26/02/2025
Χρόνια και χρόνια εκπαίδευσης, περιορισμού, ευνουχισμού του εαυτού, απόρριψης των μη επικροτούμενων, από τους σημαντικούς άλλους, πλευρών (αδυναμία, λύπη, θυμός, πένθος κι ένα σωρό άλλα) και στη συνέχεια από τον ίδιο, φτάνουν τον άνθρωπο στο σημείο να μη μπορεί πια να χωρέσει μέσα του τον εαυτό του...
Πλευρές, συναισθήματα, νοήματα μη βιωμένα, μη συνειδητοποιημένα, χωρίς ακρίβεια συμβολοποιημένα στη συνειδητότητα του ανθρώπου, θεριεύουν, ουρλιάζουν, ψάχνουν σα θεριά πια διέξοδο, "χτυπάνε" το σώμα με συμπτώματα, μόνο και μόνο για να βρουν λίγο χώρο να υπάρξουν.
Κάποιος να τα δει, να τα ακούσει, να τα αναγνωρίσει, να τα καταλάβει και να του επιτραπεί του ανθρώπου να νιώσει αυτό το ναι, όλα αυτά είχαν λόγο και νόημα ύπαρξης, και ίσως ακόμα έχουν, ναι, έχεις δικαίωμα θεμελιώδες να έχεις στιγμές που ο πόνος, η λύπη, ο τρόμος ή αγωνία σε λυγάνε, ναι, είναι ΟΚ να μην είσαι παντοδύναμος, ναι, άνθρωπος σημαίνει να μην είμαι πάντα "τέλειος", "ιδανικός", να εκπληρώνω προσδοκίες και να "πληρώνω" την αγάπη τόσο ακριβά... Ναι, έχεις δικαίωμα να υπάρξεις και με το "δε μπορώ, δεν αντέχω" και ξέρεις, η αξία της ύπαρξης σου καθόλου δεν αλλάζει ανάλογα με το τί μπορείς ή δε μπορείς... Ναι, δε σου έμαθε ποτέ κανείς κάτι άλλο, ναι, αυτός ο τρόπος εξυπηρέτησε την επιβίωση σου μέχρι τώρα, και...
Ναι, είσαι άξιος αγάπης ΚΑΙ έτσι...
Ω, πόση δύναμη, πόση δυνατότητα, τί δυναμικό έχει εκείνη η στιγμή που σπάει η ακαμψία...
Κι ας είναι αυτή η στιγμή της διάλυσης "το πιο βαθύ σκοτάδι" ...
Πόση λύτρωση έχει η έκφραση του πόνου, τα δάκρυα που τρέχουν μαζί με έναν σύντροφο-μάρτυρα που μπορεί να σε χωρέσει και που εμπιστεύεται αυτό που εσύ ακόμα δε μπορείς να εμπιστευτείς...
Που βλέπει την ολόδικια αχτίδα φωτός σου να λάμπει...
Όχι ότι στο λέει.. Εξάλλου, τί νόημα έχει να στο πει, όταν στην πραγματικότητα που βιώνεις δεν υπάρχει, που αυτό το "κάτι" που άρχισε να λιώνει τα παγωμένα νερά μέσα σου, ακόμα μοιάζει μόνο απειλή...
Αυτός ο μάρτυρας που τον τιμάς με τόση εμπιστοσύνη, αυτός τουλάχιστον τη βλέπει, κι αυτό είναι αρκετό για να μπορεί να σταθεί εκεί μαζί σου στην ώρα της κατάρρευσης, την ώρα που χάνεις τον κόσμο που ήξερες, τον εαυτό που ήξερες, και που πιστεύεις ότι όλο αυτό που βιώνεις είναι ανεπίτρεπτο, κατάπτυστο και ποταπό, έχοντας εμπιστοσύνη στη διαδικασία που συμβαίνει μέσα σου, σε αυτή την επώδυνη γέννα του νέου..
Αυτό που εσύ θες να καταδικάσεις σε "θάνατο", αυτός το νιώθει και το υποδέχεται σα θησαυρό...
Κι ας είναι δύσκολο, κι ας έχει πόνο που ξεπερνά περιγραφές και λέξεις...
Καλως ήρθες σπίτι σου...
Στον όλο και περισσότερο Εαυτό σου, κι ας μην το συνειδητοποιείς ακόμα...
Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη...
