30/04/2026
Η σημερινή 24ωρη απεργία των εργαζομένων του ΕΦΚΑ μετά την ένοπλη επίθεση ανοίγει μια συζήτηση που δεν μπορούμε να αφήσουμε να ορίζεται αποκλειστικά και μονοσήμαντα από την κυρίαρχη ομάδα.
Οι εργαζόμενοι του ΕΦΚΑ στην ανακοίνωση τους αναφέρουν «δεν είμαστε αναλώσιμοι» και οφείλουμε να προσθέσουμε το ρητορικό ερώτημα.
Αλήθεια αναγνωρίζεται ότι τα ανάπηρα άτομα αντιμετωπίζονται από τον φορέα που εκπροσωπείται ως αναλώσιμα σώματα προς εξέταση, αμφισβήτηση, καθυστέρηση, απόρριψη και ταπείνωση;
Τα αιτήματα της Ομοσπονδίας αναφέρονται στην ασφάλεια υπαλλήλων και πολιτών, στις προσλήψεις, στις υποδομές και στην ολοκληρωμένη φύλαξη σε όλες τις υπηρεσιακές μονάδες του φορέα.
Μάλιστα.
Και για την πλημμελή προσβασιμότητα του ΕΦΚΑ; Για τις κακοποιητικές διαδικασίες στα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας; Για τα ΚΕ.Π.Α., όπου ανάπηρα άτομα καλούνται ξανά και ξανά να αποδείξουν τη βλάβη τους μπροστά σε επιτροπές που λειτουργούν ως μηχανισμοί καχυποψίας και πειθάρχησης;
Εκεί σιωπή.
Αυτό που οι εργαζόμενοι περιγράφουν ως «σάκο του μποξ» της υποστελέχωσης και της γραφειοκρατίας είναι μια εμπειρία που εμείς, τα ανάπηρα άτομα, γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά από την άλλη πλευρά του γκισέ.
Και δεν έχουμε απλώς κακές συνθήκες εξυπηρέτησης. Βιώνουμε διαχρονικά έναν θεσμικό μηχανισμό που αποφασίζει αν θα ζήσουμε με στοιχειώδες εισόδημα, αν θα έχουμε πρόσβαση σε παροχές, αν η βλάβη μας «μετράει» αρκετά, αν η ζωή μας χωράει στα προκαθορισμένα ποσοστά.
Δηλαδή, επικυρωμένη γραφειοκρατία και διοικητική βία με μπλε σφραγίδα.
Γνωρίζουμε ότι χτυπάει ευαίσθητες χορδές, αλλά οφείλουμε ξεκάθαρα να αναφέρουμε ότι οι εργαζόμενοι του φορέα δεν είναι μόνο θύματα ενός κακού συστήματος, αλλά και βραχίονας της θεσμοποιημένης διάκρισης.
Όχι επειδή κάθε εργαζόμενος είναι προσωπικά κακοποιητής, αλλά επειδή ο μηχανισμός στον οποίο εργάζεται παράγει καθημερινά μισαναπηρισμό.
Όταν το ανάπηρο άτομο αντιμετωπίζεται ως ύποπτο, ως βάρος, ως πιθανός απατεώνας, ως σώμα που πρέπει να επιθεωρηθεί και να ταξινομηθεί, τότε η εξουσία δεν αποτελεί αφηρημένη έννοια διότι διαθέτει γκισέ, πρωτόκολλο, σφραγίδα και απόφαση.
Γι’ αυτό είναι βαθιά αντιφατικό και συντηρητικό το αίτημα για περισσότερη αστυνόμευση και «ασφάλεια», όταν δεν συνοδεύεται από καμία αναφορά στην ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που προσέρχονται στον φορέα.
Ποια ασφάλεια;
Η ασφάλεια του γκισέ απέναντι στον εξαγριωμένο πολίτη ή η ασφάλεια του ανάπηρου ανθρώπου απέναντι στον θεσμό που τον εξευτελίζει; Η ασφάλεια των σωμάτων που εργάζονται ή η ασφάλεια των σωμάτων που ελέγχονται;
Αν η απάντηση είναι ΜΟΝΟ περισσότερη φύλαξη, τότε το αίτημα σας δεν αξιώνει από το κράτος να αντιμετωπίσει τη βία αλλά να την περιφρουρήσει.
Το πιο τραγελαφικό είναι ότι καλούμαστε να ζητήσουμε προστασία από τους ίδιους μηχανισμούς που ευθύνονται για την αναπηροποίηση μας.
Από το κράτος που, με γλυκό πατρικό τρόπο, διατείνεται ότι νοιάζεται για την «υποστήριξή» μας, αλλά τελικά εφαρμόζει την επιτήρησή μας.
Από τη διοίκηση που μετατρέπει την πρόσβαση σε μαραθώνιο. Από τους θεσμούς που μιλούν για «πολίτες» αφηρημένα, αλλά όταν εμφανιστούν ανάπηρα σώματα στην πόρτα τους, τα αντιμετωπίζουν σαν διοικητικό πρόβλημα.
Αν λοιπόν η επίθεση στον ΕΦΚΑ γίνεται αφορμή για να αναφερθούμε στα ζητήματα της «ασφάλειας», τότε να μιλήσουμε διευρυμένα για την ασφάλεια.
Όχι μόνο για την ασφάλεια του υπαλλήλου απέναντι στον πολίτη, αλλά ΚΑΙ για την ασφάλεια του ανάπηρου πολίτη απέναντι στον θεσμό.
Να αναφερθούμε στην προσβασιμότητα, στην αξιοπρέπεια, στα δικαιώματα, στην κατάργηση των κακοποιητικών πρακτικών στα ΚΕ.Π.Α., στην πραγματική λογοδοσία και στη συμμετοχή μας στον σχεδιασμό των διαδικασιών που καθορίζουν τη ζωή μας.
Διότι, αλλιώς, η συζήτηση για την «ασφάλεια» είναι εκ του πονηρού και αφορά μόνο την ασφάλεια της εξουσίας.
ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ
Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων
ΥΓ: στους συνδικαλιστές του ΕΦΚΑ που αξιώνουν «φύλαξη για να μην ξαναζήσουν δραματικές στιγμές» απευθύνουμε ανοιχτή πρόσκληση να τους εκπαιδεύσουμε μέσω προσομοίωσης. Διαθέτουμε, άλλωστε, την καλύτερη βιωμένη εμπειρία από… δραματικές στιγμές στις υπηρεσίες σας.
