μια άλλη κοινωνία στην οποία οι ανάγκες μας θα είναι πάνω από τα κέρδη. Μια κοινωνία στην οποία κουμάντο θα κάνει η εργατική τάξη. Για να φτάσουμε εκεί πρέπει να ανατρέψουμε αυτό το βάρβαρο σύστημα που σπέρνει φτώχεια, πόλεμο, ρατσισμό και σεξισμό.
