Όαση - Oasis

11/03/2026

Μια όμορφη παρέα σε ένα ακόμα πρόγραμμα!!
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους εκπαιδευτικούς για την πρωτοβουλία, την φιλοξενία και κυρίως στα παιδιά που συμμετείχαν και μαζί πορευτήκαμε!!

Μια ακόμη σημαντική δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης πραγματοποιήθηκε από την ΟΑΣΗ στο Γυμνάσιο Καστελλίου. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε ύστερα από πρόσκλησ...

10/03/2026

Πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να περιμένουμε τις επόμενες μέρες. Δεν ξέρω αν το ντοκιμαντέρ για την 17 Νοέμβρη ξύπνησε κάποια μυαλά αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάτι κάνουμε εντελώς στραβά και πληρώνουμε τις συνέπειες.
Ευτυχώς που οι κακές κάμερες εντόπισαν τι ακριβώς συνέβη.

Συνελήφθησαν τρεις ανήλικοι, συνελήφθησαν και οι γονείς για παραμέληση, για κακούργημα η δικογραφία

21/02/2026

Οκτώ εγκαταλελειμμένα παιδιά που φιλοξενούνταν στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο στο Ηράκλειο βρήκαν τελικά διέξοδο μέσα σε μία ημέρα. Πέντε από αυτά, κυρίως μικρότερης ηλικίας, τοποθετήθηκαν σε ανάδοχες οικογένειες, ενώ τα τρία μεγαλύτερα μεταφέρθηκαν σε δομές παιδικής προστασίας. Η εξέλιξη ανέδειξε τη δυσκολία εξεύρεσης αναδόχων για μεγαλύτερα παιδιά, παρά την άμεση κινητοποίηση των αρχών και το αυξημένο ενδιαφέρον πολιτών για στήριξη των ανηλίκων.

Η υπόθεση αυτή φωτίζει μια βαθύτερη κοινωνική πραγματικότητα: τα μεγαλύτερα παιδιά μένουν συχνά πίσω. Δεν πρόκειται για έλλειψη ευαισθησίας, αλλά για φόβο και αίσθηση ανεπάρκειας απέναντι σε παιδιά με ήδη διαμορφωμένες εμπειρίες και τραύματα. Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πιο ασφαλείς με μικρότερα παιδιά, όπου πιστεύουν ότι μπορούν να επηρεάσουν περισσότερο την ανάπτυξή τους και να χτίσουν δεσμό από την αρχή. Αντίθετα, ένα παιδί στην προεφηβεία ή εφηβεία φέρει δυσκολίες προσαρμογής, ανάγκη για ειδική υποστήριξη και πιθανές συγκρούσεις. Έτσι, ενώ αυτά τα παιδιά έχουν ίσως μεγαλύτερη ανάγκη από σταθερότητα και αποδοχή, τελικά οδηγούνται σε δομές. Το ζήτημα δεν είναι ατομικό αλλά συλλογικό: απαιτεί ενημέρωση, υποστήριξη των αναδόχων και αλλαγή νοοτροπίας, ώστε η φροντίδα να μην εξαρτάται από την «ευκολία» αλλά από την πραγματική ανάγκη. 👇

08/02/2026

Το Μεταναστευτικό ως φακός στο (βαθύ) σκοτάδι

Η συζήτηση για τη μετανάστευση είναι το πεδίο στο οποίο αναπόφευκτα ξεγυμνώνονται και οι πιο καλοντυμένοι και δείχνουν τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά οι (φαινομενικά) πιο άκακοι.
Είναι ο "χώρος" όπου φορείς που έχουν πύρινο λόγο για σειρά άλλων πολύ πιο εύκολων ζητημάτων, ξεχνούν τους τρόπους άρθρωσης και εκφέρουν μόνο ακατανόητους φθόγγους.
Άρα είναι και η ευκαιρία να διαχωρίσουμε την ήρα από το στάρι...

Τέσσερις σκέψεις μόνο για όσα σπαραχτικά και αφόρητα μας περιβάλλουν:
🔴Τα παιδιά που μετακινούνται, είναι ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ανεξάρτητα απ' το καθεστώς τους. Έχουμε συλλογικά και θεσμικά απόλυτη υποχρέωση να σεβόμαστε το δικαίωμά τους στη ζωή και την πλήρη ανάπτυξη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν υπάρχουν πολιτικοί παράγοντες που διαφωνούν με τη θεμελιώδη αυτή αρχή και θέλουν να εισηγηθούν την αποχώρηση της Ελλάδας από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ας το πουν τώρα ή αλλιώς ας σωπάσουν (κατά προτίμηση για πάντα). Βασική αρχή είναι επίσης, ότι οφείλουμε να διασφαλίζουμε σε όλα τα παιδιά (συνοδευόμενα ή ασυνόδευτα) ανεμπόδιστη πρόσβαση σε μία φιλική προς εκείνα διαδικασία ασύλου.
🔴Το παιδί στη βάρκα -όπως τόνισε πρόσφατα και η Γκέλη Αρώνη σε μία εκδήλωση- δεν έρχεται στη χώρα μας αλλά ΦΕΥΓΕΙ από τη δική του και αυτό κάνει όλη τη διαφορά του κόσμου. Είναι το παιδί που υπέστη τραύματα στη χώρα όπου γεννήθηκε τυχαία, εκείνο που θα τραυματιστεί πολλαπλά στο ταξίδι του από πρόσωπα και καταστάσεις και εκείνο που θα νιώσει μόνο, παράταιρο, ξένο και χωρίς ελπίδα, στις δύσκολες συνθήκες υποδοχής. Είναι το πρώτο που θα στιγματιστεί και το τελευταίο που θα καταφέρει να αποδείξει την αξία του στην ξενιτιά.
🔴Η ζωή μας επιφυλάσσει οδυνηρά πλούσιες δόσεις ειρωνείας. Η ίδια έλλειψη στοιχειώδους κατανόησης, συντονισμού, ευελιξίας, αποτελεσματικών μηχανισμών διαχείρισης και οι ίδιες δομικές ασυμμετρίες που οδήγησαν στην σκληρότητα προς τη χώρα μας την περίοδο των μνημονίων, είναι εκείνες που κινούν το χέρι της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη στάση της απέναντι στο μεταναστευτικό ως "πρόβλημα". Και είναι παράξενο που κάποιοι επιδοκιμάζουν την ίδια στάση, που στοίχισε στην Ελλάδα τόσο ακριβά και αποδεδειγμένα είναι απρόσφορη και μη συντονισμένη με έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα. Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν το Σύμφωνο της Ε.Ε. για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, (μια κάποια) λύση. Φοβάμαι ότι τα πράγματα με το αμήχανο και σε πολλά σημεία προβληματικό σύμφωνο, καθώς και με τους εθνικούς εφαρμοστικούς του νόμους δεν θα εξελιχθούν όσο καλά θα ήθελαν.
🔴Μας συμφέρουν μόνο οι γενναιόδωρες πολιτικές ένταξης και η ολόπλευρη συμπερίληψη των παιδιών στις κοινωνίες μας. Το δείχνει η ιστορική εμπειρία, τα δημογραφικά μας δεδομένα και η ηθική μας πυξίδα. Καταλαβαίνουμε το φόβο των ανθρώπων μπροστά στην απρόβλεπτη μετακίνηση των "άλλων". Είναι ένας φόβος που πρέπει να απαντηθεί πολιτικά με σοβαρότητα και εντιμότητα. Όμως εκείνοι που υπόσχονται ταχύτατη και συνήθως ανατριχιαστική "επίλυση του θέματος" λένε ψέματα και εκείνοι που ποντάρουν στον φόβο και στον θυμό των συμπολιτών μας το κάνουν μόνο επειδή μπορούν (τι πιο εύκολο) κι ας είναι ανήθικο, κι ας είναι φριχτό και ας στοιχίζει ακόμη και ζωές παιδιών.

Παρακάτω για όποια/όποιον ενδιαφέρεται παραθέτω τρεις σχετικές κοινές δηλώσεις του Ευρωπαϊκού Δικτύου Συνηγόρων του Παιδιού, που εκδόθηκαν σε συνέχεια πρωτοβουλίας μας:
📢 Για τα pushbacks-To ENOC ζητά τον τερματισμό των συνεχιζόμενων παραβιάσεων των δικαιωμάτων των παιδιών (https://enoc.eu/pushbacks-enoc-calls-for-an-end-of-childrens-rights-persistent-violations/)
📢 Για την Πύλο-Η Ευρώπη δεν πρέπει να συνηθίσει τους θανάτους των παιδιών που μετακινούνται (https://enoc.eu/enoc-bureau-statement-on-the-tragic-shipwreck-of-pylos/)
📢 Για το Σύμφωνο- Ad hoc δήλωση σχετικά με την προστασία των παιδιών που μετακινούνται στα σύνορα της ΕΕ ενόψει της υιοθέτησης του Συμφώνου της ΕΕ για τη Μετανάστευση και το Άσυλο (https://enoc.eu/enoc-ad-hoc-statement-on-the-protection-of-children-on-the-move-at-euborders-in-light-of-the-adoption-of-the-eu-pact-on-migration-and-asylum/)

Θεώνη Κουφονικολάκου, Συνήγορος του Παιδιού

07/02/2026

ΟΧΙ. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΒΑΓΓΕΛΗ.
Ούτε αυτόν, ούτε κανένα από τα παιδιά που μαρτύρησαν στα χέρια ανθρώπων χωρίς ψυχή.

Ο Βαγγέλης δεν ήταν «ένα περιστατικό».
Ήταν παιδί. Ήταν φίλος. Ήταν γιος. Ήταν αδελφός.
Ήσυχος, γλυκός, ευγενικός.
Και γι’ αυτό έγινε στόχος.

Σαν σήμερα εξαφανίστηκε.
Έναν μήνα μετά βρέθηκε νεκρός.
Πριν πεθάνει, βασανίστηκε. Σωματικά και ψυχικά.
Από συμφοιτητές του. Από νταήδες. Από «άντρες» μιας άρρωστης αντίληψης που μισεί την καλοσύνη.

Δεν με νοιάζει αν τιμωρηθούν.
Το πρόβλημα δεν λύνεται με ποινές.
Είναι πιο βαθύ. Πιο σκοτεινό. Πιο κοινωνικό.

Γονείς, μιλήστε στα παιδιά σας.
Αγαπήστε τα. Ακούστε τα. Αγκαλιάστε τα.
Μάθετέ τους τον σεβασμό. Όχι τη βία.
Την ενσυναίσθηση. Όχι τη δύναμη του φόβου.

Για να μη γίνουν αύριο τέρατα.
Για να μη χρειαστεί να θυμόμαστε άλλον έναν Βαγγέλη.

Δεν ξεχνάμε.
Δεν σωπαίνουμε.
Δεν προσπερνάμε.

05/02/2026

Τα παιδιά δεν είναι εμπόρευμα!

Οι κοινωνικές υπηρεσίες παραμένουν υποστελεχωμένες, γεγονός που επιβραδύνει σημαντικά τις διαδικασίες

20/01/2026

Μια (καθόλου τυχαία) άτακτη πολιτισμική οπισθοχώρηση

• Η κυρία Καρυστιανού δήλωσε ότι το ζήτημα της άμβλωσης πρέπει να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Και βέβαια δικαίως ο Foivos Delivorias τόνισε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημόσια διαβούλευση και πάντα τον ευχαριστούμε που έχει κρυστάλλινες απόψεις περί τα πρόσωπα και τα πράγματα.
• Ωστόσο, δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι έχει ΗΔΗ προηγηθεί και ολοκληρωθεί η δημόσια διαβούλευση γι' αυτό το θέμα. Διότι πώς αλλιώς μπορούμε να αποκαλέσουμε τους μακροχρόνιους πολιτικούς και κοινωνικούς φεμινιστικούς αγώνες οι οποίοι -παρά τις σθεναρές αντιστάσεις ενός συστήματος βιοπολιτικής που πάντοτε ήθελε να ελέγχει τα σώματα των γυναικών (ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τον θάνατό τους με παράνομες επεμβάσεις)- κατέληξαν στη θεσμοθέτηση του ν.1609/86 και την κατοχύρωση του δικαιώματος στην έκτρωση;
• Σε αντίθεση με όσα εξωφρενικά ακούγονται και λέγονται εκεί έξω, προβλέπονται περιορισμοί στην άσκηση του δικαιώματος, οι οποίοι αποτυπώνονται στο άρθρο 304 ΠΚ (που προβλέπει πως η έκτρωση επιτρέπεται μόνο όταν δεν έχουν συμπληρωθεί δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης ή η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί και δεν έχουν συμπληρωθεί δεκαεννέα εβδομάδες εγκυμοσύνης ή έχουν διαπιστωθεί, με τα μέσα προγεννητικής διάγνωσης, ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού ή υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της). Επομένως υπάρχει ήδη νομικό πλαίσιο.
• Ήταν μόλις πριν από δύο χρόνια που στο Περού ένα 13χρονο κορίτσι υπέστη πολλαπλή κακοποίηση και δευτερογενή θυματοποίηση, διότι σύμφωνα με την Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, του αρνήθηκαν το δικαίωμα να τερματίσει μία εγκυμοσύνη, που ήταν αποτέλεσμα του βιασμού του παιδιού από τον πατέρα του. Στ' αλήθεια θέλουμε να ανοίξουμε τέτοιες φριχτές συζητήσεις; Και ποιοι φαντάζεται η κ. Καρυστιανού ότι πρέπει να συμμετέχουν σε έναν τέτοιο δημόσιο διάλογο; Μήπως η εκκλησία;
• Κάποιοι ζητούν την παραβίαση του κατακτημένου αυτού δικαιώματος για την ενίσχυση του δημογραφικού. Όπως έχω ήδη ξαναπεί δημόσια, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι οι θιασώτες του δημογραφικού κατ’αρχήν δεν αγαπούν τα παιδιά ως υποκείμενα δικαιωμάτων. Υπάρχει μία εργαλειακή διάστασή τους στο λόγο τους, μία αναπόφευκτη αντικειμενοποίηση του παιδιού όταν πρέπει να γεννηθεί ώστε να υπάρχει στο μέλλον ως χρήσιμος πολίτης και να αποτελέσει ένεση «εθνικού αίματος». Συνήθως μάλιστα αυτοί που υποστηρίζουν με πάθος την τεκνοποίηση -πέρα από το να αμφισβητούν το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της- αμφισβητούν και το δικαίωμα των παιδιών στην κοινωνική συμμετοχή και την ελεύθερη έκφραση, υπερασπιζόμενοι κάποια ιεραρχία που χάνεται κατά την επέλαση νέων σκοτεινών ηθών και πρέπει να την κρατήσουμε πάση θυσία ζωντανή.
• Τη μισή ενέργεια από αυτή που ξοδεύουν μερικοί και μερικές για να πολεμήσουν εδραιωμένες πολιτισμικές κατακτήσεις, αν την ξόδευαν στην ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων των γεννημένων παιδιών και των οικογενειών τους, τα πράγματα ενδέχεται να ήταν αλλιώς. Πόσο σουρεαλισμό να αντέξει ο ανθρώπινος νους όταν σε μία χώρα που είναι πρώτη στην Ε.Ε. στην υλική στέρηση παιδιών, δίχως σύστημα υποστήριξης της οικογένειας-παιδικής προστασίας και χωρίς επαρκείς μηχανισμούς πρόληψης και καταπολέμησης της βίας σε βάρος των παιδιών, συζητιούνται δημόσια εκ νέου τα θέματα της έκτρωσης;
• Η οπισθοδρόμηση δεν είναι καθόλου τυχαία και καθόλου αθώα. Φαίνεται στην εκ νέου κυριαρχία των έμφυλων στεροτύπων στα σχολεία, σε "εκ παραδρομής" ατοπήματα στον δημόσιο λόγο ("δεν είναι εδώ η κουζίνα σας", "άντε κάνε κάνα παιδί") και σε πολλά πολλά άλλα εξίσου επικίνδυνα και σκοτεινά. Δυστυχώς, σύμμαχος όλων εκείνων που επιβουλεύονται το αξιακό μας σύστημα είναι η πολιτική και κοινωνική απογοήτευση, καθώς και οι νοοτροπίες τύπου "δεν γίνεται τίποτα". Φυσικά και γίνεται όμως. Φυσικά και οφείλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά από αυτήν την άτακτη και θλιβερή πολιτισμική οπισθοχώρηση.

*Εικόνα Louise Bourgeois – Femme Maison, 1946-47

Θεώνη Κουφονικολακάκου

10/11/2025

Το πρώτο-πρώτο μάθημα που έκανα ως φοιτήτρια για να υποστηρίζω τις σπουδές μου και γιατί γενικώς έπρεπε να φέρνω χρήματα στο σπίτι, ήταν ένα αγοράκι που πήγαινε ΣΤ’ Δημοτικού, ο Κώστας.

Τότε, βάζαμε ακόμη χαρτάκια στα κάγκελα και στις κολώνες οπότε έβαλα κι εγώ κάτι του τύπου «φοιτήτρια αναλαμβάνει τη μελέτη μαθητών δημοτικού» στη γειτονιά μου. Το είδε η μαμά του μικρού, με πήρε και κανονίσαμε να πάω από το σπίτι τους για να γνωριστούμε.

Ήμουν τελείως άπειρη. Και μικρή! Δεν είχα ιδέα ούτε τι θα συζητούσαμε, ούτε πόσα χρήματα έπρεπε να ζητήσω, ούτε τίποτα.

Πήγα στο ραντεβού μας αρκετά αγχωμένη αλλά μόλις έφτασα, είδα μια πολύ νέα κοπέλα, αποκλείεται να ήταν πάνω από 27-28 χρονών, χαμογελαστή, ζεστή και καλοσυνάτη. Την έλεγαν Νεκταρία και μου ζήτησε αμέσως να μιλάμε στον ενικό.

Επειδή δούλευε τα πρωινά, ήθελε κυρίως να είμαι με τον γιο της από την ώρα που θα έφτανε από το σχολείο και θα είχε φάει μεσημεριανό, μέχρι περίπου την ώρα που θα επέστρεφε εκείνη στο σπίτι. Κάπου 14:00-16:00 δηλαδή. Σε εκείνο το διάστημα θα τον βοηθούσα και με τα μαθήματα της επόμενης μέρας. Ο πατέρας του Κώστα είχε εμφανιστεί λίγες φορές στο σπίτι όσο ήμουν εγώ και ήταν πάντα απόμακρος και κρύος. Αν και ήταν αρκετά ευπαρουσίαστος, το βλέμμα του ήταν σκοτεινό και είχε μια ψυχράδα.

Η έννοια της Νεκταρίας ήταν να μη μένει ο μικρός μόνος του στο σπίτι μέχρι να γυρίσει εκείνη, οπότε σπάνια μου ακύρωνε. Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως δε μπορούσα να πάω για μερικές μέρες. Είχε χτυπήσει το χέρι της και θα με έπαιρνε εκείνη για να ξαναπάω όταν θα ήταν καλύτερα. Δεν πήγε πουθενά το μυαλό μου παρόλο που ακουγόταν περίεργη. Πιο πολύ σκέφτηκα πως βρήκε μια δικαιολογία για να κόψει το μάθημα.

Πέρασε καμιά βδομάδα, πάνω που έλεγα πως όντως είχα δίκιο, και με πήρε όπως μου είχε πει. Μου είπε πως ήταν καλύτερα και πως μπορούσα να ξαναπάω. Μπήκα στο σπίτι και μου άνοιξε η ίδια. Φορούσε μια ρόμπα, το χέρι της ήταν δεμένο, το μάτι της μαύρο και γενικώς όπου δεν ήταν καλυμμένο το δέρμα με ρούχα, ήταν μωλωπισμένη.

Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά πως κάποια στιγμή μου είπε πως μπορούσα να τη ρωτήσω ό,τι ήθελα γιατί μάλλον με είδε να την κοιτάω σαν χάνος. Και μου εξήγησε από μόνη της. Μου είπε ότι τη χτύπησε ο άντρας της γιατί είχε γυρίσει πολύ θυμωμένος επειδή κάτι δεν είχε πάει καλά στη δουλειά. Κάποια στραβή είχε γίνει και ξέσπασε πάνω της. Τον δικαιολόγησε!

Δε θυμάμαι τι της είπα. Ίσως να φύγει, να πάρει το παιδί και να φύγει, δε θυμάμαι. Θυμάμαι όμως να μου λέει πως δε συμβαίνει πάντα αυτό! Μου είπε, ας πούμε, πως την προηγούμενη μέρα ήταν πολύ καλός μαζί της. Κάθισαν όλοι μαζί και με το παιδί. Δεν ήταν, λοιπόν, κάτι που γινόταν όλη την ώρα για να αξίζει να φύγει.

Τότε κατάλαβα κι εγώ γιατί απέπνεε μια ψυχράδα και μια σκοτεινιά εκείνος ο άντρας. Εξήγησα και την πλήρη αδιαφορία του Κώστα για τα πάντα γύρω του. Έχω δει κι αν έχω δει παιδιά στη ζωή μου. Λίγα είχαν αυτή την αδιαφορία για τα πάντα σε τόσο μικρή ηλικία.

Αυτό που δεν κατάφερα τότε να καταλάβω ήταν η δική της στάση.

Μετά από λίγο καιρό όντως μου ζήτησε να σταματήσουμε, δε θυμάμαι με ποια αφορμή.

Σκέφτομαι όμως πως δεν μπορείς να έχεις έναν ξένο άνθρωπο να μπαινοβγαίνει σπίτι σου όταν ξυλοφορτώνεις τη γυναίκα σου.

Κάθε χρόνο του Αγίου Νεκταρίου σκέφτομαι τη Νεκταρία. Κι άλλες φορές μέσα στο χρόνο τη σκέφτομαι, για να είμαι ειλικρινής. Πόσο εύχομαι να είναι κάπου ζωντανή, αρχικά, και καλά. Σκέφτομαι και τον Κώστα. Θα είναι πια 30 χρονών άντρας, έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε. Τι να έχουν απογίνει; Χάσαμε κάθε επαφή και επειδή το μάθημα δεν ήταν από σύσταση, δεν έχω κανέναν κοινό γνωστό να μάθω νέα τους.

Όσοι έχουμε κάνει ιδιαίτερα έχουμε μια πολύ διαφορετική σχέση με τα παιδιά σε σχέση με την τάξη, γιατί με το ιδιαίτερο μπαίνουμε στο σπίτι τους και στη ζωή τους. Βλέπουμε τους γονείς τους στο σπίτι τους, στην ξεκούραση και την κούρασή τους, στο τέλος της μέρας τους, στα νεύρα και στη ζεστασιά τους.

Βλέπουμε πώς φέρονται οι γονείς στα παιδιά στο σπίτι τους, πώς μιλάνε οι γονείς μεταξύ τους, ποιοι βρίσκονται στο σπίτι και πώς φέρεται ο ένας στον άλλον. Τα πάντα καταλαβαίνει ένα έμπειρο μάτι σε ένα ιδιαίτερο. Και αυτά τα παιδάκια, ειδικά αν βλέπουμε ότι κάπως δεν περνάνε καλά, τα πονάμε λίγο περισσότερο.

Πονάμε όμως και τους γονείς, όχι μόνο τα παιδιά. Την Νεκταρία την πόνεσα σαν να ήταν φίλη μου. Τη σκέφτομαι τόσα χρόνια μετά και ακόμη αναρωτιέμαι πού να βρίσκεται και τι να κάνει.

Η κακοποίηση δεν είναι μόνο σωματική, είναι και λεκτική, είναι και ψυχική.

Αλλά, όχι ρε κορίτσια.

Αν σας χτυπάει δε σας αγαπάει. Αν σας βρίζει δε σας αγαπάει. Αν σας μειώνει, σας προσβάλλει, σας κάνει να νιώθετε σκουπίδι, ΔΕ ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ.

Δε σας αγαπάει με τον τρόπο που σας αξίζει να σας αγαπούν.

Υπάρχουν ένα σωρό σύλλογοι, δομές, που μπορούν να σας βοηθήσουν τον πρώτο καιρό μέχρι να πατήσετε ξανά στα πόδια σας αλλά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ!

Ξέρω ότι είναι δύσκολο, ξέρω ότι φοβάστε, ότι δεν πιστεύετε ότι θα τα καταφέρετε.

Μπορείτε όμως και σας αξίζει να είστε καλά! Σας αξίζει να είστε ζωντανές! Σας αξίζει να σας φέρονται καλά! Σας αξίζει να σας αγαπούν και να σας κάνουν να νιώθετε όμορφα!

Όλα τα καλά του Θεού σας αξίζουν!

Για τη Νεκταρία και κάθε Νεκταρία.

Εύχομαι να μην υπάρχουν άλλες Νεκταρίες αλλά δυστυχώς είναι ακόμη ανάμεσά μας και θα συνεχίσουν αν δεν αλλάξει η ρίζα του κακού.

Γι’ αυτό το νου σας, αγορομάνες.

Εμείς σηκώνουμε το βάρος να μεγαλώνουμε αγόρια που θα σέβονται και θα αγαπούν κι αν δεν το κάνουμε το κρίμα είναι στο λαιμό μας.

Το νου σας.

Για τη Νεκταρία.

01/11/2025

Σώπα σύ, ήντα ξανοίγεις μρε …

Τα καταγεγραμμένα περιστατικά βίας το 2024 στο νησί ανήλθαν σε 1.151, ενώ ήδη φέτος έχουν φθάσει στα 1.568. Το Ηράκλειο εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό καταγγελιών, με 47%, με τα Χανιά να ακολουθούν με 30%.
Τα λέμε χρόνια, τώρα επιβεβαιώνονται με νούμερα!!

Οι πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί στην Κρήτη με στόχο τη στήριξη και την προστασία κακοποιημένων γυναικών΄.

19/08/2025

Το τίμησα και το πόνεσα το γραφείο αυτό. Περήφανος που υπηρέτησα κάποτε εκεί. 💔

Αστυνόμος Δ. Ζέρβα: «δε γίναμε ξαφνικά μια κοινωνία τεράτων. Παλιά, απλώς, τα «κουκούλωναν»

18/08/2025

Στην Ελλάδα, η νοοτροπία γύρω από τον εθελοντισμό διαφέρει σημαντικά από το οργανωμένο και εκπαιδευμένο σύστημα που υπάρχει σε άλλες χώρες. Αν και μπροστά σε φυσικές καταστροφές οι Έλληνες δείχνουν αυταπάρνηση και προστρέχουν σε βοήθεια, σε καιρό «ειρήνης» ο εθελοντισμός παραμένει ανοργάνωτος και αποσπασματικός. Κυριαρχεί η λογική «ό,τι μπορώ, όταν μπορώ», χωρίς δέσμευση σε έναν κοινό στόχο, χωρίς κίνητρα για συνέπεια και χωρίς επίσημη αναγνώριση του ρόλου των εθελοντών.

Ο εθελοντισμός, όμως, είναι στην ουσία του μια κανονική εργασία· απαιτεί επαγγελματισμό, συνέπεια και συνείδηση, απλώς χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα. Για να αποκτήσει συνοχή και διάρκεια, χρειάζεται οργανωμένη εκπαίδευση των εθελοντών. Όπως σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στον εθελοντισμό η εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τεχνικές γνώσεις (π.χ. πρώτες βοήθειες, διαχείριση κρίσεων, λειτουργία σε ομάδες), αλλά και καλλιέργεια αξιών: δέσμευση, υπευθυνότητα, συνεργασία, ανθεκτικότητα. Μόνο έτσι ο εθελοντής θα μπορεί να αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως μακροπρόθεσμη συμβολή σε έναν κοινό σκοπό και όχι ως περιστασιακή βοήθεια.

Η εκπαίδευση αυτή θα πρέπει να είναι συνεχής και πιστοποιημένη, ώστε να δίνει κύρος στον εθελοντή και να τον βοηθά να εξελίσσεται. Παράλληλα, η κρατική μέριμνα οφείλει να καλύπτει όχι μόνο τον εξοπλισμό και την υποστήριξη κατά την ενεργό δράση, αλλά και τη φροντίδα της ψυχικής υγείας των ανθρώπων που εκτίθενται σε τραυματικές εμπειρίες στην πρώτη γραμμή.

Μια τέτοια επένδυση θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά την κουλτούρα του εθελοντισμού στην Ελλάδα: από αποσπασματική και περιστασιακή προσφορά, σε σταθερό, οργανωμένο και κοινωνικά αναγνωρισμένο θεσμό που εμπνέει δέσμευση και εμπιστοσύνη.

31/07/2025

https://www.cretalive.gr/kriti/agiatreyta-ta-traymata-tis-paidikis-kakopoiisis-kata-76-ayxithikan-oi-kataggelies-stin-kriti "Αγιάτρευτα" τα τραύματα της παιδικής κακοποίησης - Κατά 76% αυξήθηκαν οι καταγγελίες στην Κρήτη! | Cretalive ειδήσεις

Βαρεθήκαμε τους κώδωνες, κάτι πιο ουσιαστικό;

Τα νούμερα της ντροπής... αποκτούν άλλη αξία καθώς εντοπίζονται στις πιο τρυφερές ηλικίες