06/03/2026
✊📣 Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή. Είναι μέρα αγώνα για ισότητα και ελευθερία
📍Η 8η Μάρτη καθιερώθηκε από τους αγώνες χιλιάδων γυναικών σε όλο τον κόσμο τον προηγούμενο αιώνα που διεκδίκησαν «ψωμί και ελευθερία» κι αποτέλεσαν τη σπίθα για σημαντικά γεγονότα του εργατικού κινήματος της εποχής τους, παλεύοντας για αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και διαβίωσης, πολιτικά δικαιώματα και ισότητα.
📍Την 8η Μάρτη καθιστούν επίκαιρη κάθε χρόνο τα διαρκή αιτήματα των γυναικείων διεκδικήσεων του παρελθόντος αλλά και οι σημερινοί φεμινιστικοί αγώνες ενάντια στην πατριαρχία και τη συστημική καταπίεση και εκμετάλλευση των γυναικών σε όλο τον πλανήτη.
📍Στις 26 Ιανουαρίου, πέντε εργάτριες έχασαν τη ζωή τους στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, κατά τη νυχτερινή βάρδια κάνοντας για μία ακόμη φορά φανερό πόσο αναλώσιμες είναι οι ζωές των εργαζόμενων γυναικών.
📍Σε ένα εργασιακό περιβάλλον απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων, διάλυσης του συστήματος συλλογικών διαπραγματεύσεων, εντατικοποίησης, υψηλής παραβατικότητας, υποβάθμισης των ελεγκτικών μηχανισμών, οι γυναίκες πρωταγωνιστούν σε όλους τους δείκτες ανεργίας, μερικής απασχόλησης, χαμηλόμισθης αμοιβής.
📍Συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένο μικρό αριθμό επαγγελμάτων, κυρίως υπηρεσίες ή ανειδίκευτες εργάτριες ή πωλήτριες ή ως διδακτικό προσωπικό. Παρά το γεγονός ότι πλέον αυτές διαθέτουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και συμμετέχουν σε μεγαλύτερο ποσοστό στην αγορά εργασίας, διατηρείται ο εφεδρικός χαρακτήρας του γυναικείου εργατικού δυναμικού.
📍Συχνά βρίσκονται αντιμέτωπες με φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης και κατάχρησης εξουσίας, τα οποία παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αόρατα ή ατιμώρητα.
📍Επιπρόσθετα, επιφορτίζονται συντριπτικά περισσότερο από τους άνδρες με την απλήρωτη οικιακή εργασία και φροντίδα. Η νυχτερινή βάρδια επιλέγεται συχνά, όπως στην περίπτωση των εργαζομένων στη Βιολάντα, για να αντισταθμιστεί η απώλεια του χρόνου της οικιακής φροντίδας, ειδικά στη σημερινή συνθήκη όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες θεωρούνται σπατάλη, οι μισθοί δεν φτάνουν ούτε για να καλύψουν τις πιο βασικές ανάγκες και η 13ωρη εργασία θεωρείται ευκαιρία.
📍Πίσω από τις μεγαλόστομες επίσημες διακηρύξεις και τις θεσμικές αναγνωρίσεις των γυναικείων δικαιωμάτων, η πραγματικότητα παραμένει αδυσώπητη:
📍Οι γυναίκες μένουν απροστάτευτες απέναντι στην εργασιακή εκμετάλλευση, στην έμφυλη βία, στην κακοποίηση κάθε μορφής και τις γυναικοκτονίες.
Υποεκπροσωπούνται συστηματικά και διαχρονικά στα κέντρα λήψης αποφάσεων, στην πολιτική, στη διοίκηση και στην οικονομία.
📍Οι γυναίκες που βρίσκονται σε πιο ευάλωτες κοινωνικές θέσεις, μετανάστριες, γυναίκες με αναπηρία, γυναίκες Ρομά, τρανς, βιώνουν συχνά πολλαπλές μορφές διάκρισης και αποκλεισμού.
📍Η απουσία δομών προστασίας και φιλοξενίας για τις κακοποιημένες γυναίκες δεν επιτρέπει να απομακρυνθούν από τον κακοποιητή τους και τις εγκλωβίζει πιο βαθιά στον κύκλο της βίας.
📍Αμφισβητείται πλέον ρητά η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, ακόμα και το δικαίωμα στις αμβλώσεις. Η απαγόρευση των αμβλώσεων σε διάφορες πολιτείες των ΗΠΑ εξωθεί τις γυναίκες σε πολυδάπανες μετακινήσεις και συχνά σε επικίνδυνες για την υγεία τους πρακτικές.
📍Η αποδοχή και κανονικοποίηση της κουλτούρας του βιασμού μέσα στις δικαστικές αίθουσες και στα αστυνομικά τμήματα είτε αποτρέπει τις επιζώσες γυναίκες θύματα από το να κάνουν καταγγελίες είτε τις επαναθυματοποιεί λόγω συστηματικών και σοβαρών παραβιάσεων από τους κρατικούς μηχανισμούς.
📍Η εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση, με κύρια θύματα γυναίκες και κορίτσια, αποτελεί μία από τις πιο βάρβαρες μορφές έμφυλης εκμετάλλευσης και βίας, που τροφοδοτείται από την ανισότητα και τη φτώχεια.
📍Δεν έχουμε, επιπλέον, καμία αμφιβολία ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι από τις πρώτες απώλειες του πολέμου που γενικεύεται γύρω μας. Πρώτα απ’ όλα, στις χώρες που δέχονται επίθεση οι βιασμοί γυναικών ως όπλο πολέμου είναι κοινή πρακτική και την έχουν ζήσει στο πετσί τους χιλιάδες γυναίκες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Και εκτός των πολεμικών πεδίων όμως, η επικράτηση της μιλιταριστικής πολιτικής και η ραγδαία αύξηση των πολεμικών δαπανών θα αποστραγγίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς, στερώντας και το τελευταίο ευρώ από την κοινωνική προστασία και θα επιδεινώσουν τις συνθήκες ζωής και εργασίας χιλιάδων γυναικών. Στο ρευστό όριο των δυο παραπάνω συνθηκών, οι γυναίκες μετανάστριες και προσφύγισσες, διπλά διωκόμενες στις χώρες καταγωγής και στις χώρες διέλευσης και προορισμού, αντιμετωπίζουν πολλαπλούς κινδύνους για τη ζωή τους και παραβιάσεις ακόμα και των θεμελιωδέστερων δικαιωμάτων τους.
✊ Η 8η Μάρτη, λοιπόν, δεν είναι γιορτή. Είναι μία ακόμη αφορμή να συνδεθούμε με το νήμα των φεμινιστικών αγώνων του παρελθόντος, γειώνοντας στο σήμερα τον πόλεμο ενάντια στην πατριαρχία.
📣 Την Κυριακή, 8 Μάρτη, σας καλούμε να συμμετάσχουμε στις κινητοποιήσεις.
Συγκέντρωση - διαδήλωση 8 Μαρτίου, 13:30, Άγαλμα Κολοκοτρώνη
ΑντίΛογος, Συλλογικότητα Εργαζομένων
