13/05/2026
Η Ελλάδα έχει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα αδέσποτων ζώων στην Ευρώπη. Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτό το πρόβλημα το διαχειρίζεται το κράτος, οι Δήμοι ή κάποιος οργανωμένος μηχανισμός, τότε απλά δεν έχει ιδέα τι πραγματικά συμβαίνει και μάλλον ζει σε σπηλιά. Η ξεκάθαρη αλήθεια είναι ότι το "σύστημα" διαχείρισης επιβιώνει σχεδόν αποκλειστικά χάρη στους φιλόζωους εθελοντές.
Χάρη σε ανθρώπους που:
-πληρώνουν από την τσέπη τους
-ξυπνούν μέσα στη νύχτα για τραυματισμένα ζώα
-κάνουν μεταφορές
-φιλοξενούν σκυλιά και γάτες
-πηγαίνουν σε κτηνιάτρους
-κάνουν στειρώσεις
-ψάχνουν για υιοθεσίες
-μαζεύουν νεογέννητα από κάδους
-αντιμετωπίζουν τα αποτελέσματα δηλητηρίασης (φόλες)
-συνεργάζονται με αστυνομίες
-εξασφαλίζουν την ακολουθία του νόμου
-τρώνε απειλές, βρισιές και κοινωνική απαξίωση,
και συνεχίζουν, ενώ έχουν εξαντληθεί οικονομικά, ψυχολογικά και σωματικά. Αυτοί οι άνθρωποι δε "βοηθάνε" απλά τη διαχείριση, είναι ολόκληρος ο μηχανισμός της διαχείρισης.
Γιατί; Επειδή πολλοί Δήμοι:
-δεν διαθέτουν επαρκή κτηνιατρική κάλυψη
-δεν έχουν οργανωμένα προγράμματα στειρώσεων
-δεν διαθέτουν νόμιμα και λειτουργικά καταφύγια
-καθυστερούν ή αποφεύγουν περισυλλογές
-λειτουργούν μόνο μετά από δημόσια πίεση
και βασίζονται σχεδόν πλήρως στις φιλοζωικές οργανώσεις για να καλύψουν τις αποτυχίες τους. Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι χωρίς τους εθελοντές το σύστημα θα κατέρρεε. Γι’ αυτό και η ίδια η νομοθεσία προβλέπει συνεργασία με φιλοζωικές οργανώσεις, επειδή χωρίς αυτές η κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτη.
Το πιο εξοργιστικό κομμάτι είναι ότι οι πολίτες ήδη πληρώνουν για τη διαχείριση των αδέσποτων μέσω της φορολογίας τους. Βασικά, ο φιλόζωος πολίτης πληρώνει μία φορά μέσω φόρων και δεύτερη φορά μέσω προσωπικής αυτοθυσίας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το ίδιο το ελληνικό κράτος ανακοινώνει χρηματοδοτήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ προς Δήμους για δράσεις διαχείρισης αδέσποτων. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: Πού πηγαίνουν όλα αυτά τα χρήματα και γιατί δε χρησιμοποιούνται σωστά;
Ταυτόχρονα, αν αύριο σταματούσε η βοήθεια από το εξωτερικό, το σύστημα θα δεχόταν τεράστιο πλήγμα. Εδώ και χρόνια, οργανώσεις και πολίτες κυρίως από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ελβετία τη Σουηδία κτλ, στέλνουν χρήματα στην Ελλάδα για τα αδεσποτα της χώρας, δηλαδή, άλλες χώρες χρηματοδοτούν ένα πρόβλημα που η Ελλάδα θεωρητικά ήδη έχει πληρώσει μέσω φορολογίας και κρατικών κονδυλίων.
Και δεν μιλάμε μόνο για χρήματα. Χιλιάδες ζώα φεύγουν κάθε χρόνο από την Ελλάδα προς χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο μέσω διεθνών υιοθεσιών. Αυτές οι υιοθεσίες είναι ο μηχανισμός αποσυμπίεσης μιας εθνικής αποτυχίας, γιατι χωρίς τις υιοθεσίες εξωτερικού, τα ελληνικά καταφύγια θα κατέρρεαν.
Υπάρχει επίσης μια τεράστια κοινωνική υποκρισία, τους πολίτες που φωνάζουν, απαιτούν, απειλούν, κατηγορούν, και ξεσπούν πάνω στους εθελοντές, με πολλούς να θεωρούν λανθασμένα ότι οι εθελοντές "είναι υπεύθυνοι" για τα αδέσποτα, ότι "πρέπει να τα πάρουν" ή "να τα εξαφανίσουν", και, το κλασσικό, "πρέπει να βρουν λύση". Λες και οι εθελοντές είναι κρατική υπηρεσία, ενώ δεν έχουν κρατική εξουσία και δημόσιους πόρους, δεν αμείβονται, δεν έχουν καμία νομική αρμοδιότητα και δεν είναι υπάλληλοι δήμων, ούτε σάκοι του μποξ για την απογοήτευση ολόκληρης της κοινωνίας.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις φιλοζωικών και ακαδημαϊκών πηγών, η Ελλάδα έχει πάνω-κάτω 4 εκατομμύρια αδέσποτα ζώα. Αν αύριο σταματούσαν οι εθελοντές το έργο τους και τα ζώα έμεναν αποκλειστικά στα χέρια των ήδη υπερφορτωμένων Δήμων, τότε η κατάσταση θα ξέφευγε σχεδόν αμέσως. Ακόμη και με εξαιρετικά συντηρητική εκτίμηση καθαρής ετήσιας αύξησης 30%, ο πληθυσμός θα εκτοξευόταν μέσα σε έναν μόνο χρόνο σε πάνω από 5,2 εκατομμύρια!
Ένα αισιόδοξο σενάριο, γιατί δεν υπολογίζει τις νέες εγκαταλείψεις, τις ανεξέλεγκτες γέννες και την κατάρρευση φιλοξενιών και υιοθεσιών.
Όπως και να το δει κανείς, οι εθελοντές αποτρέπουν καθημερινά μια απόλυτη κοινωνική, υγειονομική και ηθική κατάρρευση. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει το πρόβλημα των αδέσποτων μέσω των εξαντλημένων εθελοντών, μέσω εξωτερικών χρηματοδοτήσεων και υιοθεσιών, μέσω ιδιωτικής αυτοθυσίας, μέσω ανθρώπων που λειτουργούν πέρα από τα οικονομικά και ψυχολογικά όριά τους.
Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι όταν το σύστημα αυτό καταρρεύσει, γιατί κανένας άνθρωπος δεν αντέχει επ’ άπειρον να καλύπτει το κενό ενός ολόκληρου κράτους, τότε πολλοί θα κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πώς φτάσαμε ως εδώ, ενώ η απάντηση υπάρχει ήδη μπροστά τους εδώ και χρόνια:
Οι εθελοντές κρατούν την Ελλάδα όρθια.
Και η Ελλάδα τους αφήνει να καταρρέουν μόνοι τους.
One Volunteer Love
(Φωτο από Ξάνθη)
