Έβρεχε εκείνο το βράδυ... Είχα πέσει να κοιμηθώ αλλά ακόμα και αν κατουριόμουν επι δύο ώρες είχα παραδοθεί στην γλυκιά αίσθηση της αδράνειας. Στριφογύρισα στο κρεβάτι μου 2-3 φορές και μια οσμή πτώματος με σήκωσε έτσι και αλλιώς. Κοίταξα έξω απο το παράθυρο και τοτε... Τότε είδα εκείνο το φώς, ήταν σαν άσφαιρη γκριζοπράσινη καραμπίνα και γυάλιζε σκορπώντας φώς μέσα στην καταχνιά. Οι καθαρές, αφιλό
ξενες και σοβαρές αίθουσες της ψυχιατρικής κλινικής και οι γελαστοί κύριοι με τις άσπρες ποδιές δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια σκέψης γνώμης και έκφρασης. Ο σκατοφάγος του απέναντι δωματίου πέθανε χθές τα ξημερώματα επειδή κάποιος του έβαλε κομμάτι απο γυαλί στο αγαπημένο του καφετί γεύμα, ο εφιάλτης μόλις άρχισε...
