12/09/2026
Ο ξαφνικός θάνατος του #ΓιώργουΜαζωνάκη προκάλεσε ένα μεγάλο κύμα συγκίνησης. Άνθρωποι από τον καλλιτεχνικό χώρο, μέσα ενημέρωσης και χιλιάδες πολίτες μίλησαν για έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη, για το ταλέντο του, την αυθεντικότητά του και για το πόσο θα λείψει.
Μέσα όμως σε αυτή τη συλλογική θλίψη γεννιέται ένα ερώτημα που ξεπερνά το συγκεκριμένο πρόσωπο και αφορά όλους μας:
Δείχνουμε την ίδια αγάπη, κατανόηση και τον ίδιο σεβασμό στους ανθρώπους όταν είναι ακόμη εδώ και περνούν μια δύσκολη περίοδο της ζωής τους;
Πριν από περίπου έναν χρόνο, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης βρέθηκε στο επίκεντρο μιας εξαιρετικά προσωπικής και δύσκολης υπόθεσης που περιλάμβανε την εισαγωγή του σε ψυχιατρική δομή, μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης μετακινήθηκε από τον άνθρωπο στο «θέμα».
Λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής αναλύθηκαν, οικογενειακές σχέσεις έγιναν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και το ζήτημα της ψυχικής υγείας βρέθηκε για ακόμη μία φορά αντιμέτωπο με στερεότυπα, υπαινιγμούς και εύκολες ετικέτες.
Δεν γνωρίζουμε —και δεν είναι δική μας δουλειά να αποφανθούμε— τι πραγματικά συνέβαινε στην προσωπική ή στην ψυχική του κατάσταση. Ούτε μπορούμε να γνωρίζουμε τα κίνητρα και τις προθέσεις κάθε ανθρώπου του στενού του περιβάλλοντος.
Αυτό που μπορούμε, όμως, και οφείλουμε να συζητήσουμε είναι ο τρόπος με τον οποίο εμείς, ως κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης, αντιμετωπίζουν έναν άνθρωπο όταν βρίσκεται σε μια ευάλωτη περίοδο της ζωής του.
Υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό στο να παρακολουθούμε με περιέργεια, να σχολιάζουμε, να αναλύουμε ή ακόμη και να χλευάζουμε έναν άνθρωπο στις δύσκολες στιγμές του και, όταν αυτός φύγει από τη ζωή, να ανακαλύπτουμε ξαφνικά πόσο σημαντικός ήταν, πόσο τον αγαπούσαμε και πόσο πολύ θα μας λείψει.
Και η αντίφαση αυτή δεν σταματά εκεί.
Μετά από μια απώλεια, συχνά παρατηρούμε έναν νέο κύκλο υπερπροβολής: ώρες τηλεοπτικού χρόνου, επαναλαμβανόμενες εικόνες, οι ίδιες πληροφορίες ξανά και ξανά, αναζητήσεις νέων λεπτομερειών, δηλώσεις ανθρώπων που γνώριζαν τον εκλιπόντα περισσότερο ή λιγότερο και μια συνεχή ανάγκη να παραχθεί καινούργιο «περιεχόμενο» γύρω από τον θάνατό του.
Πότε σταματά η ενημέρωση και πότε αρχίζει η εκμετάλλευση της ανθρώπινης απώλειας;
Η ενημέρωση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Υπάρχει όμως μια λεπτή αλλά ουσιαστική γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στη συνεχή αναπαραγωγή μιας προσωπικής τραγωδίας.
Γιατί πίσω από το δημόσιο πρόσωπο υπάρχει ένας άνθρωπος.
Και πίσω από τον άνθρωπο υπάρχει μια οικογένεια που πενθεί.
Υπάρχουν συγγενείς και άνθρωποι που τον αγάπησαν και οι οποίοι έχουν δικαίωμα να βιώσουν την απώλειά τους χωρίς κάθε στιγμή του πένθους τους να μετατρέπεται σε εικόνα, δήλωση, τίτλο ή τηλεοπτικό θέμα.
Το πένθος χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται χρόνο. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται σεβασμό και ιδιωτικότητα.
Αυτό δεν αφορά μόνο την περίπτωση του Γιώργου Μαζωνάκη. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να καταναλώνουμε την ανθρώπινη δυσκολία: πρώτα ως είδηση, μετά ως τηλεοπτικό θέμα και, τελικά, ως θέαμα.
Η ψυχική υγεία δεν είναι τηλεοπτικό θέαμα.
Η ανθρώπινη ευαλωτότητα δεν είναι περιεχόμενο.
Και το πένθος μιας οικογένειας δεν είναι προϊόν προς κατανάλωση.
Ως Association, πιστεύουμε σε μια κοινωνία στην οποία η ψυχική υγεία συζητείται χωρίς φόβο και χωρίς στίγμα και στην οποία η ενημέρωση μπορεί να συνυπάρχει με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Μια κοινωνία που δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια για να δείξει ενδιαφέρον.
Μια κοινωνία που μπορεί να πει κάποια στιγμή: «Αρκεί. Τώρα ας αφήσουμε τους ανθρώπους να πενθήσουν».
Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα:
Ας μη χρειάζεται να χάσουμε έναν άνθρωπο για να θυμηθούμε πόσο τον αγαπούσαμε.
Ας είμαστε περισσότερο παρόντες όταν οι άνθρωποι είναι εδώ.
Ας ακούμε περισσότερο όταν δυσκολεύονται.
Ας κρίνουμε λιγότερο όταν είναι ευάλωτοι.
Και όταν φύγουν, ας επιτρέπουμε στους ανθρώπους που μένουν πίσω να τους αποχαιρετούν με αξιοπρέπεια.
Γιατί η φροντίδα, η αποδοχή και ο σεβασμός έχουν αξία όχι μόνο όταν εκφράζονται δημόσια, αλλά κυρίως όταν προσφέρονται την κατάλληλη στιγμή.
Association
Για μια κοινωνία χωρίς στίγμα, με χώρο και αξιοπρέπεια για κάθε άνθρωπο.