13/11/2024
ΓΙΑΤΙ HEPTAPOLIS και όχι Εξάπολις ή Οκτάπολις;
Έλαβα πολλές ερωτήσεις από φίλους και φίλες του τοίχου μου για τον τρόπο χρήσης του Αριθμού ΕΠΤΑ (7) στη Μαθηματική οντότητα της HEPTAPOLIS.
Παραθέτω ακολούθως μερικά από τα βασικά πλεονεκτήματα και ευεργετήματα του Αριθμού ΕΠΤΑ (7) με κορυφαία την Πυθαγόρεια Ρήση ότι «το 7 είναι ο μοναδικός μονοψήφιος αριθμός που δεν διαιρείται με κανέναν άλλο αριθμό, ούτε και με τον εαυτό του».
Συμπέρασμα: Ευχή κάθε δημιουργού είναι «το Δημιούργημα να είναι αθάνατο και αιώνιο».
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ 7 Ή ΠΕΡΙ ΕΠΤΑΔΟΣ
Από πολύ νωρίς οι Αρχαίοι Έλληνες επιδόθηκαν στη διερεύνηση τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής σημασίας του αριθμού 7, συνδέοντάς τον με τη μυθολογική γέννηση της Θεάς Αθηνάς από το κεφάλι του Δία.
Κατά τον Ανατόλιο (στο έργο του «Περί δεκάδος και των εντός αυτής αριθμών»), ο αριθμός 7 αποκαλείται «αμήτωρ», δηλαδή άνευ μητέρας, γιατί δεν προκύπτει από διπλασιασμό ή πολλαπλασιασμό άλλου αριθμού, και «παρθένος», διότι προέρχεται αποκλειστικά από τη Μονάδα. Αν και παράγεται από τη Μονάδα, παράγει το 28 τέλειο: 1+2+4+7+14=28 και 4Χ7=28. Οι ημέρες της Σελήνης είναι 28 αφού προέκυψαν ως άθροισμα του 7, δηλαδή 7+7+7+7 διαιρεμένες κατά εβδομάδα. Λέγεται, επίσης, ότι ο 7 είναι ο αριθμός της πρώτης συμφωνίας στη μουσική, 4+3=7, και της Γεωμετρικής Αναλογίας 1,2,4. Επίσης, ο αριθμός 7 αποκαλείται και «Τελέσφορος», ως αυτός δηλαδή που φέρει τη λύση, ως ο «Κρίσιμος», επειδή ως γνωστόν επιζούν τα 7 μηνών ανθρώπινα έμβρυα. Ακόμη και στις ασθένειες κρίσιμη μέρα θεωρείται η Εβδόμη.
Ο Πλάτωνας, δε, υποστηρίζει ότι η ψυχή συντίθεται από 7 αριθμούς (εν Τιμ., 35 D).
Κατά τον Ιάμβλιχο, το ότι είναι «σεπτός» ο αριθμός 7 προκύπτει από την εξής αιτία: Η πρόνοια του Δημιουργού έπλασε όλα τα όντα αφού έλαβε ως αρχή και ρίζα της Δημιουργίας του Σύμπαντος το πρωτογέννητο Εν (Μονάδα). Από αυτό, με διαίρεση, ανελισσόμενος καθ’ ομοίωση προς το Ύπατο Αγαθό συμπλήρωσε έναν Τέλειο Αριθμό και τον ενέκλεισε στη Δεκάδα. Πρέπει, συνεπώς, να παραδεχτούμε ότι ο Δημιουργός του Κόσμου υιοθέτησε ως όργανο, θεμελιώδη Αρχή και Δύναμη της Δημιουργίας την Εβδομάδα, την αποτελούμενη από 7 ημέρες (Ιαμβλ. Θ. Α. 70).
Κατά τον Θέωνα τον Σμυρναίο, Έλληνα Πλατωνικό Φιλόσοφο και Μαθηματικό του 2ου αιώνα μ.Χ. (στο έργο του «Τα μαθηματικώς χρήσιμα στην ανάγνωση του Πλάτωνα»): «Και το 7, ενυπάρχον στη Δεκάδα, έχει θαυμαστή δύναμη. Γιατί είναι ο μόνος αριθμός της Δεκάδας που ούτε γεννά ούτε γεννάται από άλλον. Γι’ αυτό και ονομάστηκε από τους Πυθαγόρειους «Αθηνά» , καθώς εκείνη ούτε από μητέρα γεννήθηκε ούτε μητέρα υπήρξε. Έτσι και ο αριθμός 7 ούτε από συνδυασμό προκύπτει ούτε συνδυάζεται με κάτι. Από τους αριθμούς της Δεκάδας, υπάρχουν αυτοί που γεννούν και γεννιούνται, όπως το 4 γεννά πολλαπλασιασμένο με το 2 το 8 και γεννάται από το 2, αυτοί που γεννιούνται μεν από άλλους αλλά δεν γεννούν, όπως το 6 γεννάται από τον πολλαπλασιασμό του 2 με το 3 αλλά δεν γεννά κανέναν από τους αριθμούς της Δεκάδας, αυτοί που γεννούν αλλά δεν γεννιούνται, όπως το 3 και το 5 οι οποίοι δεν προκύπτουν από κανέναν αριθμητικό συνδυασμό, αλλά το μεν 3 σχηματίζει το 6 και το 9 πολλαπλασιασμένο με το 2 και το 3 αντίστοιχα, το δε 5 πολλαπλασιασμένο με το δύο δίνει το 10.
Μόνο το 7 ούτε συνδυαζόμενος γεννά κάποιον από τους αριθμούς της Δεκάδας ούτε από κάποιον συνδυασμό γεννάται. Γι’ αυτό και ο Πλάτων, κατά φύση, όρισε στον Τίμαιο τη σύσταση της ψυχής από 7 αριθμούς.
Αλλά και ο Ιεροκλής , σχολιάζοντας το περί Τετρακτύος εδάφιο των Χρυσών Επών θέτει το ερώτημα δίνοντας και την απάντηση: «Αλλά πώς ο Θεός είναι Τετρακτύς; Αυτό θα το διδαχθούμε από το αποδιδόμενο στον Πυθαγόρα έργο «Ιερός Λόγος», στο οποίο ο Θεός υμνείται ως ο Αριθμός των αριθμών. […] Οι ιδιότητες της μονάδας και της Επτάδας είναι κάλλιστες και άριστες. Έτσι η Μονάδα, ως Αρχή κάθε αριθμού, εγκλείει τις δυνάμεις όλων των αριθμών. Ο αριθμός 7, δε, ο Αμήτωρ και Παρθένος, έχει δευτερευόντως την αξία της Μονάδας, διότι δεν γεννάται από άλλον αριθμό ανήκοντα στη Δεκάδα, όπως συμβαίνει με τους άλλους αριθμούς.
Ο Πρόκλος, σχολιάζοντας τον Τίμαιο του Πλάτωνα, εισέρχεται σε ανώτερα κοσμολογικά, ψυχολογικά και εσχατολογικά ζητήματα. Πιο συγκεκριμένα:
Διασαφηνίζοντας το ρόλο της Επτάδας στην παγκόσμια διανομή των αριθμών λέει: «Μετά την διανομή των αριθμών 1,2,3,4,5 ακολουθεί η Επταμερής. Διότι, ξεκινώντας πάνω από τη σφαίρα των απλανών, η Επτάδα διατρέχει ολόκληρη τη σειρά των πλανητών».
Όσον αφορά, δε, στην ψυχή που είναι το κύριο μέλημα του Πυθαγόρειου Φιλοσόφου, παρέχει τις ακόλουθες διευκρινίσεις: «Διότι στην ψυχή υπάρχει ένα άνω νοητό και ένα κάτω αισθητό, ο δε κύκλος του «Ταυτού» βαίνει προς τα δεξιά και ο κύκλος του «Θατέρου» προς τα αριστερά και ο Νους είναι μπροστά και η Φύση πίσω. Αυτή είναι η αρχική δομή της Ψυχής. Ως εκ τούτου, αν κάποιος θελήσει να τα θέσει σε κυκλική τροχιά κατ’ αμφότερους τους αριθμούς, είτε τη Μονάδα είτε την Επτάδα, απαριθμώντας την είτε ως πρώτη είτε ως έβδομη, θα διαπιστώσει ότι η κίνηση προσφέρεται στο Νου τόσο κατά τον ένα όσο και κατά τον άλλον αριθμό. Διότι η Μονάδα και η Επτάδα είναι αριθμοί νοεροί. Η μεν Μονάδα είναι ο αυθύπαρκτος Νους, η δε Επτάδα το Φως που πηγάζει από το Νου. Γι’ αυτό και ο κοσμικός Νους είναι μοναδικός και Εβδομαδικός, όπως λέει ο Ορφέας. Εκτός από αυτό η Μονάδα είναι Απολλωνιακή, ενώ η Επτάδα Αθηναϊκή, έτσι ώστε έχουμε και πάλι το Νου και τη Φρόνηση του Πλάτωνα εκπορευόμενες από την κυκλική τροχιά. Αντίθετα, η ευθύγραμμη κίνηση εκδηλώνει τη σχέση που έχει με την ψυχή με την ευθύγραμμη κίνηση. […] Ιδού, λοιπόν ό, τι θα έπρεπε να πούμε για το συνολικό σύστημα των κύκλων … η ψυχή είναι μία Εξάδα, όπως την συλλαμβάνει η διδασκαλία των Πυθαγορείων, οι οποίοι θέτουν σε αναλογία τη Μονάδα με το σημείο, τη Δυάδα με τη γραμμή, την Τριάδα με την επιφάνεια, την Τετράδα με τον όγκο, την Πεντάδα με το ολοκληρωμένο σώμα, την Εξάδα με το εμψυχωμένο σώμα, και την Επτάδα με το ον το προικισμένο με νου. Διότι η Επτάδα είναι ο αριθμός του κατάλληλου καιρού που οδηγεί στην τελείωση τις περιόδους και τις επαναφέρει στο σημείο εκκίνησης. […) Και οι κύκλοι της ψυχής διατάχθηκαν σύμφωνα με τη Μονάδα, την Τριάδα και την Επτάδα.
Εσχατολογικά, τέλος, ο Πρόκλος συνδέει το αριθμό 7 με την τύχη των ψυχών μετά θάνατον.
Ο Σεβασμός προς την Επτάδα διατηρήθηκε σε όλη την Αλεξανδρινή περίοδο και μεταβιβάσθηκε αυτούσια στην εποχή της φιλοσοφίας των Μέσων Χρόνων δια των Χριστιανών Πατέρων της Εκκλησίας. Έτσι, ο Γνωστικοί παραδέχονται στον ενδιάμεσο κόσμο 7 Αιώνες, με πρώτο τη Σιγή και τους υπόλοιπους κατά ζεύγη, Ουρανός και Γη, Ήλιος και Σελήνη, Αέρας και Νερό. Ο Ποιμάνδρης του Ερμή του Τρισμέγιστου απαριθμεί 7 σφαίρες: Σοφία, Αγάπη, Δικαιοσύνη, Κάλλος, Λάμψη, Γνώση και Αθανασία. Από τους Πατέρες, ο Άγιος Αμβρόσιος θεωρεί τον αριθμό 7 σύμβολο της Παρθενίας, ο Άγιος Αυγουστίνος ως την τελειότητα του Πληρώματος, ο Τερτυλλιανός και άλλοι ως το σύμβολο της αιώνιας ανάπαυσης.
Οι Ερμητιστές, αντίθετα θέλησαν να δουν την Επτάδα, όπως και οι Πυθαγόρειοι, ως το φορέα της ανθρώπινης ζωής Αναγνώρισαν μάλιστα στο Σταυρό ένα Επταδικό Σύμβολο, με τον οριζόντιο βραχίονά του να αποτελείται από τρία τετράγωνα και τον κάθετο από τέσσερα.
Τέλος, η Αστρολογία και η Μουσική συνδυάζουν τους 7 τόνους με τους 7 πλανήτες και με τις 7 ημέρες της εβδομάδας και παρουσιάζουν το σύμβολο του Επτάκτινου Αστέρα. Η σειρά των πλανητών είχε καθοριστεί κατά την αύξουσα απόσταση από τη Γη ως εξής: Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Ζευς, Κρόνος.
HEPTAPOLIS Διεθνής Πράσινη Πόλις