Δίκτυο Αναδόχων Γονέων και Εθελοντών Σωματείο

21/08/2026

"ΦΙΟΡΔ" μια ταινία του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κρίστιαν Μουτζίου βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών και κριτική του Θ. Κουτσογιαννόπουλου για να καταλάβει κάποιος περί τίνος πρόκειται. Ανεξάρτητα από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα το θέμα μου προκάλεσε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον καθώς, για πρώτη φορά, εμφανίζεται να υφίσταται κριτική το περίφημο σκανδιναβικό μοντέλο παιδικής προστασίας. Τι προκύπτει από την παρακολούθηση της ταινίας, μέσα από το σενάριο και στο βαθμό που αυτό ανταποκρίνεται grosso modo στην πραγματικότητα:
- Πως είναι το σύστημα παιδικής προστασίας στην Ελλάδα; Καμία σχέση, η χώρα μας τριάντα χρόνια πίσω από άποψη πολιτικών προτεραιοτήτων στην ευημερία και προστασία των παιδιών.
Μέσα από την παρουσίαση αυτού των Υπηρεσιών Προστασίας του Παιδιού όμως λέγονται άλλοτε άμεσα και άλλοτε προκύπτουν:
-Η υπερβολική και ανέλεγκτη εξουσία όπως της "Πρόνοιας" της Νορβηγίας εν προκειμένω, ελλοχεύει κίνδυνο καταχρήσεων" Αλήθεια; Αλήθεια...
- Η πολιτική ορθότητα με τον στόμφο του προοδευτισμού και την διακηρυκτική της ανωτερότητα, καταντά ακριβώς στο ίδιο αποτέλεσμα το οποίο υποτίθεται ότι προσπαθεί να καταπολεμήσει.΄Ετσι ο θρησκευόμενος Χριστιανός (πολύ εύστοχο που ο σκηνοθέτης διάλεξε μια "βαθιά χριστιανική οικογένεια" και όχι π.χ. μουσουλμανική και μάλιστα από την ανατολική Ευρώπη), ο πολίτης που πιστεύει ότι η οικογένεια αποτελείται από άνδρα και γυναίκα ως γονείς, αυτός που δεν θεωρεί σωματική κακοποίηση την "παντόφλα στα πισινά" ή το σπρώξιμο σε μια στιγμή έντασης στην οικογένεια, αυτός που κατάγεται από χώρα όπου υπάρχει η παροιμία "το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" (κάτι μας θυμίζει ε;) , αυτός που ως παιδί από γονείς άλλης γενιάς έτρωγε ξύλο, α! αυτός ο άνθρωπος είναι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ κακός γονιός και θα παραμείνει!
- Η υπηρεσία παιδικής προστασίας στη Νορβηγία πρέπει να έχει στελέχη που έχουν και δικά τους παιδιά ή να έχουν λάβει πολύ ειδική εκπαίδευση για να απασχοληθούν με παιδιά. Εδώ θα συμφωνήσω από συμπεράσματα στα καθ΄ημάς. Πώς λέμε στην Ελλάδα υπηρεσίες των Ο.Π.Α; Ε, αυτοί ασχολούνται και με τα ΚΑΠΗ και με τις κοινωνικές δομές παντοπωλεία, φαρμακεία κλπ και με τα επιδόματα και με τους χρήστες και όλα τα "σφάζω όλα τα μαχαιρώνω" χωρίς καμιά σχέση και καμιά εκπαίδευση πάνω στην φροντίδα του παιδιού.
Η ταινία προσφέρει ένα εξαιρετικό συμπέρασμα. Η κοινωνική εργασία με παιδιά δεν προσφέρεται για αφορισμούς και γενικότητες. Ούτε απόλυτα πρωτόκολλα μπορούν να ακολουθούνται σε κάθε περίπτωση, ούτε οι προηγούμενοι χειρισμοί προδικάζουν τους επόμενους. Και το να εγκλωβιστεί ο άνθρωπος με τη ρετσινιά στην πλάτη σε ένα σύστημα που ό,τι και να πει θα το χρησιμοποιήσει εναντίον του, εφιαλτικό.
Και βέβαια εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η δίκη του οικογενειακού δικαστηρίου. Σε βγάζει από τα ρούχα σου, ειδικά αν το συγκρίνεις με τον τρόπο που τα μη οικογενειακά δικαστήρια στη χώρα μας χειρίζονται τις περισσότερες φορές τις υποθέσεις ανηλίκων (πολύ καλύτερα θεωρώ, όταν τους παρέχεις όλες τις αναγκαίες πληροφορίες).

ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

19/08/2026

Το βάρος του γονεϊκού ρόλου μπορεί να λυγίσει τον καθένα. Το ξέρουν καλά οι άνθρωποι της Homestart, που πατούν στη δική τους γονεϊκή εμπειρία και στην εκπαίδευση που λαμ....

18/08/2026

Παιδοψυχίατροι μιλούν πλέον ανοιχτά για μια «πανδημία» δυσκολιών ψυχικής υγείας στους νέους· μια κατάσταση που αποτυπώνεται στα στατιστικά και αποδίδεται στη βα....

11/08/2026

ΣΗΜΕΡΑ (ΜΕΤΑ 4 ΧΡΟΝΙΑ) ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ!

Η μικρή μας Ν. γίνεται σε λίγο επτά ετών ( φωτό απο pixabay, δεν είναι της μικρής ). Δόθηκε για αναδοχή όταν ήταν 20 μηνών περίπου, ένα παιδί ταλαιπωρημένο, εξαντλημένο, δυστυχισμένο από την ημέρα της γέννησής του και από 10 μηνών σε ίδρυμα. ΄Ενα χρόνο μετά την αναδοχή της εμφανίστηκε ζεύγος μεσηλίκων που έχοντας δικαστική απόφαση ζήτησαν να αναλάβουν το παιδί διότι η απόφαση τους έδωσε το 2022 τη γονική μέριμνα, ως γιαγιά και παππού του παιδιού. Το ίδρυμα, αμέσως συμφώνησε, δεν έλεγξε καμιά νομική προϋπόθεση και κάλεσε τους αναδόχους να παραδώσουν το παιδί, όταν πια αυτό ισορρόπησε, ηρέμησε, και βρήκε ένα αληθινό οικογενειακό περιβάλλον. Από το 2022, οι ανάδοχοι γονείς, όχι γιατί ήταν διεκδικητικοί απέναντι στο παιδί, αλλά γιατί η νομιμότητα της απόφασης των δήθεν παππούδων "έμπαζε" από κάθε πλευρά. Ούτε νόμιμη ήταν η απόφαση, ούτε προς το συμφέρον του παιδιού η εκτέλεσή της. Τέσσερα χρόνια συνεχόμενα, αντί να είναι το κράτος σε αντιδικία με τους δήθεν παππούδες, για να προστατέψει το παιδί, ήταν οι ανάδοχοι γονείς για να αποδείξουν το αυτονόητο. ΄Οτι το συμφέρον του παιδιού είναι να μείνει με την ανάδοχη οικογένειά του, τη μόνη που γνώρισε, τη μόνη που αισθάνεται ως τέτοια. Το ό,τι ένα παιδί διεκδικείται από συγγενείς του, αν είναι συγγενείς του γιατί μπορεί και να μην είναι υπό ειδικές συνθήκες, δεν σημαίνει αυτονόητα ότι το καλό του παιδιού επιβάλλει την ανάθεση της φροντίδας του σε συγγενικά του πρόσωπα και ότι η συγγενική αναδοχή δεν επιδέχεται αμφισβητήσεων.
Πέντε χρόνια μετά την διαμονή της μικρής Ν. στην ανάδοχη οικογένειά της και καμιά δεκαρια- δωδεκαριά δικαστήρια, με έξοδα και μόνο των αναδόχων κρίθηκε επιτέλους σήμερα, από έναν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ, ότι η γονική μέριμνα πρέπει να ανατεθεί αποκλειστικά στους αναδόχους γονείς.
Ο δικαστής του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, είναι εξαιρετικός, όχι γιατί μας δικαίωσε, αλλά γιατί τιμά το λειτούργημά του, εξετάζοντας εξονυχιστικά κάθε πτυχή της υπόθεσης. Εκεί δλδ που η κοινωνική υπηρεσία δεν είχε καμιά αναστολή να παραδώσει το παιδί, η Δικαιοσύνη αποκατέστησε το δέον γενέσθαι.
΄Οχι, η μικρή Ν. που δεν σταμάτησε να εποπτεύεται από κοινωνικές υπηρεσίες (οι φυσικές οικογένειες "δικαιούνται" να σακατεύουν τα παιδιά τους ανενόχλητες, όχι όμως οι ανάδοχες και ας απέδειξαν πολλές φορές την ποιότητά τους) που δεν σταμάτησε να τρέμει από το φόβο της ότι μπορεί οι "κακοί άνθρωποι" που λένε ότι είναι παππούδες της να την πάρουν από τους ΓΟΝΕΙΣ της, που κάθε φορά που γινόταν αναφορά σε αυτούς σκοτείνιαζαν τα μάτια της και η ψυχή της, δεν ήταν δυνατόν - λογικά- πέντε χρόνια μετά να πάει οπουδήποτε.
Οι ανάδοχοι δεν ήταν μόνοι, δςν τους αφήσαμε ποτέ μόνους, ο αγώνας δεν ήταν μοναχικός αλλά η δική τους αγωνία είναι απροσμέτρητη. Η Πολιτεία, η Πρόνοια σκασίλα της... Αφού υπάρχει δικαστική απόφαση, τί μας νοιάζει; Σιγά να μην ασχοληθούμε και πώς άλλωστε; ΄Εχουμε μήπως νομική πλαισίωση; Κάναμε ομάδα (δικηγόροι, κοινωνικοί λειτουργοί, εισαγγελείς, ψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι) και πλαισιώσαμε ιδιωτικά όλη αυτήν την υπόθεση με πίστη μόνο στο καλό του παιδιού. Και σήμερα, μετά τέσσερα ολόκληρα χρόνια είδαμε την πολυπόθητη δικαστική απόφαση, τη ΣΩΣΤΗ απόφαση. Να ησυχάσει το παιδάκι, να ησυχάσουν οι γονείς του, να αισθανθούμε κι εμείς μέσα στο γενικό χαμό ότι υπάρχουν και αξιολογότατοι επιστήμονες στην κοινωνική εργασία και ΑΞΙΟΙ δικαστές που θα κάνουν αυτό που οφείλουν. Αλλά όλο αυτό, θέλει "άξονα" που έπρεπε να είναι οι κοινωνικές υπηρεσίες και όχι οι ιδιώτες (δικηγόροι και ανάδοχοι που τα πληρώνουν όλα εξ ιδίων). Ας είναι, κάποτε ας νικήσει και το Καλό!
ΥΓ: Ευχαριστούμε πολύ και σένα Γεωργία! Η συμβολή σου, εθελοντική και συγκινητική, ήταν πολύ - πολύ σημαντική.

11/08/2026

ΣΤΟΧΟΠΡΟΣΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

Το μεγάλο πρόβλημα όπως αναδείξαμε επανειλημμένα, είναι ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει αποκλειστικός τομέας πολιτικής για το Παιδί, την κοινωνική του φροντίδα και προστασία και την ευημερία του. Ολη η πολιτική αυτή είναι στον "κουβά" που λέγεται "κοινωνική πολιτική" και δεν είναι παρά εστιασμένη σε μια επιδοματική πολιτική που κάνει τους ανθρώπους παθητικούς και αδιάφορους στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών. Ολοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι Δήμοι ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ για την παιδική προστασία και ο θεσμός των ΟΜΑΔΩΝ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ (Ο.Π.Α.) που αναπτύσσεται ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΑ μέσω των Δήμων, είναι θεσμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης και όχι του Υπουργείου Οικογένειας. Οποιος Δήμος θέλει ορίζει Ο.Π.Α. , όποιος δεν θέλει δεν ορίζει. Οι κ.λ. των Ο.Π.Α. είναι επί παντός επιστητού. Οι δήμαρχοι (κατά κανόνα "βλαχοδήμαρχοι") δεν δίνουν καμιά σημασία στην πολιτική για το παιδί και την οικογένεια και άν το κάνουν στριμωγμένοι από ακραίες καταστάσεις χρησιμοποιούν ό,ποιον κ.λ. της υπηρεσίας βρουν μπροστά τους, ασχέτως εάν έχει την οποιαδήποτε σχέση με το θέμα. Το ίδιο συμβαίνει και με την εκτέλεση εισαγγελικών παραγγελιών που τις διενεργεί οποιοσδήποτε κ.λ. έχει, δεν έχει ,γνώσεις και εμπειρία. Και παρεμπιπτόντως, στη διαμαρτυρία των κ.λ. του Αμαρουσίου, είναι εντυπωσιακό το πρόσχημα για να μην εκτελούν οι έκτακτοι κλ εισαγγελικές παραγγελίες διότι δεν έχουν οι ίδιοι - λέει- νομική προστασία, ενώ αυτήν την τελευταία έπρεπε να την διεκδικούν και για την ίδια τη σύνταξη της κοινωνικής τους έκθεσης και για την προστασία των παιδιών, τη ζωή των οποίων καλούνται να διερευνήσουν. Κοιτάξτε, το κακό δεν είναι μόνο προς μια πλευρά. Είναι προς πολλές κατευθύνσεις. Αδαείς και αδιάφοροι δήμαρχοι με έμφαση στα "μεγάλα έργα" των Δήμων (γιατί άραγε...) και καμιά πολιτική στα θέματα κοινωνικής συνοχής, δομές στημένες για να ευνοούν την ψηφοθηρία (γιατί άραγε στη χώρα χρηματοδοτήθηκε μόνο το "Βοήθεια στο Σπίτι" και όχι ας πούμε ένα Home Start για την οργάνωση οικογενειακών βοηθών σε σπίτια με παιδιά που το χρειάζονται και μπορούν να παραμείνουν στις ελλειμματικές από άποψη δεξιοτήτων οικογένειες), απουσία του Υπουργείου Οικογένειας από δομές πρόληψης στην κοινωνία (τίποτα δεν έχει το ΥΚΟΙΣΟ εκτός του ΕΚΚΑ κεντρικά) και οι εργαζόμενοι στους δήμους κ.λ. δεν έχουν καμιά ειδική εκπαίδευση στην παιδική προστασία, έχουν πληθώρα καθηκόντων, έχουν προϊσταμένους χωρίς καμιά γνώση του αντικειμένου της παιδικής προστασίας και αντιδημάρχους στη χείριστη κατάσταση για το τί σημαίνει κοινωνική πολιτική για το Παιδί και την Οικογένεια. Με ποιούς ακριβώς μηχανισμούς θα προστατευθεί στη γερασμένη Ελλάδα , το Παιδί και το μέλλον του; Και για τους κ.λ. που διαμαρτύρονται για τους Εισαγγελείς και για το ό,τι "θεωρούν - οι Εισαγγελείς - ότι είναι προϊστάμενοί τους", ναι είναι προϊστάμενοί τους. Γιατί η παιδική προστασία έμεινε θεσμικά ως δράση μόνο στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, στο Συμβούλιο του ΚΕΣΑΘΕΑ, το πρόγραμμα "Ορέστης" και στο πλαίσιο αυτού εκδόθηκε η ΚΥΑ για τις Ο.Π.Α. Εν συνεχεία το Υπουργείο Εσωτερικών με εγκύκλιο χωρίς εκτελεστική δύναμη ζήτησε από τους Δήμους να ορίσουν κ.λ. για τις Ο.Π.Α. όχι όμως αποκλειστικής αρμοδιότητας. Αυτή είναι η οργανωτική δομή του συστήματος Π.Π. στη χώρα. Και με αυτό το πλαίσιο δουλειά δεν γίνεται.... Ευτυχώς, υπάρχουν, ό,που υπάρχουν, καλοί και σωστοί Εισαγγελείς, ευαισθητοποιημένοι και ευσυνείδητοι κ.λ. ασχέτως της θέσης στην οποία εργάζονται και ευαισθητοποιημένοι δικαστές. Ναι αλλά η παιδική προστασία δεν είναι μόνο δουλειά της Δικαιοσύνης, ούτε της Υγείας και σίγουρα δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην ευσυνειδησία των εργαζομένων...

08/08/2026

"Δηλαδή, ενώ η οικογένεια βρίσκεται, όπως αναφέρθηκε, διαχρονικά, την τελευταία 5ετίσα περίπου, υπό την εποπτεία, καθοδήγηση και υποστήριξη των κοινωνικών υπηρεσιών, η κατάσταση των τέκνων αντί να βελτιώνεται έγινε χειρότερη γι’ αυτό και η κοινωνική υπηρεσία πρότεινε ως σχέδιο παρέμβασης την προσωρινή αφαίρεση της επιμέλειας από τους γονείς"

Απόσπασμα από την υπ΄αριθμ. 16..../2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Μόνο που ήταν πλέον πολύ αργά για τα παιδιά. Και τα δύο οδηγήθηκαν σε ιδρύματα σε ηλικία 11 και 6,5 χρόνων αζήτητα από αναδόχους, το πρώτο πιθανό βιασμένο και εκπορνευόμενο από την οικογένεια, το δεύτερο σε κατάσταση αυτισμού ή νοητικής υστέρησης. Αυτές ήταν οι συνθήκες που παρακολουθούσε η κοινωνική υπηρεσία επό 6 ολόκληρα χρόνια.

Γι αυτό η συζήτηση για την πραγματικά κατάσταση των υποτιθέμενων κοινωνικών υπηρεσιών δεν μπορεί να καθυστερήσει άλλο, και όπως επαναλαμβάνουμε, εδώ και χρόνια, το θέμα δεν είναι δυστυχώς σε καμιά αντζέντα, ούτε κυβέρνησης, ούτε αντιπολίτευσης. Και ειλικρινά, δεν πάει άλλο.

Παρότι ο νόμος προβλέπει ότι οι εισαγγελικές εντολές για κοινωνικές έρευνες εκτελούνται από τις κοινωνικές υπηρεσίες των Πρωτοδικείων, αυτές δεν έχουν συσταθεί ή ...

07/08/2026

Στοιχείο κακής άσκησης γονικής μέριμνας του παιδιού. Ειδικά το σημείο που αναφέρεται ότι οι γονείς δεν ρωτούν τα παιδιά τους για τις αναρτήσεις που κάνουν γι αυτά, ακόμη και εάν είναι ανήλικα, θα πρέπει να μας προβληματίσει. Τα παιδιά δεν είναι τρόπαια και έχουν αυθύπαρκτη προσωπικότητα, ενώ η γνώμη του δεν είναι πάντα σύμφωνη με αυτή των γονέων.

Η κοινή έρευνα της DPC και της CNIL αποκαλύπτει ότι το 14% των Ιρλανδών και το 10% των Γάλλων γονέων αυτοπροσδιορίζονται ως «γονείς influencers»

27/07/2026

Η νέα Υπουργική Απόφαση επεκτείνει την ειδική άδεια και παροχή προστασίας μητρότητας σε περισσότερες κατηγορίες εργαζόμενων μητέρων. Οι έξι βασικές αλλαγές.

23/07/2026

Αυτή είναι μια διαφήμιση της FLORA FOOD GROUP. Δεν τους είπε η υπουργός Μιχαηλίδου ότι οι ανάδοχοι γονείς δεν έχουν ανάγκη κάποια προϊόντα μιας βιομηχανίας τροφίμων ως ενίσχυση, γιατί οι ανάδοχοι γονείς ελέγχονται για την οικονομική της δυνατότητα και πρέπει να μπορούν να καλύπτουν τις βασικές βιοποριστικές ανάγκες των παιδιών που αναδέχονται αλλιώς δεν επιλέγονται και συγχρόνως λαμβάνουν την οικονομική ενίσχυση της αναδοχής ύψους τουλάχιστον 525 ευρώ; ΄Εχουν ανάγκη οι ανάδοχοι από δωρεάν προϊόντα της flora group; Δεν τα δίνουν σε φυσικές οικογένειες με παιδιά που έχουν απόλυτη ανάγκη από τρόφιμα καθημερινά. Πόση κακοποίηση πια, τόσο σημαντικών πράξεων για διαφημιστικούς λόγους και ανούσια προβολή;

Η Flora Food Greece συνεχίζει για δεύτερη χρονιά το πρόγραμμα «Μεγάλη Αγκαλιά», προσφέροντας ουσιαστική υποστήριξη σε περισσότερες από 500 ανάδοχες οικογένειες που ανοίγο....

20/07/2026

Συμφωνώ και επαυξάνω με το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη. Και ερχόμαστε, αναλογικά, στο δικό μας θέμα. Θα περίμενε κανείς μετά από τόσο χρόνια ενεργούς εφαρμογής της αναδοχής και της υιοθεσίας των κακοποιημένων, παραμελημένων και εγκαταλελειμμένων παιδιών, όπως και των παιδιών που ζουν σε ιδρύματα (Ν.4538/2018 Μέτρα για την προώθηση των θεσμών της αναδοχής και της υιοθεσίας) περισσότερη εγρήγορση, συμμετοχή και απαίτηση αλλαγής των πραγμάτων που αφορούν την πραγματική κοινωνική προστασία των παιδιών, από τη γέννησή τους ακόμη. Την απαίτηση για συγκρότηση κρατικών (και ιδιωτικών υπηρεσιών) που να αφορούν μόνο και αποκλειστικά το Παιδί στην Ελλάδα και την ευημερία του. Αντ΄αυτού παρακολουθούμε ακόμη έναν παρωχημένο διάλογο για τα κακά ιδρύματα, τη μεγάλη χαρά γιατί ικανοποιήθηκε το ατομικό αίτημα για απόκτηση αναδεχόμενου ή θετού παιδιού (σπουδαίο δε λέω αλλά δεν λύνεται κανένα κοινωνικό πρόβλημα με την προσωπική ικανοποίηση ενός αιτήματος ή και κάποιων ) και την πλήρη απουσία ισχυρών πιέσεων από όλους είτε απέκτησαν το παιδί που επιθυμούσαν είτε όχι ακόμη, να αλλάξει επιτέλους αυτό το αίσχος της ανοχής της κακοποίησης παιδιών γιατί δεν έχουμε προσωπικό που να ασχολείται ΜΟΝΟ με την Παιδική Προστασία. Προσωπικό έτοιμο να εντοπίζει το πρόβλημα ακόμη από τη βρεφική, νηπιακή ή πρώιμη παιδική ηλικία και .. ρε παιδιά... να στροφάρει... Ομάδες εργαζομένων αποτελεσματικές και ευέλικτες χωρίς πολύ θεωρητικολογία αλλά αποφασιστικότητα. Και ένα ιδεολογικό ξεκαθάρισμα. Νοιαζόμαστε να σώσουμε τα παιδιά ή τους γονείς που δεν μπορούν να είναι γονείς... Μας νοιάζουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων ή τα δικαιώματα των παιδιών... Μας νοιάζουν οι ανάδοχοι να γίνουν σώνει και καλά θετοί γονείς ή να μεγαλώνουν ευτυχισμένα παιδιά σε καθεστώς που συμφέρει τα ίδια και όχι αναγκαστικά τους αναδόχους τους; Πολλά ζητήματα που αφού ικανοποιηθούν τα προσωπικά μας "θέλω" μετά τα ξεχνάμε. Αυτή είναι η αλήθεια...
Ε.Γ.

Ζούμε πια σε μια κοινωνία που δεν πράττει, ενώ, σε μεγάλο βαθμό, γνωρίζει περισσότερα από ποτέ για τον εαυτό της αλλά και για τον κόσμο γύρω της.