15/05/2026
Η νέα χρονιά με βρήκε με καινούργια σημεία αναφοράς και συγκεκριμένες σταθερές. Η άγκυρά μου έμοιαζε να είναι πιο καλά δεμένη, με διάθεση ταξιδιού και ισορροπίας.
Ήταν μία τέτοια στιγμή πριν λίγες μέρες, όταν συνειδητοποίησα πως συμπληρώνω 40 χρόνια από τα 2α μου γενέθλια και θέλω να τα γιορτάσω. Όχι για να αποδείξω κάτι, αλλά για να χαρώ τη ζωή που με τα πάνω και τα κάτω της γεύομαι κάθε μέρα.
Την πρώτη φορά που φόρεσα τη μπέρτα μου, χωρίς να το καταλάβω, ήμουν 18 και κάτι ψιλά.
Μια ιατρική διάγνωση ενημέρωνε ότι ευτυχώς γλύτωσα το διαβητικό κώμα και για την υπόλοιπη ζωή μου θα ήμουν πιο «γλυκιά» από το κανονικό, θα έκανα χρήση ινσουλίνης και θα έπρεπε να διαχειριστώ περιορισμούς και αμφισβητήσεις.
Στα μέσα του ’80 η καθημερινότητα, αλλά και η ενημέρωση ήταν πολύ διαφορετικές από τη σημερινή για έναν άνθρωπο με διαβήτη τύπου Ι.
Μόλις πέρασε το σοκ της προσγείωσης, δικής μου και της οικογένειας, φόρεσα μια μπέρτα που έμοιαζε με πανοπλία, γιατί έτσι πίστευα ότι θα καταφέρω να κολυμπήσω καλύτερα στα βαθιά.
Τα χρόνια περνούσαν, με προκλήσεις τόσο διαφορετικές και καταστάσεις για τις οποίες δεν ήμουν προετοιμασμένη. Η μπέρτα μου άλλαζε. Άλλοτε με βάραινε, άλλοτε έδινε φτερά.
Ήθελα να προχωράω χωρίς στάση. Να πετύχω επαγγελματικά, να κάνω οικογένεια, να γίνω μαμά. Να προοδεύω χωρίς να δείχνω πότε δυσκολεύομαι, να διαχειρίζομαι ό,τι συμβαίνει σαν να ανεβαίνω μια σκάλα.
Καθώς πλησιάζω στα 40ά δεύτερά μου γενέθλια, αισθάνομαι πια πως, όταν τη φοράω, είναι φωτεινή κι ανάλαφρη.
Υφάνθηκε στο πετσί μου, με τους ανθρώπους γύρω μου, με τα σωστά και τα λάθη μου, με εμπειρίες και παύσεις.
Μα, κυρίως, με την εσωτερική δύναμη που δεν ήξερα ότι είχα. Εκείνη που τα όριά της συνεχίζω να ανακαλύπτω, με ισορροπία και με χαμόγελο.
_____________________________________
Κάθε ιστορία έχει τη δική της δύναμη. Η Ηρώ Φερεντίνου μάς θυμίζει τι σημαίνει να συνεχίζεις.
#βάλετηνμπέρτασου
