30/04/2026
Η Πρωτομαγιά αποτελεί ιστορικό ορόσημο των αγώνων της εργατικής τάξης, από το Σικάγο του 1886 έως τις σύγχρονες διεκδικήσεις για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Είναι μια ημέρα μνήμης αλλά και ευθύνης: να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην εργασία με όρους δικαιοσύνης, σταθερότητας και σεβασμού.
Ο κλάδος των καθηγητών χορού έχει τη δική του, λιγότερο ορατή αλλά εξίσου ουσιαστική, διαδρομή μέσα σε αυτούς τους αγώνες. Από τα πρώτα ιδιωτικά στούντιο και τις άτυπες μορφές διδασκαλίας, μέχρι τη σταδιακή θεσμική αναγνώριση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, η πορεία μας χαρακτηρίζεται από επισφάλεια, αόρατη εργασία και διαρκή ανάγκη διεκδίκησης. Παρά τη συμβολή μας στον πολιτισμό και την εκπαίδευση, οι εργασιακές μας συνθήκες συχνά παραμένουν ασταθείς, με ελλιπή κατοχύρωση δικαιωμάτων.
Σήμερα, τιμώντας την Πρωτομαγιά, συνδέουμε αυτούς τους αγώνες με ένα κρίσιμο και διαχρονικό αίτημα του χώρου μας: τη δημιουργία ενός δημόσιου πανεπιστημίου παραστατικών τεχνών, που θα ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις ανάγκες της εκπαίδευσης και της καλλιτεχνικής πράξης. Ένα ίδρυμα με ακαδημαϊκή πληρότητα, επαρκείς υποδομές, διασφαλισμένα επαγγελματικά δικαιώματα και σαφές θεσμικό πλαίσιο — όχι μια αποσπασματική λύση εντυπώσεων, ούτε ένα πρόσκαιρο «μπάλωμα» στις χρόνιες ελλείψεις.
Η αναγνώριση της τέχνης και των ανθρώπων της περνά μέσα από σοβαρές, δομικές τομές στην εκπαίδευση και την εργασία. Ο χορός, ως μορφή γνώσης, δημιουργίας και παιδείας, αξίζει να έχει τη θέση που του αναλογεί σε ένα ολοκληρωμένο και δίκαιο εκπαιδευτικό σύστημα.
Με ενότητα, συνέπεια και συλλογική δράση, συνεχίζουμε να διεκδικούμε όχι μόνο καλύτερες συνθήκες εργασίας, αλλά και ένα μέλλον όπου η καλλιτεχνική εκπαίδευση θα αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που της αρμόζει.