11/01/2026
Έρευνες δείχνουν ότι πολλές μητέρες μοιράζονται πολλά 🩷 όχι επειδή δεν έχουν όρια, αλλά επειδή το νευρικό τους σύστημα αναζητά ρύθμιση, ασφάλεια και σύνδεση.
Δεν ζητούν προσοχή. Δεν είναι δραματικές. Προσπαθούν να μείνουν όρθιες.
Η μητρότητα είναι μια από τις πιο ριζικές αλλαγές ταυτότητας: σώμα, εγκέφαλος, χρόνος, σχέσεις και αίσθηση εαυτού μετακινούνται ταυτόχρονα.
Κι όμως, συχνά υπάρχει η σιωπηλή απαίτηση να «αντέξεις» χωρίς να μιλάς.
Τότε το νευρικό σύστημα ψάχνει αποσυμπίεση και ο λόγος γίνεται ρύθμιση.
Ο νους προσπαθεί να μάθει:
«Χρειάζομαι να με δουν.»
«Να με ακούσουν.»
«Να ξέρω ότι δεν είμαι μόνη.»
«Να δώσω νόημα σε αυτό που ζω.»
Έτσι εμφανίζονται αναλυτικές αφηγήσεις, μοίρασμα ευαλωτότητας, λόγια για εξάντληση, περισσότερες εξηγήσεις απ’ όσες είχαν σκοπό.
Η νευροεπιστήμη και η θεωρία της προσκόλλησης δείχνουν ότι το μοίρασμα μέσω λόγου ενεργοποιεί τα κοινωνικά κυκλώματα ασφάλειας: όταν μια μητέρα ακούγεται πραγματικά, η απόκριση στρες μαλακώνει. Και η ψυχολογία συμπληρώνει: όταν η υποστήριξη μικραίνει, η έκφραση μεγαλώνει.
Όπου υπάρχει κοινότητα και κράτημα, το «υπερμοίρασμα» σπανίζει. Όπου υπάρχει μοναξιά, η αφήγηση γίνεται τρόπος επιβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι η ανάγκη να μιλήσει, να ακουστεί και να γίνει κατανοητή είναι αληθινή. Το σώμα ρωτά: «Υπάρχει κάποιος εδώ μαζί μου;»
Όταν αυξάνεται η αίσθηση ασφάλειας, η ανάγκη να εξηγεί κανείς συνεχώς μειώνεται - όχι γιατί «μαθαίνει να σωπαίνει», αλλά γιατί δεν χρειάζεται πια να φωνάζει για να συναντηθεί.
Όταν οι εμπειρίες υποτιμώνται («Αυτό ήθελες», «Όλες τα καταφέρνουν»), η φωνή δυναμώνει όχι από υπερβολή, αλλά από έλλειψη συνάντησης.
Στον θεραπευτικό χώρο ακούμε πρώτα την ιστορία πίσω από τα πολλά λόγια: την ανάγκη του σώματος να κρατηθεί. Στην ομοιοπαθητική και στα ανθοϊάματα δεν σιωπούμε την έκφραση· την ακούμε. Γιατί είναι μήνυμα. Η ομοιοπαθητική στηρίζει ολιστικά ώστε να μη χρειάζεται διαρκής εγρήγορση.
Τα ανθοϊάματα βοηθούν τη συναισθηματική επεξεργασία, ώστε η έκφραση να γίνεται καθαρή και ήρεμη, χωρίς καταπίεση.
Στόχος δεν είναι να μιλήσει λιγότερο, αλλά να νιώσει αρκετή ασφάλεια ώστε να μη χρειάζεται να εξηγεί τον εαυτό της για να επιβιώσει. Όταν το νευρικό σύστημα ξεκουράζεται, το μοίρασμα γίνεται επιλογή, όχι αντανακλαστικό. Και τότε μια μητέρα δεν χάνει τη φωνή της, απλώς δεν χρειάζεται να την υψώνει τόσο.
🩷 Vicky Gargavanoudi
🩷 Holistic Therapies by Vicky Gargavanoudi
References
• Coan, J. A. (2011). Social Baseline Theory and the social regulation of emotion.
• Siegel, D. J. (2012). The Developing Mind.
• Nelson, S. K. et al. (2021). Social connection and maternal mental health.
• Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone.
Προγραμματίστε την πρώτη σας συνεδρία
📞 698 035 1063
✉️ [email protected]