17/05/2026
Μην Πυροβολείτε τους Πολιτιστικούς Συλλόγους
Κάθε φορά που ένας πολιτιστικός σύλλογος παίρνει μια μικρή επιδότηση, ξεκινά το ίδιο έργο.
«Πήραν λεφτά…»
«Πού πήγαν τα χρήματα;»
«Πάλι οι σύλλογοι;»
Και αναρωτιέμαι πραγματικά…
Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς πληρώνονται όλα αυτά που βλέπετε;
Ποιος βάζει βενζίνες;
Ποιος πληρώνει μικροφωνικές, φορεσιες, υλικά, μεταφορές, αφίσες, καθαριότητες, ρεύματα, μουσικούς, κεράσματα και δεκάδες άλλα έξοδα;
Οι ίδιοι άνθρωποι.
Οι εθελοντές.
Οι άνθρωποι που πολλές φορές βάζουν λεφτά από την τσέπη τους για να μη σβήσει μια γιορτή, ένα πανηγύρι, μια αναβίωση, μια εκδήλωση για τα παιδιά.
Ιδιαίτερα μετά τον κορωνοϊό, όταν οι περισσότεροι σύλλογοι σχεδόν διαλύθηκαν οικονομικά, όταν δεν υπήρχαν εκδηλώσεις, έσοδα ή χοροί για χρόνια, κάποιοι κράτησαν ζωντανά τα σωματεία μόνο από πείσμα και αγάπη για τον τόπο.
Και σας πείραξαν τα 400, τα 700 ή τα 2.000 ευρώ μιας οικονομικής ενίσχυσης
Η αλήθεια είναι μία:
Οι περισσότεροι που κρίνουν, δεν έχουν προσφέρει ούτε μία ώρα εθελοντισμού.
Δεν έχουν κουβαλήσει καρέκλες.
Δεν έχουν στήσει εξέδρα μέσα στον αέρα.
Δεν έχουν μείνει μέχρι τις 4 το πρωί να καθαρίζουν μια πλατεία μετά από εκδήλωση.
Δεν έχουν τρέξει για χορηγίες, άδειες, τηλέφωνα και προβλήματα της τελευταίας στιγμής και πόσα άλλα να θυμηθω....
Δεν έχουν σταθεί ποτέ μέσα στο κρύο, στους -10 βαθμούς, φορώντας παραδοσιακές φορεσιές, να μοιράζουν φυλλάδια και να διαφημίζουν το νησί τους με χαμόγελο.
Δεν έχουν ταξιδέψει ατελείωτες ώρες για να εκπροσωπήσουν τον τόπο τους σε εκθέσεις, φεστιβάλ και διοργανώσεις.
Δεν έχουν ιδρώσει μέσα στο καλοκαίρι για να στηθεί ένα πανηγύρι, ούτε έχουν παγώσει τον χειμώνα για να μη σβήσει ένα έθιμο.
Δεν έχουν ξυπνήσει από τα χαράματα για να ετοιμάσουν μια εκδήλωση.
Δεν έχουν πληρώσει από την τσέπη τους βενζίνες, υλικά, φορεσιές και μεταφορικά.
Δεν έχουν ακούσει “μπράβο” ελάχιστες φορές και “γκρίνια” εκατοντάδες.
Κι όμως… έχουν πάντα άποψη.
Είναι εύκολο να κρίνεις πίσω από μια οθόνη.
Είναι εύκολο να γράφεις ειρωνικά σχόλια στο Facebook.
Το δύσκολο είναι να προσφέρεις.
Να είσαι εκεί.
Να δίνεις χρόνο, ψυχή και κομμάτι της ζωής σου χωρίς αντάλλαγμα.
Βγείτε λίγο από το πληκτρολόγιο.
Ασχοληθείτε με τον εθελοντισμό.
Προσφέρετε κάτι για τον τόπο σας.
Η ζωή δεν είναι μόνο γκρίνια, χολή, ξερολισμός και “δικαστήρια” στα social media.
Γιατί είμαι σίγουρος πως αν σας ζητούσε κάποιος να διοργανώσετε ακόμα και μια εκδήλωση με τίτλο «Πώς χτυπάμε παλαμάκια», πάλι λάθος θα το κάνατε.
Όχι γιατί δεν μπορείτε.
Αλλά γιατί ποτέ δεν μπήκατε πραγματικά στη διαδικασία να προσφέρετε. Ποτέ δεν ιδρώσατε για μια συλλογική προσπάθεια. Ποτέ δεν στηρίξατε αυτούς που κρατούν ζωντανό τον τόπο.
Οι πολιτιστικοί σύλλογοι δεν είναι “μπίζνες”.
Δεν είναι αριθμοί σε excel.
Δεν είναι επιδοτήσεις και χαρτιά.
Είναι η ψυχή των χωριών μας.
Είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την παράδοση, τα ήθη, τα έθιμα, τις μνήμες και τη ζωή στις τοπικές κοινωνίες.
Είναι αυτοί που θα ανοίξουν την πλατεία όταν όλα μοιάζουν νεκρά και θα δώσουν και ζωή στις επιχειρήσεις.
Αυτοί που θα μάθουν στα παιδιά έναν χορό, ένα τραγούδι, μια ιστορία του τόπου τους.
Αυτοί που δεν αφήνουν την Ελλάδα να ξεχάσει τον εαυτό της.
Αν σβήσουν οι σύλλογοι, θα σβήσει και ένα κομμάτι της Ελλάδας.
Θα αδειάσουν τα χωριά.
Θα σιωπήσουν οι πλατείες.
Θα χαθούν τα πανηγύρια, οι αναβιώσεις, οι παραδόσεις και οι μνήμες.
Και τότε θα καταλάβουμε όλοι πόσο μεγάλο ήταν το έργο αυτών των ανθρώπων.
Γι’ αυτό λιγότερη χολή.
Λιγότερη γκρίνια.
Και περισσότερος σεβασμός σε εκείνους που ακόμα προσπαθούν.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν ούτε πλούτη ούτε δόξα.
Ζητούν μόνο να μη χαθεί ο τόπος τους.
Και αυτό αξίζει ένα τεράστιο “ευχαριστώ”.
Τα σέβη μου....
